Strona główna
  • Rozrywka i kulinaria » Organizacja imprez i uroczystości » Wyposażenie lokali gastronomicznych
    Lokal typu kebab, gyros
    Lokal typu kebab, gyros

    Grill do kebabu - wśród charakterystycznych dla tego typu lokali grillów do wyboru mamy ich dwa rodzaje: elektryczne lub gazowe. Na rynku dominują te drugie. Wspólnymi parametrami opisującymi oba rodzaje grillów są maksymalnie dopuszczalne wartości: wagi mięsa oraz jego wysokości. Ponadto grille te można scharakteryzować ze względu na ilość palników gazowych lub grzałek elektrycznych. Pamiętać należy także, że grille gazowe mimo wszystko potrzebują zasilania elektrycznego do napędu obracającego mięso.

    Mięso do kebabu - wśród rodzajów mięsa mamy do dyspozycji: baraninę, cielęcinę, drób, wieprzowinę, wołowinę - w różnych formach i z różnymi dodatkami.

    Noże do kebabu - wyróżniamy dwa typy noży do kebabu: elektryczne i ręczne.

    Łopatka, szufelka do mięsa - do nabierania i nakładania mięsa stosuje się specjalną łopatkę w kształcie półkola.

    Taca do kebabu - okrągła taca, na którą spadają ścinki mięsa odkrojone od całości nożem elektrycznym lub ręcznym.

    Grill kontaktowy - niezbędne urządzenie na wyposażeniu tego typu lokalu. Służy do podgrzania bułek kebabowych i naleśników do dürüm kebab. Rozróżniamy grille pojedyncze i podwójne, tj. posiadające jedną lub dwie strefy grzejne.

    Salamander, opiekacz - stosowany głównie do podgrzewania zapiekanek. Może składać się z dwóch lub jednej strefy grzejnej. Niektóre z nich są wyposażone w przednią szybę.

    Frytownica gastronomiczna - zwyczajowo do wyboru mamy frytownice z miejscem na jeden lub na dwa kosze. Mogą być elektryczne jak i gazowe.

    Stół chłodniczy sałatkowy - nieodzownym elementem wyposażenia jest także przeszklony stół chłodniczy do warzyw, dodatków i sosów. Podstawowymi parametrami charakteryzującymi tego rodzaju urządzenie są pojemność użytkowa oraz wymiary.

    Zamrażarka skrzyniowa - charakterystyczna dla wszystkich lokali fast food. Umożliwia przechowywanie takich produktów, jak np. zapiekanki. Parametrem charakteryzującym wielkość zamrażarki jest jej pojemność użytkowa.

    Okap gastronomiczny - wyciąg zapewniający odprowadzenie oparów gastronomicznych oraz nadmiaru ciepła w kuchni. Okapy dzielimy głównie ze względu na jego kształt i umiejscowienie: centralny, przyścienny, narożny lub dedykowany, kompatybilny z konkretnym typem sprzętu.

  • Odzież i uroda » Kosmetyki domowej roboty » Maseczki do twarzy domowej roboty
    Maseczka czekoladowa dla cery wrażliwej
    Maseczka czekoladowa dla cery wrażliwej

    Składniki:
    2 łyżeczki serka homogenizowanego,
    1 łyżka kakao,
    2 łyżeczki startej czekolady,
    szczypta cynamonu.

    Sposób przygotowania
    Naczynie z wymienionymi składnikami postawić na drugim naczyniu z gorącą wodą i mieszać tak długo aż powstanie gęsta papka. Następnie ostudzić.

    Zastosowanie
    Delikatnie ciepłą papkę rozsmarować na twarzy. Zmyć po 20 minutach ciepłą wodą. Maseczka stosowana raz w tygodniu łagodzi podrażnienia.

  • Odzież i uroda » Porady kosmetyczne » Makeup
    Makijaż dzienny
    Makijaż dzienny

    PRODUKTY

    Podkład kosmetyczny do twarzy - podkład w makijażu dziennym powinien mieć odcień jak najbardziej zbliżony do koloru cery, aby uniknąć efektu nienaturalności. Do cery z drobnymi problemami najlepiej wybrać podkład kryjący, który zamaskuje niedoskonałości. Zazwyczaj ma on gęstą konsystencję, występuje także w postaci żelu. Przy tym rodzaju podkładu należy utrzymywać skórę odpowiednio nawilżoną. Skóry tłustej z problemami nie należy nadmiernie wysuszać, bo to pobudza ją do wydzielania większej ilości sebum. Dlatego pamiętać trzeba o nawilżaniu cery tłustej. Natomiast do skóry bezproblemowej polecane są podkłady lekkie, rozświetlające czy nawilżające.

    Tusz do rzęs - maskara nadaje oku ramę i optycznie je powiększa. Spojrzenie staje się wyraźniejsze i głębsze. Idealny tusz do codziennego stosowania powinien nadać rzęsom naturalny wygląd, rzęsy rozdzielone bez grudek.

    Korektor pod oczy - sine cienie pod oczami sprawiają, że twarz wygląda na zmęczoną i szarą. Dlatego w takiej sytuacji polecany jest korektor, który nałożony na sine miejsca pod oczami niweluje te niedoskonałości a skóra staje się ujednolicona.

    Bronzer - kosmetyk do konturowania twarzy. Podkreślając nim kości policzkowe lub kości żuchwy wyraziściej zaznaczony zostanie jej kontur oraz optycznie wyszczupli się twarz. Natomiast nałożony po obu stronach nosa pozwoli go odpowiednio wymodelować.

    Cienie do powiek - podobnie jak tusz do rzęs, modelują oko. Do stylizacji dziennej najbardziej uniwersalnymi kolorami będą brązy w odcieniach jasnych, średnich i ciemnych. Natomiast kolor cielisty cienia naniesiony na łuki brwiowe optycznie rozświetli oczy.

    Błyszczyk do ust - jest kolorowym lub bezbarwnym kosmetykiem. Bardzo łatwy w użyciu, gdyż nie wymaga precyzji w nakładaniu. Śmiało można pomalować nim usta bez użycia lusterka.


    USŁUGI

    Makijaż dzienny - skorzystanie z usługi nałożenia makijażu dziennego.

    Indywidualna nauka makijażu - można skorzystać z takiej usługi, a samodzielne wykonywanie makijażu na pewno okaże się łatwiejsze.

  • Odzież i uroda » Kosmetyki domowej roboty » Kosmetyki myjące własnej roboty
    Olejek myjący migdałowy do twarzy
    Olejek myjący migdałowy do twarzy

    Składniki na 100 ml:
    75 ml oleju migdałowego,
    15 ml oleju andiroba,
    9 g biobazy emulgacyjnej,
    1 ml olejku migdałowego.

    Sposób przygotowania
    W zlewce odmierzyć składniki olejowe i biobazę. Zlewkę ze składnikami podgrzać w garnku z wodą do temperatury 60ºC. Mieszać do momentu dokładnego połączenia wszystkich składników, odstawić do wystygnięcia. Na koniec dodać olejek eteryczny i jeszcze raz dokładnie wymieszać wszystkie składniki. Gotowy olejek przelać do buteleczki.

  • Zdrowie i medycyna » Dla pacjenta » Zdrowe oczy
    Jak wybrać soczewki kontaktowe?
    Jak wybrać soczewki kontaktowe?

    PRODUKTY

    Soczewki kontaktowe - poza wyborem marki, dobierając soczewki należy kierować się szeregiem parametrów. W pierwszej kolejności powinniśmy wybrać rodzaj soczewek kontaktowych, który ściśle odpowiada naszej wadzie wzroku. Dla klasycznych krótkowidzów i dalekowidzów powstały soczewki sferyczne, jeżeli jednak stwierdzono u nas astygmatyzm, powinniśmy używać soczewek torycznych z odpowiednio dobranym cylindrem i osią cylindra. Dla ludzi mających problem z czytaniem małych literek z niewielkiej odległości powstały soczewki wieloogniskowe (progresywne), które posiadają dodatkową addycję mocy na dole soczewki. Alternatywą dla soczewek sferycznych są soczewki asferyczne, które powstały dzięki rozwojowi technologii w dziedzinie optyki. Ich budowa sprawia, że lepiej dopasowują się do oka, dzięki czemu są stabilniejsze i bardziej komfortowe (cieńsze od klasycznych). Drugim ważnym parametrem jest czas użytkowania soczewek. Do wyboru mamy głównie soczewki: jednodniowe, dwutygodniowe i miesięczne. Rzadziej spotykane są soczewki kwartalne i roczne. Większość soczewek wymaga codziennego zakładania i ściągania (tzw. soczewki dzienne). Postęp techniczny pozwolił jednak na stworzenie bardziej przyjaznych dla oczu soczewek, które mogą przebywać na oku nawet do 7 dni bez przerwy (tzw. soczewki o wydłużonym czasie noszenia). Soczewki kontaktowe mogą mieć różne zabarwienie, także te o określonej mocy. Można w ten sposób "zmienić" sobie kolor tęczówki przy okazji jakiegoś wydarzenia rozrywkowego, czy też imprezy. Ważnym parametrem mającym wpływ na komfort użytkowania jest krzywizna (BC), która mówi o geometrii wewnętrznej powierzchni soczewki kontaktowej. Powinna być ona dopasowana do krzywizny rogówki naszego oka. Podobnie, jeżeli chodzi o średnicę soczewki kontaktowej, powinna się ona pokrywać ze średnicą rogówki naszego oka. Kolejnymi parametrami mówiącymi o komforcie noszenia soczewki są: stopień uwodnienia i przepuszczalność tlenu. Soczewki miękkie w większym stopniu składają się z wody, za to charakteryzują się mniejszą przepuszczalnością tlenu. Odwrotnie w przypadku soczewek twardych: w mniejszym stopniu składają się z wody, ale za to lepiej przepuszczają tlen. Te parametry ściśle związane są z materiałem z jakiego zostały soczewki wykonane.

    Akcesoriów do soczewek kontaktowych:

    Płyny do soczewek kontaktowych - służy do konserwacji soczewek kontaktowych. Wyróżniamy płyny do miękkich i do twardych soczewek kontaktowych, jak również uniwersalne. Często dodatkiem do płynu może być pojemnik na soczewki kontaktowe.

    Pojemniki na soczewki kontaktowe - są niezbędne dla każdego korzystającego z soczewek kontaktowych. Często są sprzedawane, jako dodatek do płynu do soczewek.

    Do akcesoriów ułatwiających korzystanie z soczewek kontaktowych należą:

    Przyssawki do soczewek kontaktowych - ułatwiają ściąganie i zakładanie soczewek kontaktowych.

    Etui na pojemnik do soczewek kontaktowych - spełnia funkcję ochronną dla pojemnika na soczewki kontaktowe, przydatny zwłaszcza w podróży.

    USŁUGI

    Komputerowe badanie wzroku - ma na celu precyzyjne określenie wady wzroku, dzięki czemu możliwe jest dobrane odpowiednich soczewek kontaktowych.

  • Sport, turystyka i hobby » Trening, ćwiczenia » Joga
    Akcesoria do jogi
    Akcesoria do jogi

    Joga jest wywodzącą się z Indii, jedną z najstarszych metod samodoskonalenia cielesnego i duchowego znaną człowiekowi. Samo słowo ma wiele znaczeń, do najważniejszych można zaliczyć droga, zjednoczenie i ujarzmienie. Joga dzieli się na wiele rodzajów, ale uprawiać ją może każdy, niezależnie od wieku.

    Sprzęt do jogi

    Podstawowym rekwizytem jest mata. Do praktykowania jogi statycznej nadaje się praktycznie każdy model. Najlepsze będą miękkie, kauczukowe maty, nadające się do składania. Dla wersji dynamicznej należy wybrać matę bardziej wytrzymałą i odporną na ścieranie. Cechują się one również większą sztywnością i twardością powierzchni.
    Jeśli mamy zamiar ćwiczyć stacjonarnie, dobrym pomysłem może być zainwestowanie w cięższą i bardziej wytrzymałą matę dla profesjonalistów. Należy jednak dysponować odpowiednim dla niej miejscem ponieważ maty tego typu nie nadają się do składania. Dla bardziej mobilnych joginów zostają, wspomniane wcześniej, miękkie maty do jogi statycznej.
    Większość dostępnych na rynku mat wykonana jest z materiałów zawierających PVC. Odradza się kupowanie tanich mat z uwagi na większą, niż w droższych odpowiednikach, zawartość tego składnika. Można również zaopatrzyć się w matę w całości wykonaną z kauczuku, a w przypadku alergii na kauczuk - matę z neutralnego materiału TPE.

    Do akcesoriów niezbędnych, szczególnie dla osób zaczynających swoją przygodę z jogą, zaliczają się również rękawiczki i specjalne, pięciopalczaste skarpetki. Zapobiegają one ślizganiu się po macie w czasie wykonywania podporów i chronią przed ewentualnymi kontuzjami, które mogą być tego skutkiem, np. zerwanie ścięgien. Dodatkową zaletą, w przypadku ćwiczenia na zajęciach grupowych, jest ograniczony kontakt z używaną przez wiele osób wcześniej matą. Nigdy nie można być do końca pewnym poziomu higieny poprzednich użytkowników, a nie warto ryzykować grzybicy, kurzajek i innych podobnego typu dolegliwości.

    W czasie wykonywania ćwiczeń, gdy odczuwalny jest brak wymaganej elastyczności, przydatne będą specjalne paski do jogi. Doskonale sprawdzają się one również jako pomoc przy rozciąganiu. Podobnie jak w przypadku używanych mat, posiadanie własnych pasków chroni przed ryzykiem zarażenia się chorobami skóry.

    Dla dodatkowej stabilizacji można zaopatrzyć się w bloczek do jogi. Powinien być w miarę ciężki i stabilny, by przenoszona na niego masa ciała nie powodowała jego przesuwania. Dobrym źródłem dodatkowego podparcia są też wałki do jogi. Składają się one z pokrowca, który jest dostępny w wielu kolorach, wkładu z zamknięciem na suwak oraz wypełnienia wkładu, którym jest łuska gryki. Wkład może być uzupełniany dzięki suwakowi, a pozostałe części prane w razie potrzeby.

  • Dom, wnętrza i ogród » Wyposażenie kuchni » Akcesoria i gadżety kuchenne
    Jaką deskę do krojenia kupić?
    Jaką deskę do krojenia kupić?

    Dobór odpowiednich przyborów kuchennych pozwala na zaoszczędzenie czasu i nerwów w kuchni. Wybór deski do krojenia, z pozoru błahy, nie jest wcale łatwy ani oczywisty. Ostatnimi czasy deski drewniane udostępniły trochę miejsca na rynku deskom z tworzywa sztucznego, deskom szklanym, bambusowym, ceramicznym czy kamiennym. Wybór znacząco się poszerzył. Do tego należy zwrócić uwagę na kształt i rozmiar deski oraz funkcje dodatkowe. To czy posiada rączkę, pokrywkę, a może szufladę na obierki, okruszki lub dodatki do serwowanych potraw? Współczesna deska do krojenia może spełniać funkcję dekoracyjną i służyć do serwowania przekąsek bezpośrednio na stół. Jednak wciąż decydującym kryterium przy zakupie deski jest materiał, z którego wykonana została powierzchnia do krojenia.

    Deski drewniane

    Wciąż bardzo popularny rodzaj desek do krojenia. Drewno charakteryzuje się właściwościami antybakteryjnymi, bakterie na powierzchni desek drewnianych nie rozmnażają się, są w naturalny sposób neutralizowane. Deski drewniane są grubsze, masywniejsze od swoich konkurentek, ewentualne zadrapania, zarysowania, ślady po nożu i inne lekkie uszkodzenia, z czasem samoistnie się zasklepiają i nie są już tak wyraźne. Ma to jednak swoje plusy - deski drewniane w bardzo ograniczonym stopniu tępią noże. Drewno wykorzystywane do produkcji desek do krojenia charakteryzuje się różnym stopniem twardości w zależności od jego rodzaju. Generalnie im twardsza tym lepsza, niestety cena produktu rośnie proporcjonalnie do twardości drewna.

    Deski drewniane nie lubią wilgoci, dlatego nie nadają się do mycia w zmywarkach. Drewno chłonie wilgoć, a pod jej wpływem może prowadzić do deformacji deski. Honorowane jest wyłącznie mycie ręczne, małą ilością gorącej wody. Umytą deskę należy przetrzeć delikatnie papierem lub ręcznikiem i odstawić do naturalnego wyschnięcia. W celu konserwacji deski, możesz nacierać ją olejem mineralnym lub oliwą. Natomiast w celu dodatkowej dezynfekcji - octem lub sokiem z cytryny.

    Wadą desek drewnianych jest ich podatność na przyjmowanie niepożądanych zapachów. Ale i na to znajdzie się rada - wystarczy natrzeć deskę solą i pozostawić na noc. Zapachy zostaną zneutralizowane.

    Deski bambusowe

    Niezwykle twarde, lekkie, wytrzymałe i ekologiczne. Wykonane ze sprasowanej trawy bambusowej, impregnowane olejem. Posiada lepsze właściwości także na płaszczyźnie absorpcji wody. Deska bambusowa pochłania jej mniej niż deska drewniana i szybciej wysycha. Niweluje to ryzyko rozwoju bakterii. Podobnie jak deska drewniana - nie niszczy noży. Miano ekologiczności desek bambusowych wynika z materiału z jakiego się je produkuje. Plantację bambusa można odtworzyć w 10-krotnie krótszym okresie niż gatunki drzew, z których wytwarzane są deski drewniane.

    Deski z tworzywa sztucznego

    Deska z tworzywa sztucznego (lub mata do krojenia) jest bardzo lekka i tania. W parze z ceną idzie zwykle jakość i nie inaczej jest w tym przypadku. Co prawda deska plastikowa nie wchłania wody, może być myta w zmywarce, jest bezpieczna dla noży, pochłania zapachy tylko w ograniczonym stopniu, jest wygodna w użyciu, a w formie maty, może być nawet zwinięta w rulon celem zaoszczędzenia miejsca w szufladzie, jednak na tym jej zalety się kończą. Deska plastikowa, a w szczególności cienka mata do krojenia, jest podatna na uszkodzenia, zarysowania, a nawet przecięcia. W przypadku nieumiejętnego obchodzenia się lub braku uwagi, kawałki plastiku mogą dostać się do jedzenia. Ponadto mogą zawierać BPA (szkodliwy dla zdrowia fenol, który zaburza działanie hormonów i może być kancerogenny).

    Szklane deski do krojenia

    Twarde, ale mało wytrzymałe zarazem - mogą ulec stłuczeniu przy mocniejszym uderzeniu lub upadku z wysokości. W przypadku uszkodzenia nie nadają się do dalszego użytku - odpryski szkła mogą dostać się do jedzenia, a wyszczerbiona powierzchnia może skaleczyć użytkownika. Zwykle bogato zdobione różnymi obrazkami tematycznymi. Posiadają gładką powierzchnię odporną na zarysowania i rozwój bakterii. Polecane do noży ceramicznych, stalowe mogą ulec szybszemu stępieniu. Nie pochłaniają żadnych zapachów. Podobnie jak deski z tworzywa - nie pochłaniają wilgoci, mogą być myte w zmywarkach lub ręcznie z wykorzystaniem nawet silnych detergentów.

    Deski ceramiczne i kamienne

    Deska ceramiczna lub kamienna (marmurowa, granitowa) charakteryzuje się podobnymi właściwościami jak deska szklana. Deski ceramiczne i kamienne są higieniczne, twarde, a zarazem trudne do zarysowania. Mogą ulec uszkodzeniu mechanicznemu przy uderzeniu lub upadku. Niestety niszczą noże stalowe, zatem w parze z deskami tego typu powinno stosować się noże ceramiczne lub... zaopatrzyć się w dobrą ostrzałkę. Deski tego typu nie pochłaniają żadnych zapachów, można je czyścić ręcznie lub skorzystać z pomocy zmywarki, nie szkodzą im detergenty. Czyszczenie ręczne jest bardzo łatwe i szybkie za sprawą gładkiej powierzchni deski. Ponadto deski kamienne wyróżniają się swoim wyglądem, który pasuje do kuchni w stylu rustykalnym np. do marmurowych blatów, ale także jako efektowna deska do serwowania serów, wędlin czy przekąsek.

    Podsumowanie

    Niezmiernie ciężko odpowiedzieć na pytanie jaka deska do krojenia jest najlepsza. Jednak przytoczone powyżej wady i zalety poszczególnych rodzajów desek powinny rzucić nowe światło na sytuację i pomóc w podjęciu wyboru. Każda deska do krojenia ma swoje plusy i i minusy, które wpływają na jakość i wygodę codziennych prac kuchennych, ale również na cenę produktu. A trzeba pamiętać o tym, że rodzaj materiału deski nie musi być głównym kryterium wyboru dla każdego. Dlatego kupując nową deskę należy zwrócić uwagę na dodatkowe aspekty. Czy wygląd, kształt i kolor deski będzie pasować do wystroju, stylu i charakteru kuchni. Czy deska posiada istotne i wartościowe funkcje lub dodatki, takie jak rączka, pokrywka, szufladka, spód antypoślizgowy, czy żłobiony rant ociekowy zapobiegający wylewaniu się soków ze składników bogatych w wodę. Czy obszar roboczy deski jest wystarczający do pokrojenia nawet dużych produktów, a jednocześnie pozwoli na przechowywanie deski w wyznaczonym ku temu miejscu. W końcu - czy potrzebuję jednej, uniwersalnej deski, czy kompletu desek lub mat do krojenia. Mamy nadzieję, że poradnik ten pozwoli Państwu podjąć trafny wybór.

  • Dom, wnętrza i ogród » Wyposażenie kuchni » Akcesoria i gadżety kuchenne
    Jakie noże kuchenne kupić?
    Jakie noże kuchenne kupić?

    Noże kuchenne należą do podstawowego wyposażenia kuchennego. Każdy z nas korzysta z nich przeciętnie 2-3 razy na dobę. Nie ulega wątpliwości, iż nóż kuchenny jest jednym z najbardziej eksploatowanych przyborów kuchennych, zatem przy zakupie nowego noża lub kompletu noży, należy pogłębić swoją wiedzę z tej tematyki i postawić na jakość. Wybór odpowiednich noży przekłada się bezpośrednio na tempo i wygodę prac kuchennych. Sprawdź na co powinieneś zwrócić uwagę przed zakupem dobrych noży kuchennych.

    Konstrukcja noża

    Nóż kuchenny składa się z głowni i trzpienia. Wykonane są one z metalu (stal nierdzewna, stal węglowa, tytan), ceramiki lub tworzywa sztucznego. Ostra, tnąca krawędź głowni to ostrze, natomiast na trzpieniu osadzona jest rękojeść noża. Rękojeść noża wykonana jest z tworzywa sztucznego, silikonu, drewna lub metalu. Może również być bezpośrednim przedłużeniem metalowej głowni - w takim przypadku nóż nie posiada trzpienia. Noże kuchenne powinny dobrze leżeć w dłoni tak, aby krojenie twardych lub dużych produktów nie sprawiało żadnych problemów.

    Ostrza noży

    Rozróżniamy dwa rodzaje ostrza - gładkie i ząbkowane. Rodzaj ostrza determinuje do jakich czynności należy używać noża. Ostrze ząbkowane spotykamy najczęściej w nożach do krojenia chleba, filetowania lub do krojenia miękkich owoców czy pomidorów. Taki rodzaj ostrza niweluje nacisk na krojony produkt, a tym samym zapobiega ewentualnym uszkodzeniom i deformacjom, czy nadmiernej utracie soków krojonych artykułów. Ostrze gładkie umożliwia precyzyjne krojenie produktów twardszych i stosujemy je we wszystkich pozostałych przypadkach.

    Materiał ostrza

    Noże ze stali nierdzewnej - ostrze wykonane jest z najpopularniejszego rodzaju materiału wśród przyborów kuchennych, zgodnego z normami HACCP. Noże ze stali nierdzewnej posiadają szereg zalet. Są odporne na korozję wywoływaną organicznymi związkami kwasowymi zawartymi w artykułach spożywczych. Powierzchnia ze stali nierdzewnej jest łatwa w czyszczeniu, ma dobre właściwości mechaniczne, jest odporna na ścieranie i zmęczenie materiałowe. W porównaniu z innymi wiodącymi materiałami ostrza, stał nierdzewna jest bardziej miękka i podatna na tępienie, w związku z tym noże ze stali nierdzewnej wymagają dosyć regularnego ostrzenia.

    Noże ze stali wysokowęglowej - noże o podwyższonej wytrzymałości i zawartości węgla powyżej 0,6%, zachowują kształt ostrza przez długi czas. W parze ze wzrostem trwałości, idzie niestety spadek odporności na korozję. Z tego powodu noże ze stali węglowej wymagają szczególnych zabiegów pielęgnacyjnych. Należy je umyć bezpośrednio po zakończeniu prac, a następnie dokładnie osuszyć. Mogą ulegać odbarwieniom, szczególnie pod wpływem kontaktu z kwaśnymi artykułami. Istnieje wiele rodzajów stali węglowej, z których wykonywane są noże. Charakteryzują się one różnym stopniem twardości, wytrzymałości i odporności na tępienie. Należy zwrócić na ten aspekt uwagę jeśli zdecydujemy się właśnie na noże ze stali węglowej.

    Noże ceramiczne - bardzo twarde, lekkie i ostre, odporne na stępienie, nie wymagają częstego ostrzenia (średnio raz na rok lub nawet kilka lat). Gładka powierzchnia zapobiega przywieraniu krojonych artykułów spożywczych do ostrza noża oraz ułatwia jego mycie. Noże ceramiczne są nierdzewne, obojętne chemicznie i nie reagują na pole magnetyczne (nie można ich stosować z magnetyczną listwą lub magnetycznym relingiem na noże). Niestety noże ceramiczne są podatne na urazy mechaniczne - skruszenie, pęknięcie przy upadku lub uderzeniu. Z tego samego powodu nie nadają się do krojenia bardzo twardych produktów - mrożonek, kości, itp.

    Noże tytanowe - przy zakupie noży tytanowych, pierwszą rzeczą, na jaką należy zwrócić uwagę, jest to, czy głownia noża wykonana jest w całości z tytanu, czy ze stali tylko pokrytej warstwą tytanu. Noże tytanowe charakteryzują się podwyższonym stopniem twardości, wytrzymałości i odporności na tępienie. Są odporne na działanie związków wywołujących korozję oraz na wszelkie urazy mechaniczne.

    Noże kuchenne mogą być wykonane także z innych materiałów, jednak należą one do rzadkości. Na rynku dostępne są modele wykonane z silikonu, tworzywa sztucznego lub pokryte warstwą teflonową. Noże silikonowe stosowane są zwykle do rozprowadzania mas cukierniczych lub masła, noże z tworzywa sztucznego do podobnych zadań, ale również do krojenia chleba. Nie nadają się do ostrzenia. Z kolei noże teflonowe to noże stalowe, pokryte warstwą teflonu, który zapewnia łatwe i gładkie krojenie bez przywierania pokarmu do ostrza noża. Ostrza noży mogą być pokrywane także innymi, spełniającymi podobne funkcje, powłokami, np. powłoką silikonową. Istnieją także inne, mniej popularne, kombinacje, przykładowo noże stalowe z powłoką ceramiczną lub tytanową, a także z powłoką antyadhezyjną (czyli nieprzywieralną, o nieokreślonym rodzaju materiału).

    Rodzaje noży kuchennych

    Nóż uniwersalny - średnich rozmiarów nóż, o gładkim ostrzu długości ok. 15 cm, przeznaczony do wielu zastosowań - krojenia warzyw, owoców, mięsa.

    Nóż szefa kuchni - podobnie jak nóż uniwersalny, posiada szeroką gamę zastosowań. Charakteryzuje się dość szerokim, gładkim ostrzem o długości około 20 cm. Wraz z nożem uniwersalnym, są podstawowymi nożami kuchennymi, dlatego wypada zainwestować w dobry jakościowo model.

    Nóż do ciast i tortów - w kategorii tej wyróżniamy długie, stalowe noże do porcjowania i nakładania ciast oraz mniejsze odpowiedniki, wykonane zwykle z tworzyw sztucznych, które spełniają podobne zadania, a ponadto mogą służyć do wygładzania mas cukierniczych na tortach.

    Nóż do mięsa / trybowania - noże o wąskim i długim na ok. 20 cm ostrzu, wykonanym zazwyczaj ze stali. Idealnie nadają się do krojenia i trybowania mięsa.

    Nóż do pieczywa - nóż z długim, ząbkowanym ostrzem zapobiegającym zgniataniu krojonego pieczywa.

    Nóż do pomidorów - niewielkich rozmiarów nóż o ząbkowanym ostrzu, który umożliwi pokrojenie pomidora w idealne plasterki, bez zbędnej utraty soków.

    Nóż do ryb / filetowania - nóż o dość długim i bardzo cienkim, elastycznym ostrzu, gwarantującym bardzo precyzyjne cięcia.

    Nóż do sałaty - ząbkowany nóż z tworzywa sztucznego, którym bardzo sprawnie i szybko pokroisz sałatę lub kapustę.

    Nóż do sera - średniej wielkości nóż, zwykle lekko ząbkowany i zakończony dwoma charakterystycznymi szpikulcami. Dostępne są także inne odmiany noży do sera, swoim wyglądem przypominające małe tasaki.

    Nóż do szynki / wędlin - nóż o długim i cienkim ostrzu, które poprzez minimalizację powierzchni kontaktu z szynką, zapobiega jej przyklejaniu się do ostrza.

    Nóż do warzyw i owoców - mały, poręczny nożyk, o długości ostrza ok. 10 cm, do obierania i krojenia warzyw i owoców.

    Nóż santoku - japoński nóż uniwersalny, odpowiednik europejskiego noża szefa kuchni. Najlepiej sprawuje się w szatkowaniu warzyw oraz krojeniu mięsa i ryb. Głownia ostrza posiada zwykle charakterystyczne wgłębienia lub perforację, które zapobiegają przywieraniu pokarmu do noża. Ostrze głowni może być lekko łukowate lub całkowicie proste, brak szpiczastego szubka minimalizuje ryzyko zranienia.

    Nóż deba-bōchō - japoński nóż do sushi, ryb, mięsa i drobiu. Posiada szerokie i grube ostrze o długości około 20 cm, z góry płaskie, z dołu zaokrąglone w stronę szpiczastego czubka. Kształt ostrza umożliwia spłaszczanie filetów, czy nabieranie posiekanych ziół. Razem z pozostałymi nożami japońskimi - charakteryzują się najwyższą jakością wykonania i niezawodnością.

    Nóż nakiri-bōchō / usuba-bōchō - japońskie noże do szatkowania warzyw. Ostrze charakteryzuje się prostą krawędzią, która umożliwia szatkowanie bez wykonywania pociągnięć poziomych. Nakiri jest ostrzony obustronnie, natomiast usuba jednostronnie.

    Nóż sashimi-bōchō (tako-hiki / yanagi-ba / fugu-hiki) - grupa noży japońskich o cienkim i długim ostrzu, służące do przygotowywania sashimi - surowej ryby w plasterkach i owoców morza.

    Tasak - nóż o potężnej, prostokątnej głowni, idealny do przekrawania dużych kawałków mięsa z kością lub szatkowania.

    Zestaw noży kuchennych

    Alternatywą dla zakupu pojedynczych noży, dobranych zgodnie z przeznaczeniem i preferencjami nabywcy, są zestawy noży kuchennych. Klasyczny zestaw noży kuchennych zawiera od 3 do 7 noży różnego zastosowania. Kupując zestaw "skazujemy się" na noże wykonane tę samą techniką, z tego samego materiału. Podobnie jak noże pojedyncze, komplety noży kuchennych mogą być wykonane ze stali nierdzewnej, stali wysokowęglowej, ceramiki, tytanu, a także mogą być pokryte charakterystycznymi materiałami jak teflon czy silikon. Kryteria wyboru noży sprzedawanych w zestawach są podobne do tych kupowanych pojedynczo. Należy zwrócić uwagę na materiał, wygląd, jakość wykonania i wykończenia. Dodatkowo należy sprawdzić, czy zestaw zawiera noże, z których rzeczywiście często korzystamy. Warto rozważyć opcję zakupu mniejszego zestawu oraz dodatkowego noża lepszej jakości, np. noża szefa kuchni lub noża santoku.

    Przeważająca większość kompletów posiada organizer w zestawie. Może nim być blok na noże, stojak na noże, listwa magnetyczna (reling), a także bardziej profesjonalne rozwiązania, dedykowane dla osób, które wraz ze swymi nożami zmieniają miejsce prac kuchennych - walizki i pokrowce do transportu noży.

    Specyficzną grupę zestawów noży kuchennych, o której chcielibyśmy napomknąć, stanowią komplety noży do sera.

    Podsumowanie

    • Noże ze stali węglowej są twardsze, łatwiejsze w ostrzeniu, ale za to bardziej podatne na rdzę niż noże ze stali nierdzewnej.
    • Stal stali nierówna. Istnieją różne rodzaje stali węglowej i stali nierdzewnej. Sprawdź dokładnie z jakiego rodzaju stali wykonany jest nóż i jakimi właściwościami charakteryzuje się dany typ stali.
    • Noże stalowe mogą być kute lub sztancowane - czyli wykrawane z blachy stalowej. Te drugie znacząco ustępują jakością nożom kutym - są mniej wytrzymałe i wykonane z gorszej jakościowo stali.
    • Noże ceramiczne są bardzo twarde, lekkie i ostre, niestety kosztem podatności na uszkodzenia mechaniczne. Nie wymagają częstego ostrzenia.
    • Noży z drewnianą rękojeścią nie wolno myć w zmywarce, zbytnie zawilgocenie drewna może prowadzić do odkształcenia jego powierzchni.
    • Nie przechowujmy noży luzem z innymi sztućcami, a w zmywarkach umieszczajmy je w osobnych koszach. Kontakt ostrza z twardymi przedmiotami może powodować jego stępienie. Do mycia ręcznego nie należy stosować druciaków ani mocnych detergentów.
    • Prześledź opinie użytkowników na temat wybranych modeli noży kuchennych. Jakość może być różna nawet w przypadku noży o zbliżonych cenach, wykonanych z tych samych materiałów.
    • Skompletuj swój własny zestaw noży na podstawie informacji zawartych w tym poradniku. Dobierz noże do indywidualnych wymagań, które nie koniecznie zostaną zaspokojone w przypadku wyboru gotowego kompletu noży kuchennych.
    • W przypadku wyboru gotowego zestawu noży, w zależności od potrzeb, upewnij się, czy w zestawie oferowany jest blok, stojak lub inny organizer na noże.
    • Noże mają posłużyć na wiele lat. Cena ma zazwyczaj istotne znaczenie i wpływa na jakość wykonania produktu.
  • Sport, turystyka i hobby » Kolarstwo » Sporty rowerowe
    Kolarstwo szosowe i torowe
    Kolarstwo szosowe i torowe

    Najstarszą i najbardziej popularną odmianą kolarstwa jest kolarstwo szosowe. Dyscyplina ta polega na ściganiu się po drogach publicznych na zaprojektowanych w tym celu rowerach szosowych. Trasy mają przeważnie od 3 do 20 etapów, dystans waha się od 80 do 270 km. Średnie prędkości osiągane przez profesjonalnych kolarzy potrafią dochodzić do 45 km/h na trasach płaskich.

    Wyścigi są jednodniowe i polegają na jednoczesnym starcie wszystkich zawodników (z wyjątkiem etapów ze startem dzielonym, gdzie zawodnicy wypuszczani są z kilkuminutowymi przerwami), którzy następnie formują tzw. peleton, czyli zwartą grupę, w której przejeżdżają większą część trasy. Technika ta wynika z faktu, że jadąc jeden za drugim i wykorzystując zjawisko draftingu, kolarzom łatwiej jest pokonać opór powietrza, oszczędzając przy tym siły. W samym peletonie znajdują się mniejsze, współpracujące ze sobą grupy, posiadające liderów, którym koledzy z zespołu pomagają w osiągnięciu jak najlepszego czasu.

    Oprócz odmiany szosowej, istnieją też wyścigi torowe. Rozgrywane są na owalnym torze, który pokonywany jest wiele razy, zależnie od ustalonego dystansu.

    Kolarstwo szosowe i torowe, oprócz rozgrywanych pucharów świata i mistrzostw świata, są przede wszystkim dyscyplinami olimpijskimi. Początkowo występowały tylko w wersji męskiej, z biegiem czasu wprowadzono również konkurencję kobiet. Aktualnie program olimpijski dla kolarstwa szosowego składa się z wyścigu ze startu wspólnego i jazdy indywidualnej na czas.

    Rowery szosowe

    Rowery do kolarstwa szosowego to lekkie konstrukcje o regulowanych przepisami rozmiarach i wadze, przystosowane do osiągania wysokich prędkości. Wszystkie części składowe są dobierane przede wszystkim w celu osiągnięcia jak najmniejszej wagi całkowitej. Ramy w takich rowerach są zbudowane z lekkich stopów aluminium. Topowe modele posiadają ramy karbonowe, które cechują się jeszcze niższą wagą niż aluminiowe. Wąskie i twarde opony posiadają śladowe ilości bieżnika, tak, by stawiały jak najmniejszy opór w czasie jazdy. Duże, 28 calowe koła sprzyjają osiąganiu wysokich prędkości. Napęd w modelach przeznaczonych do profesjonalnego ścigania najczęściej posiada układ 2x9, 2x10 lub 2x11. Wyjaśnienie tego zapisu można znaleźć w naszym artykule na temat przerzutek rowerowych. Charakterystyczna kierownica jest dostosowana do górnego oraz dolnego chwytu i narzuca kierującemu bardziej pochyloną sylwetkę w czasie jazdy, mającą znaczenie w redukowaniu oporów powietrza. Do profesjonalnego kolarstwa szosowego produkowane są specjalne kaski, których opływowe kształty pozwalają osiągnąć jeszcze lepszy efekt aerodynamiczny. Kaski te przybierają ekstremalnie wyglądające formy szczególnie w torowej odmianie tej dyscypliny.

    Rowery torowe

    Rowery do wspomnianego kolarstwa torowego różnią się od wersji szosowych pod kilkoma względami. Rowery torowe są lżejsze i nie posiadają przerzutek. Mają jedno przełożenie, dopasowane indywidualnie do kierowcy roweru. Ze względu zachowania bezpieczeństwa na torze - nie posiadają również hamulców, a pedały, zamiast klasycznego wpięcia typu SPD, posiadają podwójny pasek chroniący przed zsunięciem buta z pedału. Rowery torowe posiadają też cięższe i bardziej sztywne ramy niż wersje szosowe. Największą różnicą jest jednak przeniesienie napędu. W rowerach torowych odbywa się ono za pomocą tzw. „ostrego koła". Oznacza to, że piasta tylnego koła jest połączona na sztywno z przednim kołem łańcuchowym. Rower torowy nie posiada więc wolnobiegu i jazda bez pedałowania nie jest w tym przypadku możliwa. Ostre koło umożliwia natomiast jazdę do tyłu oraz wykonanie tzw. „stójki", czyli stania w miejscu rowerem bez potrzeby podpierania się nogą.

  • Sport, turystyka i hobby » Trening, ćwiczenia » Fitness
    Akcesoria do fitnessu i ćwiczeń
    Akcesoria do fitnessu i ćwiczeń

    Fitness to rodzaj gimnastyki rekreacyjnej, która oprócz ćwiczeń z własnym ciężarem ciała, może być również urozmaicana różnymi akcesoriami do ćwiczeń. Zależnie od tego, jakie są nasze cele treningowe i priorytety, możemy wybrać dodatkowe rekwizyty, które pozwolą nam na jeszcze lepsze zaangażowanie tych partii mięśniowych, na których nam najbardziej zależy.

    Akcesoria do fitnessu

    Kołyska do brzuszków – dzięki temu urządzeniu pozycja ćwiczącego jest najbardziej zbliżona do optymalnej. Trenując z użyciem kołyski, ręce znajdują się na podpórkach, a dolny odcinek kręgosłupa spoczywa na specjalnej poduszce. Jest to szczególnie ważne dla osób, które w czasie wykonywania klasycznych brzuszków skarżą się na bóle w odcinku szyjnym lub lędźwiowym kręgosłupa. Konstrukcja kołyski narzuca poprawną technikę, co pozwala również na lepszą izolację trenowanych mięśni.

    Stepper – to urządzenie symulujące wchodzenie po schodach. Umożliwia trenowanie mięśni łydek, nóg i pośladków. Występuje w kilku odmianach. Stepper prosty lub po prostu Step, to najprostsza i najtańsza odmiana tego urządzenia. Ma postać pojedynczego schodka. Powierzchnia użytkowa powinna być pokryta antypoślizgowym materiałem, sam schodek powinien być stabilny i odporny na przesuwanie pod wpływem ciężaru. Najlepiej gdyby posiadał też trzystopniową regulację wysokości. Stepper skrętny wymaga ruchów podobnych do tych, które wykonujemy jadąc na łyżwach. Angażuje tym samym więcej grup mięśniowych. Stepper z linkami, oprócz możliwości trenowania mięśni nóg, pozwala również na trenowanie mięśni górnej części ciała. Stepper ze słupkiem ułatwia zachowanie równowagi w czasie ćwiczeń i zwiększa stabilność samego urządzenia. Mini steppery są natomiast sporo mniejsze od tradycyjnych i są przeznaczone przede wszystkim dla osób, które nie posiadają wiele przestrzeni do ćwiczeń. Dodatkowo, steppery dzielą się na mechaniczne i magnetyczne. Częściej spotykane są steppery mechaniczne, gdzie systemem dozującym opór są siłowniki oraz tłoki hydrauliczne. W rzadszych i droższych modelach magnetycznych, opór dozowany jest za pomocą pola magnetycznego lub elektromagnetycznego. Steppery tego typu są zdecydowanie bardziej ciche i cechują się większą wytrzymałością.

    Trenażery nóg – są to urządzenia fitness angażujące mięśnie ud, pośladków oraz dolnej części brzucha, czyli najbardziej problematycznych partii mięśniowych kobiecego ciała. Ćwiczenie polega na unoszeniu swojego ciała w górę i w dół. Zalecany czas treningu to 60 sekund, kilka razy dziennie.

    Twistery – jeden z bardziej popularnych sprzętów fitness. Pozwala ćwiczyć mięśnie ud, pośladków i brzucha. Poprawia wygląd całej talii. Urządzenie składa się z obrotowego talerza, który obraca się pod wpływem ruchu mięśni ćwiczącego. Są też modele, w których wbudowany silnik sam obraca talerzem.

    Hula-hoop – popularna plastikowa obręcz służy nie tylko do zabawy, ale jest również skutecznym przyrządem do ćwiczeń. Pomaga modelować talię, utwardza mięśnie brzucha i wpływa korzystnie na poprawę postawy ćwiczącego. Wzmacnia też kręgosłup. Modele dla początkujących są lżejsze i mają większą średnicę. Dla bardziej zaawansowanych poleca się cięższe koła, które dodatkowo wyposażone są w masujące wypustki.

    Skakanka – skakanie na skakance to jeden z najtańszych i szybkich sposobów na pozbycie się zbędnych kilogramów. W czasie ćwiczeń pracują prawie wszystkie mięśnie naszego ciała. Skakanka wpływa korzystnie na całą sylwetkę, a ćwiczenia nie wymagają dużej ilości miejsca. Najłatwiej dobrać prawidłową długość skakanki stając na jej środku. Powinna wtedy sięgać do wysokości pach. Dla dodatkowego urozmaicenia dość monotonnego treningu można kupić skakankę z wbudowanym licznikiem, który będzie liczył ilość powtórzeń.

    Kamizelka obciążeniowa – jej funkcją jest zwiększenie wagi całkowitej ćwiczącego, co skutkuje dodatkowym obciążeniem mięśni, przyspieszonym spalaniem kalorii i zwiększaniem siły i wytrzymałości organizmu. Kamizelka obciążeniowa jest wykorzystywana przede wszystkim w treningach zorientowanych na sztuki walki, gdzie priorytetem jest wypracowanie siły eksplozywnej. Ma zastosowanie również w koszykówce, biegach oraz lekkiej atletyce. Jest zaprojektowana w taki sposób, by nie krępować ruchów w czasie treningu. Posiada regulację za pomocą pasków i rzepów, która pozwala na dopasowanie jej do każdego rodzaju sylwetki. Jest wykonana z odpornego na przetarcia i rozerwania materiału. Poszczególne modele kamizelek różnią się ilością wkładów, czyli kieszonek, w których znajduje się obciążenie. Jest nim specjalny granulat w kształcie kulek, który pozwalaja kamizelce lepiej dopasować się do sylwetki. Wszystkie płytki są zabezpieczone rzepami tak, by nie przesuwały się w czasie wykonywania gwałtownych ruchów. Waga kamizelki zawiera się najczęściej w przedziale pomiędzy 1 a 36 kg, z poszczególnymi płytkami ważącymi w przybliżeniu 3 kg każda.

    Obciążniki na kostki i nadgarstki – są to paski z wszytym obciążeniem, które zapina się wokół kostek i nadgarstków w celu zwiększenia trudności wykonywania ruchów podczas ćwiczeń. Paski wykonane są zazwyczaj z neoprenu, czyli kauczuku syntetycznego. Najczęściej spotykane są ciężarki w przedziale od 0,5 do 3 kilogramów. Dla bardziej wymagających dostępne są też wersje 5 kilogramowe.

    Worek bułgarski – wykonany ze skóry bądź tworzyw sztucznych worek z obciążeniem, wykorzystywany przede wszystkim na treningach sztuk walki. Sprawdza się również na tradycyjnej siłowni, jako alternatywa dla wielu ćwiczeń. Pozwala na kompleksowy trening wszystkich mięśni ciała. Na rynku są dostępne różne rodzaje (np. z wyjmowanym i stałym wkładem) i kolory, które odpowiadają wadze całkowitej worka. Worek bułgarski zwiększa gęstość mięśni, co skutkuje lepszą wizualnie sylwetką, poprawia wydolność organizmu oraz koordynację ruchową, a także wzmacnia mięśnie postularne, odpowiedzialne za poprawną postawę ciała.

    Rollery – piankowe wałki o gładkiej lub karbowanej powierzchni, dostępne w wielu rozmiarach i kolorach. Rollery wykorzystywane są głównie do masażu i jako uzupełnienie ćwiczeń rozciągających. Wałek umieszcza się pod bolącym lub trenowanym wcześniej mięśniem i „roluje". Pozwala to na rozluźnienie danego mięśnia, a także poprawia jego elastyczność i kurczliwość.

    Kółko z uchwytami – dający doskonałe efekty, ale wymagający rekwizyt, przeznaczony raczej dla osób z dłuższym stażem treningowym. Bardzo mocno angażuje mięśnie korpusu oraz przedramiona. Ćwiczenie polega na złapaniu dłońmi uchwytów znajdujących się po bokach kółka i przetoczeniu go do przodu, rozciągając przy tym całe swoje ciało, a następnie wróceniu w ten sam sposób do pozycji początkowej. Ćwiczenie to można wykonywać zaczynając z podparcia na kolanach bądź w wersji dla zaawansowanych, z pozycji stojącej.

    Pas wyszczuplający – dostępny jest w dwóch odmianach: elektrycznej, gdzie skurcze mięśni brzucha osiągane są poprzez elektrostymulację, oraz neoprenowej, która podnosi temperaturę ciała, przyspieszając tym samym przemianę materii.

    Podsumowanie

    Niezależnie od rodzaju sprzętu fitness na jaki się zdecydujemy należy pamiętać, że dla osiągnięcia maksymalnych korzyści, ćwiczenia muszą iść w parze ze zbilansowaną dietą. Cały czas spędzony na treningu przyniesie w najlepszym wypadku połowiczne korzyści, jeśli po jego zakończeniu zasiądziemy do tłustego, kalorycznego jedzenia.

  • Elektronika i informatyka » Fotografia, obserwacja i rejestrowanie obrazu » Astronomia
    Teleskop dla dzieci
    Teleskop dla dzieci

    Umysł dziecka potrafi zaskoczyć niejednego dorosłego. Dzieci są ciekawe świata i chętnie przyswajają wiedzę. Bardzo często jesteśmy zaskakiwani przez dzieci poważnymi pytaniami, na które nie łatwo udzielić odpowiedzi. Właśnie dlatego warto wykorzystać ten okres życia na jak najdokładniejsze poznanie otaczającego świata. Jednym z najciekawszym sposobów, aby tego dokonać, jest zaszczepienie w dziecku smykałki do astronomii. Nikt z nas tak naprawdę nie pojmuje rozmiarów wszechświata, ale mimo to nie przestajemy dążyć do posiadania jak największej ilości wiedzy na jego temat. Aby zacząć zdawać sobie sprawę z ogromu przestrzeni nad naszymi głowami i ilości światów widocznych na nocnym niebie, najlepiej ujrzeć je na własne oczy. W tym celu będziemy potrzebować teleskopu. Teleskopy dedykowane dla dzieci, charakteryzują się atrakcyjną ceną, solidną konstrukcją i prostotą obsługi. Pozwalają jednak na bardzo poważne obserwacje astronomiczne.

    Zakup teleskopu dla dziecka

    Pierwszą rzeczą braną pod uwagę powinna być solidność i prostota konstrukcji. Dziecko obsługując zbyt skomplikowany teleskop mogłoby mieć problemy z właściwą kalibracją urządzenia. W celu uniknięcia przypadkowego przewrócenia i uszkodzenia teleskopu, należy wybrać model ze stabilną i solidną podstawą, gdyż chwiejny statyw uniemożliwi prowadzenie jakichkolwiek obserwacji. Teleskop przeznaczony dla dziecka powinien być również stosunkowo mały i co za tym idzie lekki, tak by mógł być łatwo przenoszony bez ryzyka upuszczenia.

    Na nocnym niebie mamy do wyboru tysiące obiektów, jednak tylko kilkadziesiąt z nich jest na tyle charakterystycznych, że ich obserwacja jest zawsze dużym przeżyciem dla dziecka. Są to między innymi Księżyc czy najjaśniejsze planety Układu Słonecznego. Najbliżsi sąsiedzi Ziemi - Mars i Wenus, położony najbliżej słońca skalisty Merkury, a także znajdujące się znacznie dalej gazowe olbrzymy - Jowisz i Saturn ze swoimi wspaniałymi pierścieniami oraz nieco mniejszy i znajdujący się dwukrotnie dalej niż Saturn - Uran, są idealnymi obiektami do obserwacji przez teleskop. Innym przykładem obiektu, którego nie można pominąć przy obserwacjach astronomicznych, jest Wielka Mgławica Andromedy, najbliższa nam galaktyka, która za około 4 miliardy lat zderzy się z naszą galaktyką - Drogą Mleczną.

    Wśród teleskopów przeznaczonych dla dzieci dostępne są teleskopy soczewkowe i zwierciadlane. Te pierwsze posiadają większy kontrast, dzięki czemu są lepsze do obserwacji prowadzonych z terenów miejskich, gdzie towarzyszy nam duża ilość sztucznego światła. Teleskopy zwierciadlane są tańsze od swoich odpowiedników soczewkowych, a ze względu na mniejszy kontrast wymagają jednak lepszych warunków (mniej sztucznego światła) do prowadzenia obserwacji. Są również bardziej podatne na zabrudzenie.

    Aby obserwacje dokonywane przez dziecko dostarczały mu wielu niezapomnianych wrażeń, warto aby pierwszy teleskop był odpowiednio wysokiej jakości. W celu uniknięcia zbyt wysokich kosztów na samym początku przygody z astronomią, wybierzmy mały teleskop soczewkowy, tzw. refraktor o średnicy soczewki 50-110 mm lub teleskop zwierciadlany, inaczej reflektor, o średnicy lustra do 120 mm. Modele o wspomnianych parametrach znajdują się w ofercie firmy Levenhuk, skierowanej do najmłodszych astronomów.

    Zakup markowego teleskopu pozwala na uniknięcie sytuacji, gdy nabyte urządzenie okazuje się jedynie zabawką, nie posiadającą cech prawdziwego teleskopu. Aby mieć pewność, że teleskop jest w pełni funkcjonalnym urządzeniem, należy zwrócić uwagę na stosunek średnicy lustra bądź soczewki do oferowanego powiększenia. Powiększenie powinno wynosić maksymalnie dwukrotność tej średnicy. I tak dla teleskopu soczewkowego o średnicy soczewki 50 mm prawidłowe jest 100-krotne powiększenie. Kolejnym parametrem, na który musimy zwracać uwagę, jest średnica teleskopu. Minimalna średnica, od której warto rozważać zakup to 50 mm, a wszystko poniżej tej wartości jest niewarte naszej uwagi. Nie można zapominać o materiale, z którego wykonana jest optyka teleskopu. Niestety część z najtańszych teleskopów posiada optykę wykonaną z polimerów, które nie posiadają dostatecznie wysokiej dokładności i nie pozwalają na uzyskanie dobrej jakości obrazów. Jedynym słusznym wyborem będzie tu teleskop z optyką szklaną. Przykładem takiego teleskopu jest Levenhuk Skyline 50 x 600 AZ.

  • Sport, turystyka i hobby » Sporty indywidualne i drużynowe » Sporty rakietowe
    Squash - sprzęt i zasady gry
    Squash - sprzęt i zasady gry

    Squash to powstały w Londynie około 1830 roku sport rakietowy, który z biegiem lat zyskał międzynarodową sławę. Obecnie Światowa Federacja Squasha zrzesza graczy z ponad 153 krajów, w których dyscyplina ta jest uprawiana. W Polsce squash pojawił się pod koniec lat 90-tych. Regularnie rozgrywane są mistrzostwa Polski i świata w squasha, oraz czynione są starania o wpisanie tej dyscypliny do programu igrzysk olimpijskich.

    Zasady gry

    W najprostszych słowach, squash jest grą polegającą na odbijaniu piłki od ściany za pomocą rakietki w sposób, który maksymalnie utrudni odebranie jej przez przeciwnika. Squash może być rozgrywany w systemie jeden na jednego (tzw. singiel), bądź pomiędzy dwoma dwuosobowymi drużynami (tzw. debel).

    Gracze rywalizują w polu wyznaczonym liniami. Gra rozpoczyna się serwisem, a serwujący serwuje do momentu, gdy przegra wymianę. Zawodnicy uderzają piłkę na przemian. Dopuszczalne jest odbicie piłki przed jej kontaktem z ziemią, bądź po jednym odbiciu od podłoża. Według obowiązujących obecnie zasad, jeden set trwa do zdobycia przez którąś ze stron 11 punktów. W przypadku remisu 10:10, w celu wygrania setu, jeden z zawodników musi uzyskać dwupunktową przewagę.

    Sprzęt do squasha

    Dawniej rakiety do squasha były wykonane z drewna, obecnie produkowane są ze stopów aluminium lub z materiałów kompozytowych na bazie włókna węglowego, grafitu czy kevlaru. Maksymalne wymiary, dopuszczalne przez przepisy, to 686 mm długości, 215 mm szerokości oraz 255 g wagi. Dostępne na rynku rakiety są jednak zazwyczaj sporo lżejsze od dopuszczalnego limitu i ważą pomiędzy 90 a 150 g. Naciąg jest wykonany z materiałów syntetycznych.

    Piłki do squasha mają średnicę pomiędzy 39,5 a 40,5 mm i wagę od 23 do 25 gramów. Są wykonane z dwóch kawałków gumowej mieszanki, sklejonych razem w celu utworzenia pustej sfery w środku. Wspomniany wcześniej skład gumowej mieszanki ma wpływ na to, jak mocno piłka będzie się odbijać, gdy osiągnie wyższą temperaturę. Piłka musi zostać uderzona kilkadziesiąt razy, zanim zostanie rozgrzana. Dopóki jest zimna, jej odbijalność jest niska.

    Na piłkach do squasha znajdują się małe kropki różnych kolorów, które opisują stopień ich dynamiki. Poniżej przedstawiamy tabelkę, gdzie wyszczególniono wszystkie odmiany piłek oraz ich charakterystykę.

    Oznaczenia piłek do squasha
    Kolor Prędkość gry Odbijalność Dośw. gracza
    podwójny żółty extra super wolna bardzo niska doświadczony
    żółty super wolna niska zaawansowany
    biały wolna niska zaawansowany / średnio zaawansowany
    niebieski wolna bardzo wysoka początkujący / junior

     

    Wśród akcesoriów dodatkowych znaleźć można m.in. okulary do squasha. Jest to lekka konstrukcja, wyglądem przypominająca nowoczesne okulary rowerowe. Zazwyczaj posiada pojedynczy, duży okular z otworami wentylacyjnymi, które zapobiegają jego parowaniu.

    Należy wspomnieć też o butach do squasha. W sporcie tak intensywnym i dynamicznym jak squash, odpowiednie obuwie jest kluczowe. Do gry amatorskiej wystarczą typowe buty halowe. Podeszwa buta musi zapewniać doskonałą przyczepność oraz amortyzację, a wnętrze odpowiednie trzymanie. Dla osób, które chcą poświęcić więcej czasu squashowi, topowi producenci obuwia sportowego oferują modele zaprojektowane specjalnie do tej dyscypliny.

  • Sport, turystyka i hobby » Sporty i zabawy wodne » Basen i nauka pływania
    Basenowy dress code. Kąpielówki i stroje kąpielowe
    Basenowy dress code. Kąpielówki i stroje kąpielowe

    Każdy z nas wie, że na basen niezbędny jest strój. Jako, że jest to miejsce publiczne, strój nie może być przypadkowy. Gdy przychodzi więc decyzja o zakupie kostiumu, okazuje się nagle, że różnorodność dostępnych obecnie na rynku strojów kąpielowych jest naprawdę duża. Szeroka gama kolorów, wzorów i krojów może wręcz przytłaczać. Tym krótkim tekstem postaramy się pokrótce przybliżyć Wam ten temat i scharakteryzować stroje kąpielowe kobiet, mężczyzn i dzieci, które znaleźć możecie na naszym serwisie.

    Kąpielówki męskie

    Dobór męskiej garderoby basenowej jest dość prosty i sprowadza się do wyboru odpowiedniego modelu kąpielówek. Kąpielówki mogą charakteryzować się trzema fasonami - krótkich, przylegających slipów, dłuższych, przylegających bokserek oraz szortów kąpielowych w wersji z luźnymi nogawkami. Czwartą odmianą są tzw. szorty pływackie, które w praktyce wyglądem przypominają getry kolarskie. Są to przylegające do ciała szorty, które długością sięgają do kolan.

    W produkcji kąpielówek powszechnie stosuje się płaskie szwy, które przy kontakcie materiału ze skórą nie podrażniają jej. Sznurek i gumka w pasie ułatwiają dokładne dopasowanie kąpielówek do pływaka. Wykonane są one najczęściej z odpornego na ścieranie i rozrywanie poliestru. Dostępna jest szeroka gama kolorów i wzorów. Kąpielówki cechują się również krótkim okresem wysychania, a dzięki odporności na chlor materiał pozostaje elastyczny, a kolory trwałe.

    Stroje kąpielowe jednoczęściowe

    Wszyscy producenci kostiumów jednoczęściowych kładą duży nacisk na to, by panie dobrze czuły się w ich produktach. Stąd większość kostiumów posiada profilowane kształty, które wysmuklają wizualnie figurę, modelują sylwetkę oraz utrzymują biust na swoim miejscu. Kostiumy produkowane są najczęściej z lycry o przedłużonej żywotności (przeważnie gwarantowane 300 godzin użytkowania w chlorowanej wodzie bez widocznych śladów zużycia). Podobnie do kąpielówek, również stroje jednoczęściowe cechują się krótkim okresem wysychania, dużą odpornością na chlor i uszkodzenia mechaniczne. Stroje oferowane są w różnych krojach, np. ze skrzyżowanymi na plecach ramiączkami, które pozwalają na swobody ruch ramion. Dostępna jest szeroka gama kolorów i wzorów.

    Stroje kąpielowe dla dzieci i nastolatków

    Kąpielowe stroje dziecięce charakteryzują się przede wszystkim atrakcyjną szatą graficzną, pełną żywych kolorów. Na ich powierzchni znajdują się nadruki przedstawiające bohaterów najbardziej popularnych kreskówek. Posiadają też wszytą wewnątrz higieniczną podszewkę. Stroje dla nastolatków wizualnie przypominają odmianę dla dorosłych. Zarówno odmiany dziecięce jak i młodzieżowe cechują się tymi samymi właściwościami, co stroje kąpielowe dla dorosłych, czyli odpornością na chlor, uszkodzenia mechaniczne i elastycznością.

  • Dom, wnętrza i ogród » Świat dziecka » Dziecko w podróży
    Jak wybrać odpowiednie nosidełko dla dziecka?
    Jak wybrać odpowiednie nosidełko dla dziecka?

    Dzieci lubią być noszone. A jak stwierdzają znawcy zagadnienia, noszenie pozytywnie usposabia dziecko. Jest ono mniej płaczliwe, lepiej się rozwija, zarówno fizycznie jak i psychicznie, szybciej przyswaja nowe umiejętności. A nade wszystko maluch ma poczucie bliskości, która napawa go spokojem. Dlatego warto wspomóc się nosidełkiem, które można wykorzystać podczas zajęć domowych lub na spacerze. To bardzo praktyczne rozwiązanie. Zapewnia wolne ręce, a zarazem większą swobodę w wykonywaniu codziennych czynności. Można np. zająć się porządkami domowymi, pójść na zakupy czy na spacer. Wózek nie zawsze zapewni taką mobilność jak nosidło. Dlaczego więc nie skorzystać z bogatej oferty nosidełek dla dzieci?

    Postaramy się podpowiedzieć na co zwrócić uwagę wybierając nosidełko dla swojego dziecka. Wybór jest duży. Przybliżymy typy nosidełek, ich wady i zalety. Może to ułatwi dokonanie odpowiedniego wyboru w odniesieniu do wieku dziecka, jego wagi czy potrzeb rodzica.

    Jakie powinno być dobre nosidło?

    Dobre nosidło powinno zapewniać dziecku bezpieczeństwo, umożliwiać przyjęcie właściwej mu fizjologicznej pozycji, być wygodne dla dziecka i osoby noszącej. Należy zwrócić uwagę na następujące aspekty.

    • Możliwość prawidłowego ułożenia nóżek dziecka czyli takiego, w którym przyjmuje ono tzw. pozycję żabki, a więc nóżki szeroko rozstawione, kolanka podgięte, pupa na wysokości kolan. Taka pozycja zapewnia prawidłowy rozwój stawów biodrowych. W żadnym wypadku nóżki dziecka nie mogą zwisać w dół obijając się o ciało osoby noszącej.
    • Plecki dziecka na tym etapie rozwoju są lekko zaokrąglone. Dlatego materiał nosidełka musi być na tyle miękki, aby zapewnić maluszkowi przyjęcie takiej fizjologicznej krzywizny kręgosłupa. Na pewno nieodpowiednie będzie nosidełko z usztywnionym panelem na plecy.
    • Możliwość tylnego podparcia dla główki dziecka, zabezpiecza przed uszkodzeniem kręgów szyjnych. Dlatego trzeba zwrócić uwagę na wysokość panelu, czy sięga do karku dziecka. Ma to znaczenie w przypadku najmłodszych dzieci oraz tych zasypiających w nosidełku, bo wówczas główka malucha ma stabilizację. Jeżeli dziecko nie ma zwyczaju spać w nosidle, to wystarczający będzie panel do wysokości pach.
    • Możliwość na tyle mocnego dociągnięcia nosidła, żeby dziecko idealnie przylegało do ciała osoby noszącej.
    • Łatwość wkładania i wyjmowania dziecka z nosidełka , aby jedna osoba sama sobie z tym poradziła.
    • Pas brzuszny nosidła, na którym wspiera się ciężar dziecka, powinien być odpowiednio szeroki, aby zapewnić optymalne rozłożenie obciążenia po ciele noszącego.

    Nosidło a wisiadło. Uwaga na różnicę!

    Nosidła dla dzieci mogą różnić się między sobą m.in. szerokością panelu. Jest to ta część nosidełka, która okrywa plecy. Z tego względu można rozróżnić nosidełka:

    • z szerokim panelem,
    • z wąskim panelem.

    I tak w przypadku nosidełek z panelem szerokim zapewnione jest oparcie nóżek dziecka na całej szerokości od jednego zgięcia podkolanowego do drugiego. Dobrze wspierane są kości miednicy, jak i kości udowe malucha, co z kolei umożliwia dziecku właściwe ułożenia nóżek na żabkę. Natomiast w nosidełkach z wąskim panelem podpierane są tylko kości miednicy. Brak wsparcia dla kości udowych malucha powoduje, że nóżki dziecka zwisają w dół. Dlatego nosidła tego rodzaju określane są mianem wisiadeł, gdyż tak naprawdę dziecko w nich wisi. Na domiar złego cały ciężar dziecka skupiony zostaje na jego kroczu. Nie dość, że jest to duży dyskomfort dla dziecka, to jeszcze może skutkować uszkodzeniem stawów biodrowych lub sprzyjać rozwojowi dysplazji.

    Nosidła miękkie a nosidła twarde

    O podziale na nosidła twarde i miękkie decyduje rodzaj materiału, z którego został wykonany panel nosidełka. Może być miękki lub sztywny czy usztywniony. Zdecydowanie lepszym wyborem są nosidełka z panelem z tkanin miękkich, bez wypełnień. Wówczas panel nosidełka dopasowuje się do ciała dziecka. Zaokrąglone plecki malucha znajdują w nim stabilne i bezpieczne oparcie.
    Nosidła z panelem usztywnionym wymuszają na dziecku przyjmowanie wyprostowanej pozycji pleców co jest sprzeczne z naturalnym procesem rozwojowym malucha, w którym kręgosłup powinien być nieco zaokrąglony.

    Nosidła ergonomiczne

    Do tej kategorii nosidełek należą te, które posiadają miękki i jednocześnie szeroki panel. Dla przypomnienia. Szeroki panel w nosidle zapewnia odpowiednio szeroką rozpórkę między nogami dziecka, a dzięki temu może ono przyjąć naturalną dla niego pozycję na tzw. żabkę. Co to oznacza? Ułożenie nóg i pupy malucha w takim nosidełku można przyrównać do litery M, czyli w tej pozycji kolanka dziecka ułożone są nieco wyżej aniżeli pośladki. Przy czym nóżki (dzięki szerokiemu panelowi) są odwiedzione w stawach, co zapobiega dysplazji stawów biodrowych. Nosidło ergonomiczne posiada miękki panel i dzięki temu dobrze dopasowuje się do sylwetki dziecka. Kręgosłup dziecka jest nieco zaokrąglony, a miękki materiał panelu sprzyja utrzymaniu jego fizjologicznej krzywizny na kształt litery C. Ponadto wykonane z miękkich materiałów nosidełko jest wygodne do noszenia, nie powoduje otarć. Nosidła ergonomiczne są tak skonstruowane, iż nie pozwalają nosić dziecka tyłem do osoby noszącej.

    Nosidełka ergonomiczne różnią się między sobą sposobem zapinania pasów np. na klamry, wiązania lub występują połączenia tych dwóch sposobów. Z tego względu można wyróżnić następujące nosidła ergonomiczne dla dzieci.

    • Nosidełka ergonomiczne klamrowe, które powszechnie określane są jako nosidła ergonomiczne (ergo). W nosidłach klamrowych wszystkie pasy zapinane są na klamry. Przykładem tego typu nosideł są np. Tula, Mei-Tai.
    • Nosidełka wiązane posiadają wiązany pas biodrowy oraz wiązane pasy naramienne. Do najbardziej znanych miękkich nosideł wiązanych należą nosidła Mei-tai (MT). Są to nosidła azjatyckie cieszące się dużą popularnością w Europie. Jest to kawałek materiału mocowany do ciała za pomocą pasów, które odpowiednio wiążemy, aby ciało dziecka było dokładnie podparte materiałem. Łatwo dostosować je do indywidualnych potrzeb.
    • Nosidełka hybrydowe posiadają pas biodrowy zapinany na klamrę lub rzep, natomiast pasy naramienne są wiązane.

    Od kiedy nosimy w nosidle ergonomicznym?

    W nosidle ergonomicznym dziecko siedzi, a więc musi mieć opanowaną umiejętność samodzielnego siedzenia. Dlatego nie można tu określić żadnych ram wiekowych czy wagowych. Każde dziecko rozwija się we własnym tempie. Niczego nie możemy przyspieszać, bo to tylko dziecku zaszkodzi. Podobnie jest z nosidełkiem ergonomicznym. Poczekajmy aż dziecko będzie umiało siedzieć samodzielnie, dopiero wówczas możemy mówić o bezpiecznym noszeniu dziecka w takim nosidle.

    Nosidła twarde

    Noszenie dziecka w tradycyjnym nosidełku twardym sprzyja niefizjologicznemu zwisaniu nóżek. Wąski panel sprawia, że nogi zwisają w dół, a cały ciężar dziecka przejmuje krocze. Jest to nieodpowiedni sposób na noszenie tak małych dzieci, gdyż prowadzi do zaburzeń w prawidłowym rozwoju stawów biodrowych. Ponadto usztywnienie nosidełka wymusza na dziecku przyjmowanie wyprostowanej pozycji pleców, co jest sprzeczne z naturalnym procesem rozwojowym malucha, w którym kręgosłup powinien być nieco zaokrąglony.
    Nosidło twarde umożliwia noszenie dziecka przodem do świata, co jest niewskazane dla maluszków.

    Jakie nosidełko od urodzenia?

    Dla najmłodszych dzieci, od chwili urodzenia, dedykowane są chusty, o których pisaliśmy w artykule pt. Jaką chustę do noszenia dziecka wybrać? Jednak wiadomo, że nie wszystkim starcza cierpliwości, aby taką chustę motać. Nosidła w tym względzie są wygodniejsze dla rodzica, szybko można je zakładać i zdejmować. Niektórzy producenci oferują nosidełka ergonomiczne, w których, jak zapewniają producenci, można nosić noworodki. Nosidełka takie posiadają specjalną wkładkę, która umożliwia noszenie maluszków (np. Tula, Manduca, Marsupi Plus, Bondolino).

    Rozmiary nosidełek dla dzieci

    Korzystnym rozwiązaniem jest możliwość regulowania szerokości lub wysokości panelu. Nosidełka z taką opcją można znaleźć w ofercie m.in. takich producentów jak: Bondolino, Didytai, Hop-tye, Manduca, My Owl Town. Umożliwiają one regulację wielkości nosidła odpowiednio do potrzeb rosnącego dziecka.

    Przeważnie panele w nosidłach mają stałą szerokość i wysokość. Wówczas należy wybierać rozmiar nosidełka adekwatnie do postury dziecka i wymieniać je sukcesywnie na większe wraz ze wzrostem dziecka. W ten sposób maluch będzie miał zawsze zapewniony bezpieczny i wygodny transport w nosidełku.

    Natomiast tacy producenci jak np. LennyLamb czy Tula oferują nosidełka w dwóch rozmiarach: standardowym i dla starszaka (toddler). Są też firmy, które szyją nosidełka na wymiar dostosowany do dziecka i osoby noszącej, np. Doux-Doux, Madame Googoo, My Owl Town.

    Jak nosimy?

    Najmłodsze dzieci do ok. 6 miesiąca życia powinny być noszone tylko z przodu, brzuszek maluszka do brzucha osoby noszącej. W ten sposób możliwe jest kontrolowanie położenia głowy dziecka, aby się zanadto nie odchylała. Gdy dziecko już pewnie trzyma główkę lub samodzielnie siedzi, można zacząć nosić je w nosidełku zarówno z przodu, jak i na plecach. Pozycja na plecach osoby noszącej jest korzystna dla dziecka. Wówczas maluch ma szersze pole obserwacji i patrzy zgodnie z kierunkiem ruchu. Dla osoby noszącej jest to też korzystniejsze ze względu na własny kręgosłup. Podczas, gdy maluszek noszony przodem, dzięki małej wadze, nie utrudniał noszącemu utrzymania prawidłowej postawy, to sukcesywny wzrost wagi dziecka z czasem staje się zbyt dużym obciążeniem dla kręgosłupa. Dlatego jeżeli dziecko jest już gotowe do noszenia na plecach, to należy je tak nosić.

    Jak nie nosimy?

    Nie nosimy dziecka twarzą do świata. Narażone jest na działanie zbyt wielu bodźców wzrokowych, których nadmiar dla malucha nie jest wskazany. Jednak przede wszystkim dziecko w tym ustawieniu przyjmuje nieodpowiednią pozycję siedzącą, nóżki zwisają w dół, z cały ciężar dziecka kumuluje się na jego kroczu. Kręgosłup jest zanadto prostowany, a główka malucha odstaje, nie mając oparcia na klatce piersiowej noszącego, kiwa się w każdą stronę podczas transportu.

    Podsumowanie

    Ponieważ nie ma nosideł uniwersalnych, dlatego warto przed zakupem, o ile to tylko możliwe, wypróbować praktycznie, poprzymierzać wraz z dzieckiem różne modele. Powinno być bezpieczne dla malucha i wygodne dla osoby noszącej.
    Kupując nosidełko należy zwrócić uwagę na certyfikaty, które dają gwarancję, że dane nosidło spełnia normy bezpieczeństwa, np. Öko-Tex Standard 100, PN-EN 13209-2, PN-EN 71-2, PN-EN 71-3.

  • Dom, wnętrza i ogród » Świat dziecka » Pielęgnacja dziecka
    Smoczek uspokajający. Jak wybrać odpowiedni?
    Smoczek uspokajający. Jak wybrać odpowiedni?

    Wokół smoczków uspokajaczy narosło wiele kontrowersji. Zarówno przeciwnicy, jak i zwolennicy mają swoje argumenty. Zawsze jednak decyzja o podaniu dziecku smoczka należy do rodzica i to on sam musi wybrać, które argumenty go przekonują. Nie można w tym wszystkim zapominać o instynktownej potrzebie ssania naszego maluszka, która determinuje prawidłowe funkcjonowanie całego małego organizmu.

    Odruch ssania u dziecka

    Ssanie to ważna instynktowna potrzeba dziecka przychodzącego na świat. Wykształcona jeszcze w okresie życia płodowego dziecka. Już od około 17. tygodnia życia w łonie matki maluszek zaspakaja potrzebę ssania wspomagając się swoimi paluszkami. Najczęściej jest to kciuk. Odruch ssania wiąże się nie tylko z potrzebą zaspokojenia głodu. Pozwala dziecku na uspokojenie, wyciszenie. Zapewnia ssącemu maluszkowi poczucie bliskości i bezpieczeństwa przy piersi mamy. Funkcja ssania wpływa regulująco na cały organizm malucha. Poczynając od prawidłowego funkcjonowania systemu hormonalnego, poprzez regulację pracy narządów wewnętrznych po stabilizację emocjonalnych zachowań dziecka. Zwrócić należy uwagę na fakt, że nie wszystkie dzieci odczuwają w takim samym stopniu potrzebę ssania. Podczas, gdy jedne zaspokajają tę potrzebę podczas karmienia piersią, inne chętnie ssałyby bez ograniczeń. Dzieci, które wykazują nadmierną potrzebę ssania, o ile nie zostanie ona zaspokojona, będą wkładały do buzi własne piąstki lub zaczną szukać pocieszenia w ssaniu kciuka. Nie można pozwolić, aby dziecko taki nawyk sobie utrwaliło. Ssanie kciuka nie dość, że prowadzi do wad zgryzu, to dodatkowo deformuje sklepienie podniebienia oraz niekorzystnie wpływa na rozwój szczęki i żuchwy. Dlatego, jeżeli zaobserwujemy, że dziecko ssie swoje paluszki z dużą intensywnością zarówno w ciągu dnia, jak również robi to podczas snu, możemy wnosić, że jego potrzeba ssania nie zostaje zaspokojona podczas karmienia. Wówczas warto wspomóc się smoczkiem uspokajającym.

    Kiedy podajemy smoczek?

    Smoczek z pewnością jest lepszym wyborem aniżeli ssanie przez dziecko swoich paluszków. Nawet ortodonci przychylają się do opinii, że obecne smoczki są tak wyprofilowane, iż w o wiele mniejszym stopniu mogą powodować wady zgryzu, aniżeli uporczywe ssanie kciuka. Jednak podawanie smoczka należy maksymalnie ograniczać do szczególnych momentów np. dziecko jest niespokojne, rozdrażnione, nie może zasnąć. Takim szczególnym okresem, kiedy dziecko może odczuwać niepokój i rozdrażnienie jest okres ząbkowania. Wówczas ssanie smoczka to swoisty masaż dla obolałych dziąseł maluszka pozwalający zmniejszyć wrażliwość na ból.
    Podając dziecku smoczek przed zaśnięciem należy zadbać o to, aby wyjąć go z buzi już śpiącego maluszka. Ogólna zasada jest taka, im krócej dziecko ma smoczek w buzi tym lepiej. Argumentem przemawiającym na korzyść smoczka jest również fakt, że łatwiej jest odzwyczaić dziecko od smoczka aniżeli od ssania kciuka.

    Pamiętajmy! Nie podajemy smoczka noworodkowi zaraz po urodzeniu. Maluszek musi mieć czas, aby nauczyć się umiejętnego ssania piersi mamy. Podanie zbyt szybko smoczka uspokajającego, który łatwo zaspokoi potrzebę ssania maluszka, może wpływać zniechęcająco do opanowania trudnej dla niego techniki ssania pokarmu naturalnego.

    Jak wybrać odpowiedni smoczek

    Aby zminimalizować ryzyko wad zgryzu poprzez ssanie smoczka, należy zadbać o odpowiedni jego dobór. Rozmiar, budowa, kształt, powinny być dostosowane do bieżących potrzeb rosnącego dziecka.

    Kształt smoczka wybierać należy szczególnie rozważnie, gdyż ma on wpływ na rozwój zgryzu dziecka. I tak wyróżnić możemy kształty smoczków:

    • Smoczek anatomiczny, inaczej ortodontyczny, posiada lekko spłaszczoną powierzchnię od strony języka, natomiast jego górna część uwypukla się w stronę podniebienia. Swoim kształtem zbliżony jest do sutka kobiety. Charakterystyczna tarczka smoczka z profilowanym wycięciem pod nosek dziecka wyznacza sposób wkładania smoczka do buzi malucha.
    • Smoczek z gumką okrągłą przypomina swoim kształtem wisienkę, można go wkładać do buzi dziecka w dowolny sposób.Tarczka tego smoczka ukształtowana jest na wzór ósemki.
    • Smoczek symetryczny jest jednakowo spłaszczony z obu stron dlatego może być włożony do buzi dziecka w dowolny sposób. Tarczka smoczka jest podobna do tej w smoczku okrągłym czyli posiada dwustronne wycięcie pod nosek maluszka.

    Niezależnie od tego jaki kształt smoczka wybierzemy należy obserwować reakcję dziecka. Może być tak, że akurat ten wybrany przez nas smoczek nie będzie dziecku odpowiadał. Wówczas należy spróbować z innym modelem. Zawsze ostateczna decyzja wyboru należy do maluszka.

    Kauczukowy czy silikonowy?

    Istotny jest również materiał, z którego wykonany jest smoczek. Można wybrać kauczukowy lub silikonowy. To kwestia gustu dziecka, który smoczek sobie upodoba. I to finalnie maluch dokona wyboru. Dlatego lepiej nie kupować smoczków na zapas, a robić to w miarę potrzeby.

    Smoczek kauczukowy (lateksowy) posiada jasnobrązowe zabarwienie, zapach gumy i charakterystyczny smak. Jest smoczkiem o dużej plastyczności i miękkości, co jest zachęcające dla maluszka, gdyż może się mu kojarzyć ze ssaniem piersi mamy. Zaletą jest też to, że kauczuk się nie elektryzuje, nie przyciąga kurzu, a więc łatwiej utrzymać jego czystość. Jednak z drugiej strony smoczki kauczukowe dość szybko się zużywają, ulegają odkształceniom pod wpływem ciepła, śliny dziecka i w związku z tym wymagają wymiany na nowy egzemplarz średnio raz w miesiącu.

    Smoczek silikonowy jest przezroczysty, bezzapachowy, bezsmakowy. Silikon to zdecydowanie trwalszy materiał niż kauczuk. Taki smoczek można śmiało wygotować przed podaniem dziecku bez obawy o deformacje. Jednak trzeba zachować czujność, gdy smoczek podawany jest dziecku w okresie ząbkowania. Jako że guma silikonowa jest dość twarda, może dojść do jej oderwania w trakcie nagryzania wyrzynającymi się ząbkami malucha. Wszelkie tego typu uszkodzenia dyskwalifikują smoczek z dalszego użytkowania.

    Uwaga! Może się zdarzyć, że dziecko jest uczulone na lateks lub silikon. Dlatego trzeba mieć na uwadze taką ewentualność i obserwować dziecko, czy od momentu podania smoczka nie wystąpiły jakieś zmiany alergiczne.

    Rozmiar smoczka

    Używanie smoczka dostosowanego do wieku dziecka jest niezwykle ważne. Tylko trafnie dobrany wielkością smoczek może prawidłowo ułożyć się w buzi dziecka zapewniając optymalną pracę mięśni w jamie ustnej. Zbyt duży smoczek może utrudniać oddychanie dziecku lub wywoływać odruch wymiotny. Ze zbyt małym smoczkiem maluch również będzie miał kłopoty. Trudno będzie mu utrzymać go w buzi. Proponowane przez producentów rozmiary smoczków w odniesieniu do wieku dziecka są tylko orientacyjne. Wiadomo, że dziecko rozwija się we własnym tempie i nie zawsze taki sztywny podział będzie adekwatny w odniesieniu do każdego dziecka z określonej grupy wiekowej. Dla przykładu dzieci o masywniejszej budowie, szybko rozwijające się fizycznie mogą zacząć prędzej korzystać ze smoczków dedykowanych dla wyższego przedziału wiekowego. Najczęściej stosowane podziały smoczków ze względu na wiek dziecka:

    • do 3 miesiąca życia,
    • od 3 - 6 miesiąca życia,
    • od 6 - 18 miesiąca życia,

    lub

    • A - do 6 miesiąca życia,
    • B - do 18 miesiąca życia,
    • C - powyżej 18 miesiąca życia.

    Elementy plastikowe w smoczku

    Takimi elementami są: tarczka smoczka oraz kółeczko do chwytania.

    Tarczka smoczka może mieć kształt tradycyjny z jednostronnym wycięciem na nosek dziecka lub być na kształt ósemki z dwustronnymi wycięciami. Zdecydowanie niewygodne w użytkowaniu są smoczki z okrągłą tarczką, która może powodować ucisk na nosek dziecka. Dodatkowe otwory wentylacyjne w tarczce ułatwiają oddychanie i zapewniają lepszą cyrkulację. Zwrócić należy uwagę na gładkie, równe wykończenie powierzchni tarczki. Tarczka zawsze powinna być dostosowana do wielkości buzi dziecka. Wyznacznikiem mogą być rozmiary zalecane przez producenta smoczków, ale czasem warto zdać się na własne odczucie. Zbyt duża tarczka w stosunku do buzi może maluchowi utrudniać oddychanie, zbyt mała grozi wciąganiem jej do buzi przez dziecko.

    Kółeczko w smoczku do chwytania jest umieszczone na tarczce smoczka służy o łatwego wyjmowania smoczka z buzi maluszka. Kółko powinno być solidnie umocowane do tarczki smoczka. Ciekawą opcją są kółka z pigmentem fluorescencyjnym, które świecą w ciemności. Dostępne są również smoczki bez kółeczek do chwytania.

    Akcesoria do smoczków

    Pojemnik na smoczek - zapewnia higieniczną ochronę smoczka w każdych warunkach w domu czy na spacerze.

    Zawieszka na smoczek - umożliwia przypięcie do elementu garderoby, wózka czy łóżeczka zapobiegając zagubieniu smoczka.

    Higiena i bezpieczeństwo

    Nie można zapominać o właściwej higienie smoczka. Pozwoli zapobiec chorobom i infekcjom. Nowy smoczek przed pierwszym użyciem należy dokładnie wymyć i przepłukać wrzątkiem. Przed każdym podaniem sprawdzać czystość smoczka. Starać się, jak najczęściej opłukiwać pod bieżącą wodą, a co pewien czas wyparzać go. Zdecydowanie odradza się oblizywanie smoczka, które ma służyć oczyszczeniu go z brudu. Zawsze istnieje ryzyko przeniesienia na dziecko infekcji czy bakterii, na które organizm malucha może nie być odporny.

    Smoczek bezpieczny dla dziecka to ten, który spełnia wymogi norm bezpieczeństwa. Dlatego należy zwrócić uwagę, aby kupowany smoczek posiadał np. atest PZH, świadectwo CE czy EN 1400, pozytywną opinię Centrum Zdrowia Dziecka lub Instytutu Matki i Dziecka.

    Podsumowanie

    Smoczek uspokajający pozwala dziecku w łatwy sposób zaspokoić jego naturalną potrzebę ssania. Dlatego jest bezpiecznym wyjściem, gdy chcemy zapobiec nawykowemu ssaniu kciuka przez dziecko. Jest też optymalnym wyborem dla tych mam, które obawiają się przekarmienia dziecka lubiącego bardzo długo ssać pierś. Dlatego może warto sięgnąć po ten gadżet, pomimo nieprzychylnych mu opinii. Sfera emocjonalnych wartości dziecka przecież ma duże znaczenie dla jego rozwoju, a ewentualne wady zgryzu można zawsze skorygować.

  • Rozrywka i kulinaria » Alkohole domowe, koktajle i zestawy » Świat alkoholi
    Jakie wino do kurczaka?
    Jakie wino do kurczaka?

    Mogłoby się zdawać, że podanie czerwonego wina do drobiu to klasyczny faux pas. Ale czy rzeczywiście stwierdzenie to jest to wciąż aktualne? Otóż wszystko zależy od tego, w jakim otoczeniu podany zostanie kurczak. Na ostro, kwaśno czy na słodko? Duszony, sauté, w sosie lub z dominującymi smak dodatkami? Sprawdź jakie duety wina z kurczakiem stanowią udaną kompozycję.

    Chociaż, w towarzystwie kurczaka, tradycyjne białe wytrawne lub półwytrawne wciąż dominuje na stole, nie oznacza to, że powinniśmy rezygnować z eksperymentowania z winami czerwonymi lub różowymi.

    Wino do kurczaka pieczonego, grillowanego

    Chicken & chips, czyli kurczak z frytkami - to popularne w krajach anglosaskich danie idealnie komponuje się z białym, lekkim i wytrawnym Chardonnay'em. Równie dobrym wyborem do drobiu pieczonego lub z grilla będzie wytrawne wino musujące Prosecco.

    Woodhaven Chardonnay (białe wytrawne, USA)
    Mythique Duo Chardonnay Muscat (białe wytrawne, Francja)
    Bear Crossing Chardonnay (białe wytrawne, Australia)
    Prosecco DOC Treviso Frizzante (musujące, białe wytrawne, Włochy)
    Cipriano Prosecco Frizzante Spago (musujące, białe wytrawne, Włochy)

    Wino do potrawek z kurczaka w przyprawach orientalnych

    Do potraw z kurczaka w curry, masala lub innych wyrazistych przyprawach orientalnych pasują wina zarówno wytrawne jak i słodsze - półwytrawne, a nawet słodkie - białe i czerwone. Alternatywnym rozwiązaniem będzie podanie owocowego wina śliwkowego, które idealnie łączy się z mocniejszymi nutami kuchni orientalnej.

    Rudolf Müller Kabinett Riesling (białe półwytrawne, Niemcy)
    Zuccardi Q Chardonnay (białe wytrawne, Argentyna)
    Nuwang Ume - Pflaume (owocowe słodkie, śliwkowe, Niemcy)

    Wino do słodko-kwaśnego kurczaka po azjatycku

    W przypadku azjatyckich potrawek z kurczaka i potraw azjatyckich w ogóle wybór wina jest dosyć ograniczony. Musi ono przebić się przez intensywne aromaty, charakterystyczne dla tej kuchni. Wytrawny lub półwytrawny Riesling, albo intensywny gruziński szczep Saperavi - doskonale sprostają temu zadaniu.

    Kendermanns Riesling Pfalz (białe wytrawne, Niemcy)
    Sachino Red Saperavi (czerwone półwytrawne, Gruzja)
    Gamla Riesling (białe półwytrawne, Izrael)
    Riesling Classic (białe wytrawne, Niemcy)
    Slovin Laski Riesling (białe półwytrawne, Słowenia)

    Wino do piersi z kurczaka w białym sosie

    Do potrawek z kurczaka w białym sosie (np. na bazie śmietany) najlepiej sprawdzi się lekkie wino wytrawne, białe - typu Chardonnay lub Pinot blanc. Nie zdominuje ono delikatnego smaku potrawy.

    Clevner Pinot Blanc (białe wytrawne, Francja)
    Western Creek Chardonnay (białe wytrawne, Australia)
    Sol De Chile Varietal Chardonnay (białe wytrawne, Chile)

    Wino do kurczaka z serem

    Kurczak w panierce serowej, kurczak nadziewany serem pleśniowym lub pierś grillowana z serem owczym - wspólnym mianownikiem tych potraw jest ser, bardziej lub mniej aromatycznej odmiany. Wśród dodatków do dań drobiowych z serem królują białe wina wytrawne - włoskie Soave, francuskie, australijskie lub chilijskie Sauvignon blanc, lub odrobinę słodszy czerwony szczep typu Cabernet sauvignon (w szczególności do serów ciężkich, długo dojrzewających jak Gouda czy Cheddar). Ich zadaniem jest podkręcenie smaku potrawy, dostarczenie wrażenia pełności.

    Soave Classico DOC Vicario (białe wytrawne, Włochy)
    Soave Classico Superiore DOCG Castellaro (białe wytrawne, Włochy)
    J.P. Chenet Sauvignon Blanc (białe wytrawne, Francja)
    Millbrook Sauvignon Blanc (białe wytrawne, Australia)
    Sol De Chile Varietal Sauvignon Blanc (białe wytrawne, Chile)
    Finca Antigua Cabernet Sauvignon La Mancha D.O. (czerwone wytrawne, Hiszpania)
    Santa Carolina Cabernet Sauvignon Rose Valle Del Raperl (różowe wytrawne, Chile)
    Kazayak Cabernet Sauvignon (czerwone półsłodkie, Mołdawia)

  • Rozrywka i kulinaria » Alkohole domowe, koktajle i zestawy » Świat alkoholi
    Szampan vs. wino musujące
    Szampan vs. wino musujące

    Czym się różni szampan od wina musującego? W potocznym nazewnictwie każde wino musujące nazywamy szampanem. Jednak w rzeczywistości szampan (fr. champagne) jest szczególną odmianą wina musującego.

    Szampan a wino musujące

    Kryterium geograficzne

    Jego nazwa wywodzi się ze sławnego regionu winiarskiego - Szampanii - zlokalizowanego w północno-wschodniej Francji. Wyłącznie wina produkowane w tym obszarze mogą posługiwać się mianem szampana, jednakże jest to tylko jedno kryterium z wielu, jakie spełniać musi ten trunek.

    Produkcja metodą szampańską

    Główną cechą tej metody jest podwójna fermentacja moszczu - pierwsza, tak jak w przypadku win niemusujących, w kadziach (rzadziej beczkach dębowych), oraz druga - w butelkach. Zwykłe wina musujące nasycane są dwutlenkiem węgla w sposób sztuczny, na etapie produkcji. Szampan z kolei podlega procesowi dojrzewania w butelkach (w temp. 3-5°C), w których to, na skutek drugiej fermentacji, trunek wytwarza pęcherzyki dwutlenku węgla w sposób naturalny. Osad, który wytrąca się, podczas tego procesu, w nachylonej ku dołowi szyjce butelki, podlega etapowi oczyszczania. Szyjka, wraz z zalegającym złogiem, zamrażana jest w roztworze solanki (-18°C), następnie otwierana, a osad wyrzucony pod ciśnieniem. Ubytek zawartości butelki uzupełniany jest czystym winem (szampany extra wytrawne) lub mieszanką wina i cukru (w zależności od ilości cukru - szampany wytrawne, półwytrawne, półsłodkie, słodkie). Ponad 80% produkcji przypada na szampany wytrawne. Na koniec - butelka jest korkowana, a szampan pozostawiony dalszemu dojrzewaniu.

    Szczep winogron

    Szampany wytwarza się z trzech odmian winorośli - chardonnay (białe), pinot noir (czerwone), pinot meunier (czerwone). Wyróżnić można szampany mieszane tradycyjne - otrzymywane z połączania trzech wymienionych szczepów, lub mieszane nietradycyjne - wytwarzane na bazie jednej odmiany winogron. Szampany produkowane na bazie chardonnay noszą miano blanc de blanc ("białe z białego"). Z kolei te wytwarzane z pinot noir, pinot meunier lub z połączenia obu - blanc de noir ("białe z czarnego"). Mimo produkcji również na bazie czerwonych winogron, swój biały kolor szampan zawdzięcza odpowiedniej, bardzo delikatnej technice ich wyciskania.

    Zabarwienie szampanów może przybierać także kolor różowy. Otrzymuje się je na drodze zmieszania wina białego z czerwonym (ze szczepów wymienionych powyżej, uprawnianych w Szampanii) lub poprzez zabarwienie soku z winogron ekstraktami z wytłoków (skórek) winogron czerwonych, wyciskanych bez zachowania, należytej dla szampanów białych, delikatności.

    Pozostałe wina musujące mogą być wytwarzane z dowolnych odmian winorośli.

    Butelkowanie

    Ciśnienie panujące w butelce szampana jest znacznie wyższe i wynosi około 6-7 atmosfer, podczas gdy gaz w zwykłych winach musujących wytwarza ciśnienie zaledwie rzędu 2-4 atmosfer. Z tego powodu butelka szampana jest znacznie masywniejsza - ścianki i dno wykonane jest ze znacznie grubszego szkła, natomiast korek (z kory korkowej), posiadający charakterystyczny kształt grzybka, skonstruowany jest tak, aby powstrzymać jego wypchnięcie pod wpływem gazu. Górę korka wieńczy zdobiony kapsel, a całość oplata koszyczek z drutu. Butelki z winem musującym zabezpieczone są z kolei korkiem z tworzywa sztucznego.

    Zamienniki szampana

    Chciałbyś spróbować szampana, jednak zasobność portfela nie pozwala Ci na to? Nic straconego - istnieje szereg win musujących, które wytwarzane są techniką szampańską i nie różnią się zbytnio od szampanów, poza rejonem produkcji (oraz ewentualnie szczepem winorośli), a są znacznie tańsze! Z grypy tej wyróżnić możemy:

    Francuskie Mousseux (musujące wina francuskie):

    Włoskie Prosecco (musujące wina włoskie ze szczepu glera):

    Hiszpańska Cava (musujące wina hiszpańskie):

  • Dom, wnętrza i ogród » Rynek nieruchomości » Rynek kupna-sprzedaży nieruchomości
    Jaki kredyt hipoteczny będzie dla nas korzystny?
    Jaki kredyt hipoteczny będzie dla nas korzystny?

    Odpowiedź na wyżej postawione pytanie jest banalnie prosta. Należy tak zbilansować koszty składające się na kredyt hipoteczny, żeby wyszły na plus i w danej sytuacji były możliwie najlepszymi. Jednak w praktyce nie jest to takie proste do zrealizowania.

    Zacznijmy może od końca i przyjrzyjmy się tym mniej standardowym i mniej znanym opłatom, które ponosimy w związku z zaciągnięciem kredytu hipotecznego. Są to różnego rodzaju ubezpieczenia: jedne obowiązkowe, drugie nie. Do tych pierwszych zaliczyć trzeba to od ognia i innych zdarzeń losowych. W skali rocznej są to niewielkie opłaty, ale najlepszy pogląd będziemy mieli, jeśli poznamy je wszystkie, a przynajmniej większość.

    Z ubezpieczeniem czy bez?

    Tutaj też musimy dokonać analizy nie obejmującej tylko liczby, ponieważ sami musimy stwierdzić, czy lepiej wziąć ubezpieczenie od utraty pracy, często łączone z ubezpieczeniem na życie (nie wszędzie obowiązkowym), czy może lepiej zaoszczędzić, jeśli czujemy się pod tym względem bezpiecznie.

    Do tych wydatków trzeba doliczyć opłatę za wydanie promesy kredytowej pobieraną na etapie podpisywania umowy przedwstępnej. W koszty kredytu trzeba wliczyć także wycenę nieruchomości, którą może przeprowadzić bank. Należy to sprawdzić podobnie jak objawiające się w podwyższonej marży w paru pierwszych miesiącach kredytowania ubezpieczenie pomostowe. To zabezpieczenie banku w czasie, kiedy nie otrzymał on jeszcze wpisu hipoteki do księgi wieczystej.

    Lepiej pomyśleć wcześniej niż później

    Zanim przejdziemy do podstawowych, mających największe znaczenie opłat, nie zapominajmy o kosztach, które mogą w zależności od rozwoju sytuacji nas dotknąć. Dlatego bezpieczniej zorientować się w wysokości prowizji od wcześniejszej spłaty, częściowej czy całkowitej. Kiedy nasze sprawy finansowe będą się miały nienajlepiej, będziemy musieli zmierzyć się z opłatami za podwyższenie kwoty kredytu czy wydłużenie okresu kredytowania. Dlatego, oszczędzając sobie nerwów, warto sprawdzić wysokości prowizji za te czynności bankowe już przed wyborem oferty kredytowej, z której skorzystamy. Jeśli podchodzimy elastycznie do swojego kredytu, to spójrzmy też na opłatę za przewalutowanie kredytu. Może się okazać, że spłata okaże się łatwiejsza w innej walucie, niż w tej, w której pierwotnie wzięliśmy kredyt. Przewalutowanie na złotówki w wielu bankach może się okazać darmowe.

    Marża a promocyjna marża – wybór z pozoru prosty

    Wspomniane wyżej koszty i opłaty należy wziąć pod uwagę jednak dopiero wtedy, kiedy wyłonimy najkorzystniejsze oferty kredytu hipotecznego. W prosty i łatwy sposób można to zrobić na stronie hipoteki.net. Tam znajdują się szczegółowo rozpisane oferty kredytów hipotecznych ponad 20 banków. Za pomocą kalkulatora kredytowego obliczymy, które oferty opłaca nam się rozważyć.

    Wtedy dochodzimy do ostatniego punktu naszych rozważań, czyli przekalkulowaniu opcji związanych z wysokościami oprocentowania i prowizji. Obecnie praktycznie każda oferta kredytu hipotecznego zawiera w sobie możliwość np. obniżenia marży o połowę lub braku prowizji. Nic nie odbywa się jednak za darmo. Żeby skorzystać z takich promocji trzeba najczęściej dobrać dodatkowy produkt bankowy w rodzaju ubezpieczenia, konta lub karty debetowej. I nawet jeśli konto z kartą są darmowe, to trzeba na nich zapewniać regularne wpływy. Zanim więc zdecydujemy się na obniżenie marży, która, owszem może nam obniżyć koszty w przeciągu całego okresu kredytowania, przeliczmy sobie koszt danego ubezpieczenia lub pakietu usług, które proponuje nam bank. Tylko wtedy wybrany kredyt hipoteczny okaże się możliwie najlepszy w danej chwili.

X
Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celach: świadczenia usług, reklamy, statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.