Strona główna
  • Sport, turystyka i hobby » Trening, ćwiczenia » Kulturystyka
    Drążek do podciągania - jaki wybrać?
    Drążek do podciągania - jaki wybrać?

    Drążek do ćwiczeń to urządzenie służące do podciągania, które angażuje wszystkie mięśnie grzbietu, a dodatkowo również mięśnie ramion i przedramion. Umożliwia też trenowanie brzucha.

    Jaki drążek kupić?

    Przed zakupem warto się zorientować jakiej szerokości chwyt najbardziej nam odpowiada. Drugą ważną sprawą jest grubość samej rury, która ma wpływ na siłę uchwytu i powinna być takiej średnicy, by możliwe było zamknięcie wokół niej swojej dłoni. W celu poprawy uchwytu, ochrony skóry dłoni przed poceniem i ścieraniem, dobrym pomysłem będzie zaopatrzenie się w rękawiczki treningowe. Nasze preferencje natomiast możemy sprawdzić na publicznej siłowni lub jednym z ogólnodostępnych placów do ćwiczeń.

    Dostępne na rynku drążki, oprócz ceny, różnią się również typem budowy. Często spotykaną wersją jest drążek gięty, czyli posiadający zagięte końce, które teoretycznie mają podnosić komfort ćwiczenia. Taki rodzaj uchwytu nie jest jednak do końca naturalny i może okazać się problematyczny dla niektórych osób. Kolejnym rodzajem będzie drążek z dodatkowymi uchwytami, pozwalającymi na podciąganie przy użyciu tzw. chwytu młotkowego. Jest to uniwersalne urządzenie, którego zalety w niektórych wypadkach mogą być niestety również wadami. Może się bowiem okazać, że dodatkowe rurki znajdują się w tym samym miejscu co dłonie ćwiczącego, uniemożliwiają wykonywanie ćwiczeń w naturalnym chwycie. Zdarzają się również zbudowane z dwóch zagiętych rur drążki z przerwą na środku. Jest to kompletne nieporozumienie, ponieważ konstrukcja taka uniemożliwia podciąganie podchwytem, który wymaga węższego rozstawu dłoni. Jak widać, podobnie jak w przypadku ławek do ćwiczeń, więcej nie zawsze oznacza lepiej. Najlepszym wyborem będzie klasyczny drążek prosty. Paradoksalnie to właśnie najprostsza konstrukcja okazuje się najbardziej wszechstronna. Drążek prosty pozwala bowiem trenować zarówno nachwytem jak i podchwytem, oraz z dowolnym rozstawem rąk.

    Jakie mocowanie wybrać?

    Mimo, że sam drążek jest prostym urządzeniem, jego montaż nie zawsze taki musi być. Od tego, czy drążek zostanie odpowiednio zamocowany, będzie zależeć nasze bezpieczeństwo, jest więc to sprawa priorytetowa. Istnieje wiele sposobów zawieszania, które pozwalają na dostosowanie się do różnych warunków mieszkalnych. Jedną z bardziej popularnych metod jest zamontowanie drążka rozporowego w futrynie drzwi. Takie rozwiązanie ma swoje zalety, ponieważ nie wymaga wiercenia dziur w ścianach i pozwala zaoszczędzić dużo miejsca. Nie jest jednak najlepsze dla samego treningu. Standardowe futryny mają 80 cm szerokości, co nie pozwala na wykonywanie podciągania w szerokim chwycie, jednego z bardziej wartościowych ćwiczeń na rozbudowę mięśni grzbietu. Są też futryny, które z racji swojej budowy lub materiału (drewno) nie pozwalają na użycie drążka rozporowego. W takiej sytuacji jest możliwość skorzystania z drążka na drzwi, zakładanego na wystającą część futryny. Posiada on dwa punkty podparcia i w razie potrzeby może być w prosty sposób zdjęty. Kolejnym rozwiązaniem może być przymocowanie drążka do ściany za pomocą kołków rozporowych. Należy upewnić się jednak, że stelaż urządzenia sprawia, że sam drążek znajduje się w odpowiedniej odległości od ściany, inaczej w czasie podciągania będziemy uderzać kolanami o ścianę. W tym miejscu warto zwrócić uwagę na dość rzadko spotykane, ale bardzo ciekawe rozwiązanie, mianowicie drążek narożny, przystosowany do zamontowania w rogu pokoju.
    Podobnie jak w przypadku futryn, niektóre ściany również nie nadają się jednak do montażu drążka, z racji ich małej grubości lub po prostu braku miejsca. Pozostaje wtedy ostatnia możliwość, a mianowicie przymocowanie drążka do sufitu.

    Jak ćwiczyć na drążku?

    Podciąganie na drążku to jedno z najlepszych ćwiczeń rozwijających mięśnie grzbietu. Dodatkowo angażowane są też mięśnie naramienne, bicepsy i przedramiona. Wisząc na drążku możemy również ćwiczyć brzuch za pomocą unoszenia zgiętych lub prostych nóg do góry.

    Ćwiczenie zaczynamy wisząc na wyprostowanych rękach. Podciągamy się do góry za pomocą mięśni rąk i pleców, starając się prowadzić ciało jak najbliżej drążka. Absolutnie zabronione jest odbijanie się czy wypychanie nogami, które drastycznie obniża efekty ćwiczenia. Gdy nasza broda znajdzie się ponad drążkiem, zaczynamy opuszczać się do pozycji wyjściowej. Ruch powrotny powinien być powolny. Nie należy „zrzucać" ciała w dół w celu oszczędzenia sił na kolejne powtórzenie, ponieważ obniża to skuteczność ćwiczenia i jest bardzo niekorzystne dla stawów.

    Trening na drążku można podzielić na trzy części. Pierwsza to podciąganie nachwytem, czyli chwytem z góry, z kciukami do wewnątrz. Sesję treningową warto zacząć właśnie od tego ćwiczenia, ponieważ większość ludzi ma słabo rozbudowane mięśnie naramienne i potrzebują dużo siły na wykonanie tego ćwiczenia. Podciąganie nachwytem doskonale buduje mięśnie górnej części pleców. Szczególnie wartościową odmianą jest podciąganie w szerokim chwycie, które pozwala dobrze wyizolować ćwiczoną partię mięśniową i maksymalnie ją zmęczyć.

    Drugą częścią treningu jest podciąganie podchwytem, czyli chwytem od dołu, z kciukami skierowanymi na zewnątrz. Ten typ podciągania bardzo mocno angażuje bicepsy, oraz, jeśli jest wykonywany poprawnie, w znaczący sposób wpływa na rozbudowę środkowej części mięśni grzbietu. Ta odmiana podciągania jest o wiele łatwiejsza do wykonania z racji tego, że pracują przy niej przede wszystkim mięśnie bicepsów.

    Trzecią częścią, jeśli warunki na to pozwalają, jest podciąganie w chwycie młotkowym, nazywanym również neutralnym, czyli z kciukami skierowanymi w stronę ćwiczącego. Ćwiczenie to również angażuje przede wszystkim bicepsy, a także w dużym stopniu przedramiona i oczywiście mięśnie pleców.

    Podciąganie na drążku jest ćwiczeniem typowo siłowym. Osobom początkującym, które mają trudności z wykonaniem więcej niż trzech powtórzeń, zaleca się wykonywanie treningu przygotowującego do podciągania. By przyjąć pozycję początkową, ze zgiętymi rękoma i brodą ponad drążkiem, można odbić się od ziemi, wejść na stołek lub poprosić o asystę drugą osobę, która pomoże nam podnieść się do góry. Samo ćwiczenie polega na jak najwolniejszym opuszczaniu się w dół. Ruch ten pozwoli zbudować siłę mięśni i wzmocni chwyt, co w przyszłości umożliwi wykonanie klasycznego podciągania.

    Podsumowanie

    Drążek do ćwiczeń to doskonałe urządzenie treningowe, które poprawną technikę wynagradza widocznymi i świetnie rozwiniętymi mięśniami pleców oraz siłą, która z pewnością przyda się w codziennym życiu.

  • Sport, turystyka i hobby » Sporty i zabawy zimowe » Narciarstwo
    Jak dobrać buty narciarskie?
    Jak dobrać buty narciarskie?

    Żeby prawidłowo dopasować buty narciarskie do indywidualnego użytkownika, zaleca się przeprowadzenie przymiarek w sklepie stacjonarnym. Daje to gwarancję bardziej precyzyjnego dopasowania obuwia do stopy. Różne modele butów w tym samym rozmiarze, będą leżały na stopie zupełnie inaczej. Dopiero po tym etapie, można zdecydować, czy sfinalizować zakup w sklepie stacjonarnym, czy skorzystać z konkurencyjnej oferty sklepów internetowych.

    But narciarski składa się ze skorupy, czyli ochronnej części zewnętrznej oraz miękkiej wkładki, w której spoczywa noga. Buty męskie od damskich czy dziecięcych różnią się nie tylko oprawą graficzną, ale przede wszystkim rozmiarem buta i jego szerokością. Są również cięższe i wyższe.

    Przymierzanie

    Zanim założymy but na nogę, zadbajmy o to, żeby mieć na sobie grube skarpety, podobne do tych, jakie będziemy używać na stoku. Kupno butów narciarskich nie powinno też odbywać się na ostatnią chwilę. Samo przymierzanie należy do czasochłonnych czynności, a po wstępnym dopasowaniu należy jeszcze przejść się po sklepie i „pobyć" trochę w butach, które zamierzamy potencjalnie kupić.

    Jeśli po wsunięciu nogi do buta, dotykamy palcami jego czubka, nie jest to jeszcze sygnał, że but jest za ciasny. Mając już nogę w bucie, zapinamy po kolei, od dołu wszystkie klamry, za pierwszym razem lekko, a następnie dociągając je tak, by noga i stopa zostały opięte na sztywno. Po zapięciu obu butów wstajemy i pochylamy się do przodu, przyjmując pozycję narciarską. Palce powinny cofnąć się nieznacznie, a pięta dotykać tyłu wkładki. Jeśli pomimo zapiętego na ciasno buta pięta unosi się we wkładce do góry, oznacza to, że nie jest to rozmiar buta przeznaczony dla nas.

    Jeśli wstępnie but wydaje się komfortowy, zostawiamy go na nodze przez kolejne piętnaście minut, obserwując jak się w tym czasie będziemy czuć. Wspomniana na początku ciasnota (nieznaczna!) nowej wkładki nie powinna być traktowana jako minus. Nieużywana dotąd wkładka z czasem się wyrobi, a wnętrze buta będzie luźniejsze. Noga powinna być ciasno opięta na całej długości buta, ale w żadnym miejscu nie powinna być ściśnięta. Nic też nie powinno nas uwierać, ponieważ tego typu mankamentów nie da się rozchodzić i jeśli już w sklepie czujemy dyskomfort, to na stoku będzie tylko gorzej. Nie należy jednak też przesadzać w drugą stronę, ponieważ obuwie narciarskie, nawet prawidłowo dobrane, nigdy nie będzie w pełni komfortowe.

    Twardość

    Jednym z najważniejszych parametrów przy doborze butów narciarskich jest ich twardość. Miękkie buty są bardziej wygodne i pozwalają bardziej wyprostować nogę w kolanie, co po dłuższej jeździe pozwala lepiej odpocząć. Twardszy but wymaga więcej doświadczenia, ale lepiej trzyma nogę. Buty zawodnicze są najtwardsze i nie pozwalają stanąć z wyprostowanymi kolanami, ale doskonale przenoszą ruchy ciała na narty. Producenci twardość określają za pomocą parametru o nazwie „flex" oraz liczb.

    Buty z flexem na poziomie od 80 są butami miękkimi zaprojektowanymi przede wszystkim dla początkujących. Osoby bardziej zaawansowane powinny zaopatrzyć się w buty z przedziału od 80 od 100. Buty z flexem o wartościach powyżej 100 są przeznaczone dla narciarzy zaawansowanych. Indeks powyżej 130, dochodzący często do blisko 200, to oznaczenie butów dla ekspertów i profesjonalnych zawodników.

    Przydatnym akcesorium dodatkowym są pokrowce na buty narciarskie. Osłaniają powierzchnię butów przed zarysowaniami, ułatwiają transport, a także chronią bagażnik samochodu przed wilgocią.

  • Sport, turystyka i hobby » Sporty indywidualne i drużynowe » Sporty rakietowe
    Squash - sprzęt i zasady gry
    Squash - sprzęt i zasady gry

    Squash to powstały w Londynie około 1830 roku sport rakietowy, który z biegiem lat zyskał międzynarodową sławę. Obecnie Światowa Federacja Squasha zrzesza graczy z ponad 153 krajów, w których dyscyplina ta jest uprawiana. W Polsce squash pojawił się pod koniec lat 90-tych. Regularnie rozgrywane są mistrzostwa Polski i świata w squasha, oraz czynione są starania o wpisanie tej dyscypliny do programu igrzysk olimpijskich.

    Zasady gry

    W najprostszych słowach, squash jest grą polegającą na odbijaniu piłki od ściany za pomocą rakietki w sposób, który maksymalnie utrudni odebranie jej przez przeciwnika. Squash może być rozgrywany w systemie jeden na jednego (tzw. singiel), bądź pomiędzy dwoma dwuosobowymi drużynami (tzw. debel).

    Gracze rywalizują w polu wyznaczonym liniami. Gra rozpoczyna się serwisem, a serwujący serwuje do momentu, gdy przegra wymianę. Zawodnicy uderzają piłkę na przemian. Dopuszczalne jest odbicie piłki przed jej kontaktem z ziemią, bądź po jednym odbiciu od podłoża. Według obowiązujących obecnie zasad, jeden set trwa do zdobycia przez którąś ze stron 11 punktów. W przypadku remisu 10:10, w celu wygrania setu, jeden z zawodników musi uzyskać dwupunktową przewagę.

    Sprzęt do squasha

    Dawniej rakiety do squasha były wykonane z drewna, obecnie produkowane są ze stopów aluminium lub z materiałów kompozytowych na bazie włókna węglowego, grafitu czy kevlaru. Maksymalne wymiary, dopuszczalne przez przepisy, to 686 mm długości, 215 mm szerokości oraz 255 g wagi. Dostępne na rynku rakiety są jednak zazwyczaj sporo lżejsze od dopuszczalnego limitu i ważą pomiędzy 90 a 150 g. Naciąg jest wykonany z materiałów syntetycznych.

    Piłki do squasha mają średnicę pomiędzy 39,5 a 40,5 mm i wagę od 23 do 25 gramów. Są wykonane z dwóch kawałków gumowej mieszanki, sklejonych razem w celu utworzenia pustej sfery w środku. Wspomniany wcześniej skład gumowej mieszanki ma wpływ na to, jak mocno piłka będzie się odbijać, gdy osiągnie wyższą temperaturę. Piłka musi zostać uderzona kilkadziesiąt razy, zanim zostanie rozgrzana. Dopóki jest zimna, jej odbijalność jest niska.

    Na piłkach do squasha znajdują się małe kropki różnych kolorów, które opisują stopień ich dynamiki. Poniżej przedstawiamy tabelkę, gdzie wyszczególniono wszystkie odmiany piłek oraz ich charakterystykę.

    Oznaczenia piłek do squasha
    Kolor Prędkość gry Odbijalność Dośw. gracza
    podwójny żółty extra super wolna bardzo niska doświadczony
    żółty super wolna niska zaawansowany
    biały wolna niska zaawansowany / średnio zaawansowany
    niebieski wolna bardzo wysoka początkujący / junior

     

    Wśród akcesoriów dodatkowych znaleźć można m.in. okulary do squasha. Jest to lekka konstrukcja, wyglądem przypominająca nowoczesne okulary rowerowe. Zazwyczaj posiada pojedynczy, duży okular z otworami wentylacyjnymi, które zapobiegają jego parowaniu.

    Należy wspomnieć też o butach do squasha. W sporcie tak intensywnym i dynamicznym jak squash, odpowiednie obuwie jest kluczowe. Do gry amatorskiej wystarczą typowe buty halowe. Podeszwa buta musi zapewniać doskonałą przyczepność oraz amortyzację, a wnętrze odpowiednie trzymanie. Dla osób, które chcą poświęcić więcej czasu squashowi, topowi producenci obuwia sportowego oferują modele zaprojektowane specjalnie do tej dyscypliny.

  • Rozrywka i kulinaria » Porady kulinarne » Poradnik kuchcika
    Jak czyścić i dbać o patelnię?
    Jak czyścić i dbać o patelnię?

    Czyszczenie patelni to czynność, która nie należy do najprzyjemniejszych, niemniej jednak jest niezwykle ważna dla utrzymania tego elementu wyposażenia kuchni w dobrej kondycji. Dobrze utrzymane patelnie mogą służyć nam latami bez groźby uszkodzenia jej powierzchni.

    Nie wszystkie typy patelni nadają się do zastosowania na nich proszku do czyszczenia czy ostrej gąbki. W przypadku patelni teflonowych lub ceramicznych, takie działanie zniszczy powłokę, co sprawi, że sama patelnia nie będzie nadawała się do użytku. Warto zatem pamiętać o szczególnych właściwościach używanego przez siebie sprzętu i zadbać o odpowiedni sposób czyszczenia.

    Patelnie teflonowe

    Patelnie teflonowe to wybawienie dla osób, które chcą smażyć bez użycia tłuszczu. Jednak warto pamiętać o tym, że to właśnie tłuszcz sprawia, iż taką patelnie możemy wykorzystywać przez wiele lat. Jak zatem czyścić patelnię teflonową? Istnieje kilka zasad.

    Po pierwsze, nie należy wykorzystywać do oczyszczania takiej patelni żadnych detergentów. Wyjątkiem jest pierwsze mycie, które następuje zaraz po zakupie. Nie można również stosować do nich szorstkich gąbek. Zaschnięte cząstki jedzenia należy zatem namoczyć i pozostawić do samodzielnego odpadnięcia. Po każdym takim myciu, patelnię trzeba przetrzeć ręcznikiem papierowym lub pędzlem (np. kuchennym) rozprowadzając na teflonie warstewkę oleju. Patelnię powinno się myć wystudzoną, nigdy gorącą. Ponadto do mycia nie wolno używać zimnej wody, ponieważ to może spowodować pękanie teflonu i jego złuszczanie.

    Dbać o taką patelnię możemy również w trakcie jej użytkowania. Ważne jest, aby pamiętać, że do smażenia nie wolno używać suchej patelni teflonowej. Powinna być ona pokryta warstewką tłuszczu. Poza tym powinniśmy używać do niej jedynie łopatek i widelców wykonanych z drewna lub takich, które zostały wykonane z przeznaczeniem dla patelni teflonowych.

    Patelnie ceramiczne

    Również w przypadku powłoki ceramicznej można pokusić się o smażenie bez tłuszczu. Warto jednak pamiętać, że takie wykorzystanie tego typu patelni spowoduje jedynie szybsze zużycie powłoki i jej zniszczenie. Również tutaj tłuszcz jest niezbędny, ponieważ podgrzewanie suchej patelni może powodować utratę właściwości przywierania, które charakteryzują patelnię ceramiczną. Co zatem trzeba robić?

    Ważne jest to, aby po każdym użyciu powłokę ceramiczną dokładnie wytrzeć. Jest to związane z tym, że po każdym użyciu wody, na jej powierzchni tworzy się niewielka powłoczka z kamienia. To powoduje, że patelnia ceramiczna traci swoje właściwości.

    Nie wskazane jest wykorzystywanie preparatów zawierających sól do czyszczenia powłok ceramicznych. Podobnie soli rozcieńczonej w wodzie. Jest to związane z tym, że związki zawarte w soli mogą szybko zniszczyć ceramikę. Nie ma przeciwwskazań, aby do mycia patelni ceramicznej stosować płyny do mycia naczyń. Przy czyszczeniu tego typu patelni trzeba pamiętać, że ważne jest mycie na bieżąco, ponieważ odkładanie na później znacznie utrudni pozbycie się zeschniętych cząstek jedzenia z powłoki ceramicznej.

    W przypadku przypalenia istnieją dwa sposoby na domowe wyczyszczenie takiej patelni. Za pomocą sody oczyszczonej, która ugotowana w wodzie i nałożona na powierzchnie patelni, rozpuści resztki jedzenia. Drugim sposobem jest wykorzystanie octu winnego, który nakłada się na przypaloną powierzchnię i pozostawia na całą noc.

    Patelnie kamienne (granitowe, marmurowe)

    Powłoka kamienna charakteryzuje się tym, że nie przywiera do niej jedzenie podczas smażenia. Podobnie jak w przypadku innych nieprzywieralnych powłok, również tutaj należy stosować łagodne detergenty do czyszczenia. Z racji wysokiej twardości powłoki, większość modeli patelni granitowych nadaje się do mycia w zmywarce, jest też stosunkowo odporna na zarysowania. Dla dobrego zakonserwowania akcesorium, obowiązkowo po każdym myciu należy przecierać powłokę papierowym ręcznikiem.

    Patelnie tytanowe

    Powłoka tytanowa ma opinię wyjątkowo odpornej na zarysowania, dlatego podczas smażenia dozwolone jest korzystanie z metalowych sztućców. Jest ona gruba i solidna, niekiedy zawiera w sobie trochę ceramiki, dzięki czemu można smażyć na niej bez tłuszczu.

    Powłokę tytanową najlepiej jest myć bez użycia detergentów, a więc namoczyć i pozostawić do czasu aż resztki jedzenia same odkleją się od dna patelni. Aby przyspieszyć ten proces, wodę w patelni można zagotować. Przy bardziej uporczywych zabrudzeniach można zastosować płyn do mycia naczyń. Warto jest unikać metalowych druciaków, aby nie uszkodzić powierzchni. Doskonale sprawdzają się tutaj również tradycyjne metody czyszczenia, w przypadku przypalenia, wykorzystujące ocet winny oraz sodę oczyszczoną.

    Patelnie emaliowane

    Przed pierwszym użyciem garnków lub patelni emaliowanych, należy je od wewnątrz wysmarować tłuszczem i odstawić na kilka godzin, po czym dokładnie umyć. Ponadto w pierwszych dniach dobrze jest nie stawiać patelni od razu na dużych temperaturach, ale hartować.

    Powłoki emaliowane nie mogą być skrobane ostrymi druciakami ani szorowane proszkiem, ponieważ może to uszkodzić delikatną strukturę i odsłonić, w zależności od materiału korpusu, warstwę stali węglowej lub szkodliwego aluminium. Warto również pamiętać, że w momencie, kiedy fragment emalii odpadnie, choćby w wyniku upadku, taki sprzęt staje się bezużyteczny.

    W przypadku przypaleń należy patelnie zalać wodą i podstawić na później. Po kilku godzinach miękką ścierką trzeba umyć sprzęt. Do usuwania zwykłych zabrudzeń możemy z powodzeniem stosować odrobinę płynu do mycia naczyń.

    Patelnie żeliwne

    Patelnie żeliwne, tak zwane cygańskie, to masywne i ciężkie naczynia, występującej w dwóch odmianach: emaliowanej lub impregnowanej tłuszczami naturalnymi. Przed pierwszym użyciem dobrze jest przepłukać patelnię ciepłą wodą (impregnowane tłuszczem) lub nasmarować tłuszczem (emaliowane). Nie wolno używać detergentów w przypadku patelni żeliwnych nieposiadających powłoki emaliowanej. Po każdym użyciu dobrze jest smarować powłokę olejem, ponieważ to pomoże ją zakonserwować. Trzeba pamiętać, aby na rozgrzaną patelnię żeliwną nie wlewać zimnych płynów, ponieważ może to powodować degradację jej powierzchni i skrócić okres przydatności do użycia.

    Patelnie żeliwne można schować do szafki dopiero po dokładnym wysuszeniu. Nadmiar wilgoci, w długoterminowej perspektywie, może być powodem korozji. Co równie istotne, w patelni żeliwnej, nie wolno przechowywać potraw, gdyż ma ona tendencję do oddawania metalicznego posmaku. Przy odpowiedniej konserwacji, patelnia żeliwna może posłużyć nam nawet kilkadziesiąt lat.

  • Elektronika i informatyka » Komputerowe ABC » Składanie komputerów
    Zasilacz do komputera - by nie zabrakło mocy
    Zasilacz do komputera - by nie zabrakło mocy

    Składając nowy komputer, bardzo dużo uwagi poświęcamy takim elementom jak karta graficzna, procesor czy ilość pamięci operacyjnej. Nic dziwnego, gdyż elementy te decydują o wydajności danego komputera. Gdy uporamy się już z wyborem większości podzespołów, przechodzimy do uzupełnienia uprzednio przygotowanego zestawu o wyposażenie niezbędne, aczkolwiek traktowane po macoszemu.

    Wśród takich koniecznych, ale niedocenianych podzespołów, znajduje się bardzo często zasilacz komputerowy. Wielu niedoświadczonym użytkownikom wystarczy, aby miał on odpowiednią do zastosowanych w komputerze podzespołów moc oraz by nie był zbyt drogi. Na tym niestety bardzo często kończą się w wielu przypadkach rozważania nad wyborem zasilacza. A jest to poważny błąd.

    Nawet najlepsze układy graficzne i najszybsze procesory, nie zostaną odpowiednio wykorzystane, jeśli nie będzie ich wspierał stabilny zasilacz, o odpowiednio dobranej mocy. Jakość zasilacza jest również kwestią podstawową w przypadku bezpieczeństwa i długiej żywotności wszystkich podzespołów.

    Wiele osób, które szukały oszczędności na porządnym zasilaczu, przekonało się, że była to zła droga. Ceną takiego postępowania, jest zazwyczaj niestabilna praca komputera, przypadkowe restartowanie się urządzenia, niemożność wykorzystania potencjału płynącego z "podkręcania" karty graficznej, procesora, czy pamięci operacyjnej.

    Ostatecznym dowodem na to, że popełniliśmy błąd przy wyborze zasilacza, jest charakterystyczny swąd spalonej elektryki. W takim przypadku możemy mówić o szczęściu, gdy zniszczeniu ulegnie jedynie zasilacz. Czym powinniśmy się więc kierować, aby uniknąć problemów z zasilaniem naszego komputera?

    Niech moc będzie... z waszym komputerem

    Pierwszym parametrem, rzucającym się od razu w oczy przy zakupie zasilacza , jest moc wyjściowa urządzenia. Teoretycznie jest to moc jaką może dostarczyć dany zasilacz. W praktyce problem jest bardziej skomplikowany. Przede wszystkim pamiętać należy, że wartości podawane przez producentów mogą być zarówno wartościami ciągłymi jak i chwilowymi, a deklarowaną moc zasilacz osiąga jedynie przez 30 s. Jest to typowy zabieg marketingowy, obliczony na niewiedzę klienta i stosowany w przypadku tańszych i jednocześnie gorszych jakościowo zasilaczy. Warto przywołać tu starą zasadę mówiąca o tym, że zasilacz pozornie słabszy, ale za to renomowanej firmy, będzie wydajniej zasilał nasz komputer, niż mocniejszy, w teorii, wytwór anonimowych chińskich manufaktur.

    Wybierając zasilacz, korzystnie jest gdy posiada on zapas mocy w stosunku do zapotrzebowania. Może to zrekompensować ewentualne nieścisłości dotyczące specyfikacji samego zasilacza jak i pozostałych podzespołów, a także stanowić rezerwę dla podkręcania karty graficznej i procesora, a nawet może wystarczyć do zasilania nowych podzespołów, które trafią do naszego komputera w ramach modernizacji.

    Zaznaczyć należy również, że zasilacz danej mocy nie będzie pobierał odpowiadającej jej ilości prądu w sposób ciągły. Komputer nie pracuje przez cały czas z maksymalnym obciążeniem, tak więc duża moc zasilacza nie oznacza automatycznie wysokich rachunków za prąd, gwarantuje nam natomiast ciągłość zasilania, do 100% deklarowanej mocy. Mówiąc obrazowo, dwa zasilacze o identycznych parametrach i różniące się jedynie mocą, po zainstalowaniu w danym komputerze, będą zużywać dokładnie tyle samo prądu. Z tego powodu, nie należy obawiać się zwiększonego zużycia energii elektrycznej i dobrze jest zadbać o to, by zasilacz dysponował pewną nadwyżką mocy w stosunku do zapotrzebowania komputera.

    Linia +12V - o co chodzi?

    Komputer to układ składający się z wielu podzespołów, a każdy z nich potrzebuje prądu w innym momencie. Najogólniej mówiąc, moc zasilacza musi być więc podawana na kilku liniach. Obecnie, w nowych zasilaczach, najbardziej obciążoną jest linia +12V. To ona zasila takie podzespoły jak procesor czy karta graficzna. Dlatego też, gdy szukamy zasilacza do bardzo wydajnego komputera, zwracajmy uwagę na to jaką moc zapewnia wyżej wspomniana linia.

    Sprawność energetyczna zasilacza komputerowego

    O tym, jaka część energii pobranej z sieci, zostanie dostarczona do podzespołów komputera, decyduje sprawność zasilacza. Wartość ta jest wyrażana w procentach i pozwala określić, który zasilacz jest bardziej energooszczędny.

    Część producentów zadbała o to, by ich produkty miały przyznane certyfikaty określające dokładnie sprawność danego urządzenia w warunkach standardowych. Zazwyczaj jedynie najtańsze modele nie posiadają tego typu certyfikatu. Standardy zasilaczy uszeregowane od najniższego do najwyższego:

    • 80 PLUS,
    • 80 PLUS Bronze,
    • 80 PLUS Silver,
    • 80 PLUS Gold,
    • 80 PLUS Platinum,
    • 80 PLUS Titanium.

    Przykładowo, dla zasilacza 80 PLUS sprawność przy obciążeniu 50% wynosi 85%, a w przypadku zasilacza 80 PLUS Titanium, jest to 96%.

    Oczywistym jest, że im wyższy standard, tym droższy będzie zasilacz, jednak w przypadku gdy komputer pracuje przez 10-12 godzin na dobę, różnica w cenie może bardzo szybko się zrekompensować.

    Typy chłodzenia zasilacza

    Zasilacz komputerowy, w zależności od mocy i stopnia obciążenia, może produkować spore ilości ciepła. Muszą być one odprowadzone poza obudowę. Służy temu układ chłodzenia zasilacza. Wyróżniamy zasadniczo trzy rodzaje chłodzenia:

    • chłodzenie aktywne,
    • chłodzenie pasywne,
    • chłodzenie półpasywne.

    Aktywny układ chłodzenia występuje standardowo w większości zasilaczy komputerowych. Im mocniejszym jest zasilacz, tym wydajniejszym musi być zastosowany układ chłodzenia. Można to uzyskać przez zwiększenie średnicy oraz prędkości obrotowej wentylatora. Efektem ubocznym pracy wentylatora jest generowany przez niego szum. Dlatego też, gdy zależy nam na cichej pracy urządzenia warto rozważyć zakup zasilacza z półpasywnym układem chłodzenia. W przypadku takiego układu, przy niskim obciążeniu, gdy zapotrzebowanie na prąd jest niewielkie, np. w czasie przeglądania stron internetowych, bądź pracy w edytorze tekstu, wentylator pozostaje wyłączony, a chłodzenie odbywa się na zasadzie pasywnej jedynie przy wykorzystaniu wbudowanych radiatorów. W przypadku zasilaczy z układem aktywnym, wentylator pracuje w sposób ciągły, istnieje jednak możliwość dostosowania jego prędkości do stopnia obciążenia układu.

    Jeśli chodzi o kulturę pracy, bezkonkurencyjne okazują się zasilacze z pasywnym układem chłodzenia. Brak wentylatora ogranicza jednak ich możliwości, przez co można je stosować jedynie w miej wymagających zestawach komputerowych.

    Warto wspomnieć, że hałas generowany przez zasilacz ma związek z jego sprawnością. Zasilacze z najniższej półki cenowej cechują się gorszą sprawnością, co bezpośrednio przekłada się na straty energii i wyższą emisję ciepła. Jako, że jednym ze sposobów na obniżenie ceny urządzenia, są oszczędności na materiałach stosowanych w układach chłodzenia, nadmiar ciepła musi być odprowadzany przez głośny wentylator. Inaczej mówiąc, wybierając najtańsze zasilacze, musimy liczyć się z ich stosunkowo głośną pracą.

    Przydatne cechy dodatkowe

    Omówione wcześniej cechy i parametry pozwalają na odpowiednie do potrzeb dopasowanie zasilacza. Na co jeszcze możemy zwrócić uwagę przy zakupie konkretnego modelu?

    Odłączane wtyczki zasilające

    Większość zasilaczy jest wyposażonych w komplet złączy zasilających, pozwalających na zasilanie różnych podzespołów. W przypadku, gdy dane złącze nie jest wykorzystywane, wygodną funkcją jest możliwość wypięcia zbędnych złączy. Pozwoli to nie tylko na zaoszczędzenie sporej ilości miejsca w obudowie komputerowej, ale również korzystanie wpłynie na układ chłodzenia, umożliwiając swobodniejszy przepływ powietrza wewnątrz komputera. W przypadku pasjonatów moddingu, którzy pragną by wnętrze ich komputera stanowiło ozdobę, istnieje wręcz konieczność zastosowania takiego typu zasilacza, gdyż każdy zbędny kabel wpływałby niekorzystnie na wygląd wnętrza komputera.

    Bezpieczeństwo i ochrona

    Wiele dobrych zasilaczy posiada zabezpieczenia chroniące komputer przez skokami napięcia w sieci. Równie przydatna może okazać się ochrona przed przeciążeniami, a także zabezpieczenie przed przegrzaniem.

    Poszczególne typy zabezpieczeń oznaczane są w następujący sposób:

    • OCP - Over Current Protection - zabezpieczenie przed przeciążeniem każdej z linii zasilających,
    • OPP - Over Power Protection - zabezpieczenie przed przeciążeniem zasilacza jako całości, bez rozróżnienia na poszczególne linie,
    • OVP - Over Voltage Protection - zabezpieczenie przed zbyt wysokim napięciem wyjściowym, aktywowane gdy napięcie przekracza nominalne wartości o 15%,
    • OTP - Over Temperature Protection - zabezpieczenie przed przegrzaniem,
    • SCP - Short Circuit Protection - zabezpieczenie przeciwzwarciowe, aktywuje się gdy w obwodzie zasilacza pojawia się zwarcie,
    • UVP - Under Voltage Protection - zabezpieczenie przed zbyt niski napięciem na liniach wyjściowych (nie jest ono groźne dla podzespołów, ale może zdestabilizować ich pracę).

    To oczywiście nie wszystkie możliwe zabezpieczenia. Im lepszej klasy zasilacz, tym więcej mechanizmów zabezpieczających, które mogą uratować zarówno zasilacz jak i pozostałe podzespoły komputerowe.

  • Elektronika i informatyka » Komputerowe ABC » Składanie komputerów
    Procesor do komputera osobistego
    Procesor do komputera osobistego

    Procesor czyli CPU (Central Processing Unit - Centralna Jednostka Obliczeniowa), nie bez przyczyny nazywany jest krzemowym sercem każdego komputera. Fizycznie, jest to układ scalony, którego głównym elementem jest monokryształ krzemu z odpowiednio naniesionymi warstwami półprzewodnikowymi. W ten sposób otrzymuje się zbiór miliardów tranzystorów, zamkniętych w niewielkiej, kilkunasto- lub kilkudziesięciomilimetrowej obudowie. Mimo niewielkich rozmiarów, to właśnie tam trafiają dane zawierające instrukcje, które następnie są interpretowane według ustalonych reguł i wykonywane według zadanego porządku.

    Kupując nowy zestaw komputerowy, czy też decydując się na osobiste złożenie wymarzonego peceta, pierwszym krokiem jaki musimy wykonać jest wybór procesora. To od niego będzie zależał dobór pozostałych elementów komputera i to on będzie w dużej mierze decydował o wydajności całego zestawu. W przypadku gdy zakup procesora dokonywany jest w celu modernizacji posiadanego już zestawu, wybór procesora ograniczany jest głównie przez możliwości płyty głównej i pamięci operacyjnej.

    Każdy procesor opisywany jest przez szereg parametrów, wyznaczających jego wydajność i pozwalających określić kompatybilność procesora z innymi podzespołami. W niniejszym artykule omówione zostaną pokrótce, podstawowe parametry procesorów, a informacje tu zawarte, będą na tyle uniwersalne, iż powinny być pomocne przy wyborze procesora lub kompletnego komputera osobistego, bez względu na to czy będzie to komputer klasy PC czy laptop.

    Na co należy zwrócić uwagę w trakcie poszukiwań najbardziej odpowiadającego nam podzespołu?

    Intel czy AMD

    Na rynku procesorów przeznaczonych dla komputerów osobistych, obecnych jest dwóch liczących się producentów. Decydując się na zakup, czy to samego procesora, czy całego komputera, nasz wybór będzie dotyczył podzespołów produkowanych przez firmy AMD lub Intel. Należy tu zaznaczyć iż na rynku procesorów do komputerów osobistych, przewagę posiada firma Intel, aczkolwiek, mimo wieloletnich trudności, AMD stanowi dla Intela znaczącą konkurencję. Co fakt ten oznacza dla przeciętnego użytkownika? Rywalizacja obu firm, przynajmniej w teorii powinna wymuszać ciągły rozwój i atrakcyjną ofertę cenową dla odbiorcy końcowego. W praktyce, zadyszka, którą złapało AMD, może częściowo modyfikować te przewidywania.

    W większości przypadków, o zakupie danego procesora decydują dwa czynniki, cena i wydajność. Nie będzie zaskoczeniem, gdy powiemy, że przyrost wydajności pociąga za sobą nieuchronny wzrost ceny. Rynek jest jednak dynamiczny i nieustannie pojawiają się nowe modele procesorów. Pewnym uogólnieniem, wynikającym jednak z wieloletnich obserwacji, będzie stwierdzenie, iż procesory AMD pozwalają na uzyskanie stosunkowo dobrej wydajności dla typowych komputerów domowych, przy zachowaniu rozsądnej ceny. Procesory Intela natomiast wydają się optymalnym wyborem w przypadku komputerów przeznaczonych do gier komputerowych. Wiele testów, wykonywanych przez zespoły profesjonalnych serwisów testujących hardware, pokazują przewagę procesorów Intela nad układami AMD, w zastosowaniach gamingowych. Zagadnienie jest oczywiście o wiele bardziej skomplikowane, a sytuacja się nieustannie zmienia.

    Obecnie, w końcówce roku 2016, można śmiało stwierdzić iż wśród procesorów przeznaczonych do szeroko rozumianego użytku domowego, procesory AMD oferują dobry stosunek ceny do wydajności "wieloprocesorowej" (dotyczącej pracy z aplikacjami wykorzystującymi większą ilość rdzeni procesora), natomiast procesory Intela z porównywalnej półki cenowej, oferują znacznie większą wydajność w zastosowaniach obliczonych na wydajność poszczególnych rdzeni, a nie ich ilość.

    Wybór procesora danej firmy warunkuje konieczność zakupu dostosowanej do niego płyty głównej. Producenci płyt głównych posiadają w swej ofercie płyty z chipsetami przeznaczonymi zarówno do procesorów AMD jak i Intela. Płyty dedykowane dla jednego producenta, nie są w żaden sposób kompatybilne z procesorami drugiego producenta. Co więcej procesory jednego producenta wymagają różnych gniazd (o czym przeczytacie poniżej), dlatego też tak ważnym jest odpowiednie dopasowanie płyty głównej do danego procesora.

    Decydując się na procesory AMD do wyboru mamy:

    • procesory AMD FX,
    • procesory AMD Athlon X4,
    • procesory AMD A-series APU,
    • procesory AMD Athlon APU,
    • procesory AMD Sempron APU.

    Procesory AMD serii FX, w zależności od modelu mogą posiadać 4, 6 lub 8 rdzeni i są przeznaczone zarówno do podstawowych jak i bardziej wymagających zastosowań, w tym jako układy do komputerów gamingowych. Procesory AMD Athlon X4 to czterordzeniowe procesory w rozsądnych cenach. Ich mocną stroną jest praca z wieloma aplikacjami jednocześnie. Procesory AMD APU posiadają zintegrowaną kartą graficzną. Pozwala to na spore oszczędności, chociaż należy liczyć się z ograniczeniami wynikającymi z wydajności zintegrowanych kart graficznych.

    Intel, w swej ofercie dla komputerów osobistych ma m.in.:

    • procesory Celeron,
    • procesory Core i3,
    • procesory Core i5,
    • procesory Core i7,
    • procesory Intel Pentium.

    Procesory Intel Celeron to układy dedykowane przede wszystkim do komputerów biurowych, czy służących do obsługi mniej wymagających aplikacji, takich jak najnowsze gry komputerowe oraz multimedia. Nieco wydajniejsze od nich są procesory Intel Pentium. Do zastosowań gamingowych dedykowane są procesory z rodziny Intel Core i3 (najmniej wydajne), Core i5 (bardzo uniwersalne i zapewniające bardzo dobrą wydajność, nawet w najnowszych grach) oraz Core i7 (najwydajniejsze i jednocześnie najdroższe procesory przeznaczone m.in. do najszybszych komputerów gamingowych).

    Gniazdo procesora

    Procesory, zależnie od generacji, posiadają odmienne typy złącz. Dany typ złącza musi pasować do gniazda na płycie głównej. Tylko w takim przypadku będzie możliwe zamontowanie procesora.

    W przypadku procesorów AMD wyróżniamy gniazda:

    • AM1,
    • AM3/AM3+,
    • AM4,
    • FM1/FM2,
    • FM2+/FM3+.

    Gniazda AM1 dedykowane są do ekonomicznych i energooszczędnych procesorów z najniższej półki cenowej. Gniazda FM1, FM2 oraz FM2+ i FM3+ przeznaczone są dla układów APU, przy czym FM3+ jest najnowszym standardem. Natomiast gniazdo AM3 przeznaczone jest dla procesorów AMD FX oraz procesorów starszej generacji, a gniazdo AM3+ pasuje do najnowszych procesorów serii FX. Następcą wysłużonej podstawki AM3+, będzie nowa podstawka AM4. Nowością będzie tu wsparcie dla wszystkich nowych układów AMD, zarówno CPU jak i APU.

    Dla procesorów Intela wyróżniamy gniazda:

    • LGA 1150,
    • LGA 1151,
    • LGA 1155,
    • LGA 2011-3.

    Podstawka LGA 1155 jest kompatybilna ze starszymi procesorami drugiej i trzeciej generacji. Dla procesorów generacji czwartej i piątej przeznaczona jest podstawka LGA 1150, natomiast najnowsza, szósta generacja procesorów jest kompatybilna z gniazdem LGA 1151. Podstawka LGA 2011-3 jest przeznaczona dla najbardziej wydajnych procesorów Core i7. Obecnie najbardziej popularnymi są gniazda LGA 1150 i 1151, przy czym procesory ze złączem LGA 1151, jako nowsze, będą bardziej przyszłościową inwestycją.

    Jak można zauważyć wybór procesora z danym złączem ma wpływ na to czy dany komputer będzie podatny na zmiany i rozbudowę. Wybierając starsze złącze, warto pamiętać, że kompatybilna z nim płyta główna nie będzie w stanie obsłużyć procesorów nowszej generacji. Dlatego też powinno się rozważyć zakup odpowiednio mocnego procesora, gdyż następna wymiana układu będzie się wiązała ze zmianą płyty głównej, a zapewne również pamięci operacyjnej. Wybierając procesor z najnowszym standardem złącza, zyskujemy możliwość wymiany CPU na mocniejsze, gdy ceny interesujących nas układów nieco spadną.

    Częstotliwość taktowania

    To jeden z podstawowych parametrów określających wydajność procesora. Jak jednak zostanie to poniżej opisane, obecnie celowym jest traktowanie częstotliwości taktowania jako wyznacznika wydajności, jedynie w obrębie procesorów danego producenta i pochodzących z jednej generacji, a nawet serii. Wynika to z faktu znacznego rozwoju poczynionego w kwestii architektury samych procesorów.

    Generalnie o ilości operacji wykonywanych przez części składowe procesora, decyduje częstotliwość taktowania jego zegara. To właśnie zegar wysyła sygnał inicjujący wykonanie każdej jednostkowej operacji. Im wyższa jest częstotliwość takiego zegara, tym więcej operacji może być wykonanych w jednostce czasu. Podstawową jednostką czasu będzie tu jedna sekunda. Dla przykładu, procesor taktowany zegarem o częstotliwości 1 GHz, wykona, w ciągu jednej sekundy, miliard operacji.

    W latach 90-tych i na początku XXI wieku obserwowaliśmy skokowy wzrost częstotliwości taktowania procesorów. Obecnie, wartości te zatrzymały się w granicach 3-4,5 GHz i rzadko przekraczają 5 GHz. Wynika to z faktu stosowania nowych sposobów na zwiększenie wydajności procesora, np. przez zwiększenie liczby tranzystorów, czy stosowanie większej ilości rdzeni w układzie.

    Tak więc, częstotliwość taktowania zegara procesora, mimo że nadal stanowi wyznacznik jego wydajności, to jest parametrem, który możemy brać pod uwagę jedynie w obrębie wąskiej grupy procesorów wywodzących się z jednej serii. Tylko wtedy porównanie częstotliwości taktowania procesora będzie odzwierciedlać faktyczne różnice w wydajności. W takim przypadku im wyższa częstotliwość taktowania tym większa wydajność danego procesora.

    W tym miejscu należy wspomnieć o możliwości zwiększania częstotliwości taktowania procesora w stosunku do wartości fabrycznych układu. Metoda ta nosi nazwę overclockingu, inaczej "podkręcania" i polega na zwiększaniu częstotliwości z jaką taktowany jest procesor. Kiedyś wykonywało się to z poziomu BIOSu, obecnie producenci płyt głównych bardzo często oferują oprogramowanie pozwalające na modyfikację częstotliwości taktowania, nie tylko procesora, ale i innych podzespołów, takich jak karty graficzne czy pamięć operacyjna, z poziomu aplikacji uruchamianej w systemie operacyjnym.

    Overclocking pozwala na zyskanie nawet kilkudziesięcioprocentowego wzrostu częstotliwości taktowania, teoretycznie bez ponoszenia jakichkolwiek kosztów. Teoretycznie, gdyż bardzo często, podkręcanie procesora wiąże się z koniecznością wymiany układu chłodzenia z fabrycznego, na bardziej zaawansowany i wydajny model. Często też, aby uzyskać lepsze wyniki, koniecznym jest zakup droższej, dedykowanej do overclockingu wersji płyty głównej.

    Wspomnieć należy również, że nie wszystkie procesory mogą być podkręcane. Wynika to z faktu blokowania tej funkcji przez producentów, w części oferowanych procesorów. Często sprzedawane są wtedy wersje procesora z możliwością podkręcania zegara. Ich cena jest jednak wyższa, zakup takiej wersji powinien być motywowany właśnie chęcią przyszłego zwiększenia częstotliwości taktowania procesora.

    Omawiając częstotliwość taktowania procesorów, należy wspomnieć o funkcji Tubro. Część procesorów, w swym opisie, w miejscu poświęconym częstotliwości zegara posiada dwie wartości, standardową i drugą wyższą, z dopiskiem Turbo. Funkcja ta pozwala na chwilowe zwiększenie wydajności procesora i działa na zasadzie doraźnego, automatycznego podkręcenia procesora, w chwili gdy występuje nadzwyczajne zapotrzebowanie na moc obliczeniową.

    Ilość rdzeni, a ilość wątków

    Dlaczego częstotliwość taktowania rdzenia nie jest jednoznacznym wyznacznikiem wydajności procesora? Częściowo odpowiedzią an to pytanie będzie fakt, że już od ponad 10 lat na rynku funkcjonują procesory wielordzeniowe.

    Liderem w ilości oferowanych rdzeni, w procesorach z niższej półki cenowej jest AMD. W swej ofercie firma ma zarówno procesory 4, 6 jak i 8 rdzeni. Dla porównania, cena 2 rdzeniowego (ale 4 wątkowego) procesora Intel Core i3 jest porównywalna z 4 lub 6 rdzeniowym procesorem AMD. Tak samo jednak jak wydajności nie można określić na podstawie częstotliwości taktowania rdzenia, nie można jej również przeliczać ilości rdzeni, gdyż wynika ona nie tylko z technologii zastosowanych w danym modelu procesora (np. wielowątkowość), ale także z tego jak dana aplikacja (gra, program graficzny, itp.) wykorzystuje poszczególne rdzenie.

    Czym jest wspomniana wielowątkowość? Najogólniej to funkcja pozwalająca na wykonywanie przez 1 rdzeń procesora 2 różnych zadań jednocześnie. W efekcie posiadając np. 2 fizyczne rdzenie obsługujące 2 wątki każdy, uzyskujemy 4 tzw. procesory logiczne. Analogicznie procesor 4 rdzeniowy, obsługujący 8 wątków, pozwoli na uzyskanie 8 rdzeni logicznych. Tak samo będzie w przypadku 6 i 8 rdzeniowych procesorów, gdzie uzyskuje się odpowiednio 12 lub 16 rdzeni logicznych.

    Dodać należy, że wielowątkowość posiada pewne ograniczenia i procesory wyposażone w daną ilość rdzeni fizycznych, będą przynajmniej w niektórych zastosowaniach, sprawować się lepiej.

    Na jaki procesor się więc zdecydować? Do podstawowych zastosowań wystarczy zwykły układ posiadający 2 rdzenie. Gdy rozważamy obsługę bardziej zaawansowanych aplikacji (np. nowsze gry) absolutnym minimum będzie procesor 2 rdzeniowy, 4 wątkowy (np. Core i3) bądź procesor wyposażony w 4 rdzenie fizyczne lub więcej.

    Pamięć podręczna cache

    Czym jest pamięć podręczna? To pamięć wbudowana bezpośrednio w procesor, dzięki czemu ma on do niej bezpośredni dostęp. Przechowywane są tam najczęściej wykorzystywane przez procesor dane. Jej rozmiar ma wpływ na wydajność procesora, nie jest on jednak tak duży jak ma to miejsce w przypadku częstotliwości taktowania czy ilości rdzeni. Wyróżniamy kilka poziomów pamięci cache:

    • pamięć cache L1 - najmniejsza, ale o najkrótszym czasie dostępu. Służy do przechowywania danych wykorzystywanych w danym momencie przez procesor,
    • pamięć cache L2 - przechowuje się w niej dane, które będą wykorzystane przez procesor w następnej kolejności,
    • pamięć cache L3 - w niej przechowywane są dane, które następnie trafiają do pamięci L2. Jej dodatkową funkcją jest synchronizacja pracy rdzeni procesora. Występuje w droższych i bardziej wydajnych modelach procesorów.

    Zintegrowana karta graficzna

    Procesor ze zintegrowaną kartą graficzną nie jest obecnie niczym niezwykłym. Intel, standardowo wyposaża swoje procesory w zintegrowane układy graficzne. W zależności od tego z jakiego przedziału cenowego jest dany procesor, montowane są jedynie podstawowe lub bardziej zaawansowane układy graficzne.

    Odmienną filozofię postępowania przyjął AMD. W tym przypadku firma oferuje procesory z rodziny FX bez zintegrowanej karty graficznej oraz układy APU, wyposażone, w zależności od modelu, w nawet stosunkowo bardzo wydajne układy graficzne (Radeon R7).

    Należy jednak pamiętać, że zintegrowane karty graficzne, w swych najmocniejszych wersjach mogą, w najlepszym wypadku, być odpowiednikiem kart graficznych z niższych stanów średnich. Gdy jednak nasz budżet jest ograniczony, połączenie procesora i karty graficznej może się okazać korzystnym rozwiązaniem. Aby zwiększyć możliwości takiego układu warto zadbać o odpowiednią ilość, szybkiej pamięci operacyjnej, gdyż to z niej będzie korzystać zintegrowany układ graficzny, a jej wydajność będzie się przekładać bezpośrednio na szybkość działania całego zestawu.

  • Elektronika i informatyka » Komputerowe ABC » Składanie komputerów
    Pamięć operacyjna do komputera - jak wybrać?
    Pamięć operacyjna do komputera - jak wybrać?

    Pamięć operacyjna RAM (random-access memory, czyli pamięć o swobodnym dostępie). Tego typu układ pozwala na wielokrotny zapis i odczyt dowolnej komórki pamięci. Aby zobrazować funkcję jaką spełnia pamięć operacyjna, odwołajmy się do analogii. Wyobraźmy sobie fabrykę, w której produkowane są jakieś, mniejsza o to jakie, urządzenia. Możemy założyć, że funkcję procesora i karty graficznej będą spełniać roboty montujące hipotetyczny produkt, dyski twarde będą w tym przykładzie magazynami części oraz miejscem składowania gotowych konstrukcji, natomiast, jako odpowiednik pamięci operacyjnej, można przyjąć samą linię produkcyjną, na której obrabiany jest dany produkt. Mówiąc bardziej precyzyjnie, pamięć operacyjna to układ, do którego ładowane są programy działające w danym momencie, wraz z danymi wejściowymi i rezultatami obliczeń.

    Pamięć RAM to element ściśle powiązany z procesorem i płytą główną. Odpowiedni dobór tych trzech elementów, stanowi stabilny fundament, gwarantujący właściwą pracę komputera. Zachowując kolejność, do uprzednio wybranego procesora i dopasowanej do niego płyty głównej, musimy dobrać odpowiedni typ pamięci operacyjnej. Odpowiedzią na pytanie o parametry jakie należy brać pod uwagę by właściwie dopasować rodzaj pamięci operacyjnej, powinny być poniższe akapity.

    Typy pamięci RAM

    Mówiąc o pamięci operacyjnej, warto wspomnieć o podstawowym podziale jaki obowiązuje dla tego typu podzespołów. Wyróżniamy mianowicie pamięci statyczne (SRAM, Static RAM) oraz dynamiczne (DRAM, Dynamic RAM).

    W przypadku pamięci statycznych, dane które do niej trafiają, są w niej przechowywane tak długo, jak długo dostępne jest zasilanie. Pamięci dynamiczne wymagają natomiast ciągłego odświeżania, gdyż bez tego, dane zostaną utracone.

    Pamięci statyczne nie wymagają odświeżania, są szybsze od pamięci dynamicznych. Jednocześnie koszt produkcji tego typu pamięci jest odpowiednio wyższy, dlatego też, w przypadku komputerów osobistych, wykorzystuje się ją jako pamięć podręczną procesora (pamięć cache).

    Jako pamięć operacyjną stosuje się powszechnie pamięć dynamiczną DRAM. Wykorzystywana jest ona jako pamięć operacyjna komputera oraz jako pamięć takich podzespołów jak m.in. karty graficzne, a także w laptopach, tabletach i smartfonach.

    Przez lata pamięci SDRAM podlegały ciągłemu rozwojowi tak, że w trakcie dwóch dziesięcioleci powstało kilka, następujących po sobie typów pamięci dynamicznej.

    Pamięć SDR SDRAM (Single Data Rate SDRAM) - najstarszy z rodzajów pamięci SDRAM, który pojawił się na rynku w roku 1996. Single Data Rate w nazwie, oznacza iż dane były przesyłane do komórek pamięci w każdym narastającym zboczu sygnału zegarowego.

    Pamięć DDR SDRAM (Double Data Rate) - w odróżnieniu od pamięci SDR, architektura pamięci DDR umożliwia przesłanie danych nie tylko w czasie narastania zbocza zegara, ale także w czasie jego opadania. W efekcie uzyskuje się dwukrotny wzrost przepustowości niż miało to miejsce w przypadku pamięci SDR. Pamięć DDR pojawiła się na rynku w roku 1999. Obecnie, chociaż nadal znajduje się w ofercie sklepów ze sprzętem komputerowym, jest produktem niszowym.

    Pamięć DDR2 - ciągle dostępna w sprzedaży, następczyni pamięci DDR. W stosunku do poprzedniczki charakteryzowała się wyższą częstotliwością taktowania, a także niższym zużyciem energii. Zakup tego typu pamięci będzie konieczny w przypadku komputerów starszego typu.

    Pamięć DDR3 - do niedawna najpopularniejszy typ pamięci operacyjnej. Jest ona o ponad połowę tańsza w produkcji niż pamięć DDR2 (stąd tak duże różnice w cenach i niższy koszt zakupu nowszych pamięci). Pamięć DDR3 wykazuje również prawie dwukrotnie mniejsze zapotrzebowanie na prąd, w porównaniu do pamięci DDR2. W stosunku do swojej poprzedniczki, cechują ją jednak wyższe wartości opóźnienia (patrz poniżej).

    Pamięć DDR3L - energooszczędna wersja pamięci DDR3. Jest kompatybilna ze standardowymi pamięciami DDR3. Różnica pomiędzy tymi pamięciami kryje się w wartościach napięcia zasilającego. Pamięci DDR3 są standardowo zasilane napięciem 1,5 lub 1,65 V, podczas gdy pamięci DDR3L napięciem 1,35 V.

    Pamięć DDR4 - najnowszy typ pamięci, rozwijany z myślą o zastosowaniach serwerowych, pojawił się także na rynku podzespołów do komputerów osobistych. Chociaż jest to nowy standard, obecnie jego wydajność jest zbliżona do tej, jaką oferują pamięci DDR3. Będzie on jednak rozwijany i można się spodziewać postępu w tej materii.
    W stosunku do pamięci DDR3, pamięć DDR4 wymaga zasilania prądem o niższym napięciu, na poziomie 1,2 V. Niestety nawet użytkownicy laptopów nie odczują dzięki temu znaczącej różnicy w czasie działania baterii. Sytuację może zmienić pojawienie się niskonapięciowej pamięci DDR4 (analogicznej do pamięci DDR3L).

    Jaki typ pamięci wybrać?

    Obecnie, w czwartym kwartale 2016 roku, wybór pamięci operacyjnej do nowego komputera, będzie wynikał bezpośrednio z typu procesora na jaki się zdecydujemy. W przypadku konstrukcji AMD możemy wybierać jedynie wśród pamięci DDR3, natomiast procesory Intela będą, w zależności od generacji, współpracować z pamięci DDR3, DDR4 lub być kompatybilne z dwoma typami pamięci jednocześnie. Problem może tu stanowić wsparcie dla pamięci DDR3 i DDR3L ze strony producentów płyt głównych pod najnowsze procesory. Oferta w tym zakresie jest dosyć ograniczona.

    Poszczególne typy pamięci nie są ze sobą kompatybilne. Oznacza to, że podejmując decyzję o wyborze danego procesora, a co za tym idzie danego typu pamięci operacyjnej, musimy sobie zdawać sprawę z możliwości modernizacji i jej ograniczeń, w przypadku poszczególnych zestawów.

    Pamięci DDR3 i DDR4 są obecnie porównywalne pod względem wydajności. Fakt, że pamięci DDR4 są nowsze i będą ciągle rozwijane, sprawia że przy zakupie nowego komputera, wybór tego typu pamięci, może być bardziej korzystną decyzją, szczególnie gdy planujemy wymieniać w przyszłości poszczególne podzespoły.

    Jak dużo RAMu potrzebujesz?

    Najogólniejsza odpowiedź na to pytanie brzmi: im więcej tym lepiej. Korzystniej skupić się na tym, by pamięci nie było zbyt mało. Rozsądnym minimum będzie, na dzień dzisiejszy, pamięć o pojemności 8 GB. Jeśli jesteśmy zapalonymi graczami, znacznie bezpieczniej będzie wybrać kości o pojemności 16 GB.

    Dla pasjonatów wydajności zarezerwowane są odpowiednio 24 i 32 GB (a nawet 64 GB) zestawy pamięci operacyjnej. Tak duża pojemność przyda się również do pracy z plikami o sporej objętości, czyli np. w trakcie korzystania z aplikacji do obróbki grafiki czy video.

    Częstotliwość taktowania pamięci operacyjnej

    To z jaką częstotliwością taktowany jest zegar pamięci operacyjnej, ma bezpośrednie przełożenie na jej wydajność. Nie ma to tak dużego znaczenia jak sama pojemność pamięci, jednak im wyższa częstotliwość taktowania, tym szybszy będzie moduł o danej pojemności.

    W przypadku pamięci DDR3, najczęściej spotykanymi wartościami taktowania są 1333 i 1600 MHz. Dostępne są też szybsze pamięci z zegarami 1866 i 2133, a nawet 2400 MHz. Najszybsze moduły występują również jako układy o pojemności 16 lub 32 GB.

    Dla najnowszych pamięci DDR4, taktowanie zaczyna się od 2133 MHz, a kończy na 3400 MHz.

    Ilość kanałów, a wydajność RAMu

    Czym jest dual channel czyli tzw. architektura dwukanałowa?

    Najogólniej, to sposób w jaki kontroler pamięci obsługuje pamięć operacyjną. Dwukanałowy kontroler pozwala na uzyskanie 128 bitowej (po 64 bity na kanał) magistrali łączącej kontroler z pamięcią operacyjną.

    Jaka jest różnica pomiędzy wykorzystaniem jednej kości np. 8 GB, a dwóch kości 4 GB w technologi dual channel?

    Dzięki wykorzystaniu architektury dual channel, zyskuje się podwojenie przepustowości pamięci, co w rezultacie prowadzi do nawet 30% wzrostu szybkości wykonywanych operacji.
    Większość producentów oferuje zarówno pojedyncze moduły pamięci operacyjnej, które można łączyć z kompatybilnymi modułami (najlepiej by był to ten sam model pamięci), jak i gotowe zestawy, dedykowane do pracy w trybie dual channel.

    Poza pamięciami pracującymi w trybie dual channel i oznaczanymi często jako DUAL, dostępne są również pamięci dedykowane do pracy w trzech kanałach (TRIPLE) oraz czterech (QUAD). Nie należy jednak popadać w przesadny zachwyt. O ile zastosowanie technologi dual channel dało odczuwalny wzrost wydajności, o tyle przyrost wydajności przy wykorzystaniu quad channel jest w wielu przypadkach symboliczny.

    O możliwości wykorzystania gotowych kompletów pamięci, bądź samodzielnym zestawieniu pojedynczych kości, będzie decydować wsparcie ze strony płyty głównej, a także możliwość obsługi danego trybu przez konkretny procesor.

    Opóźnienie - CL / CAS

    CAS latency (column address strobe latency), to opóźnienie występujące między nadaniem przez kontroler żądania dostępu do określonej kolumny pamięci, a otrzymaniem odpowiedzi. Im to opóźnienie jest mniejsze, tym krótszy czas oczekiwania procesora na reakcję pamięci i pobranie danych.

    Pamięć DIMM czy SO-DIMM?

    Pamięci DIMM są przeznaczone do komputerów stacjonarnych, natomiast SO-DIMM to pamięci przeznaczone dla laptopów.

    Pamięć operacyjna dla APU

    APU (Accelerated Processing Unit) czyli układ będący połączeniem procesora (CPU) i karty graficznej (GPU). Wydajność tego typu podzespołów jest w znacznie większym stopniu zależna od wydajności pamięci operacyjnej, niż ma to miejsce w komputerach posiadających kartę graficzną w postaci osobnego podzespołu. Odczują to w szczególności osoby, które na bazie APU, będą chciały zbudować ekonomiczny komputer przeznaczony do gier.

    Zakup APU pozwala sporo zaoszczędzić, warto jednak wysupłać dodatkowe fundusze i zainwestować w jak największą ilość RAMu. Duże, większe niż w przypadku posiadania osobnej karty graficznej, znaczenie będzie miała tu również częstotliwość taktowania samej pamięci.

    Zestaw wyposażony w odpowiednio dużą ilość RAMu (zależnie od zestawu, bezpiecznie można przyjąć, że jest to ok. 16 GB) może zyskać nawet 40-50% przyrost wydajności, w stosunku do zestawu ze zbyt małą ilością pamięci operacyjnej.

    Co to jest ECC?

    Część pamięci operacyjnych posiada w swym oznaczeniu skrót ECC. Są to pamięci z tak zwaną korekcją błędów. Tego typu pamięci są dedykowane do zastosowań serwerowych. Większość standardowych płyt głównych dla komputerów osobistych, nie oferuje wsparcia dla tej funkcji.

    Co decyduje o wydajności pamięci operacyjnej?

    W skrócie, o wydajności zestawu komputerowego, pod względem pamięci operacyjnej, decydują:

    • pojemność pamięci - min. 8 GB, rozsądne 16 GB, im więcej tym lepiej,
    • częstotliwość taktowania - im więcej tym lepiej,
    • opóźnienie CL - im mniejsze tym lepiej.

    Wszystkie te parametry muszą być dobrane tak by mieściły się w zakresach obsługiwanych przez procesor i płytę główną.

    W przypadku komputerów wyposażonych w APU, wydajność pamięci operacyjnej ma bardzo duże przełożenie na wydajność całego zestawu komputerowego.

    Pamięci poszczególnych typów nie są ze sobą kompatybilne. Nie ma zatem możliwości łączenia modułów pamięci, a płyta obsługująca pamięci np. DDR3 nie będzie kompatybilna z pamięciami DDR4. Wynika to zarówno z konstrukcji samych pamięci (inny kształt modułu), jak i różnice w napięciach zasilających.

    Składając nowy komputer warto rozważyć zainwestowanie w jak najnowszy standard, pamiętając jednak o odpowiedniej kolejności. Wybierzmy najpierw interesujący nas procesor, a następnie dopasujmy do niego odpowiednią płytę główną. Całość uzupełnijmy o pamięć, mając na względzie poruszone w tej kalkulacji zagadnienia.

  • Elektronika i informatyka » Komputerowe ABC » Składanie komputerów
    Płyta główna - podstawa każdego PC'ta
    Płyta główna - podstawa każdego PC'ta

    Podczas zakupu komputera, dużo uwagi poświęcamy na wybór procesora i karty graficznej. Zwracamy również uwagę na ilość pamięci operacyjnej, czy typ i pojemność dysku twardego (HDD, "hybryda" lub SSD).

    Zdarza się jednak, że po macoszemu traktujemy podzespół, który jest fundamentem każdego zestawu komputerowego. Mowa tu oczywiście o płycie głównej. Chociaż nie opisują jej, tak mocno działające na wyobraźnie, parametry, jak chociażby częstotliwość taktowania, liczba rdzeni, czy pojemność pamięci, to posiada ona szereg cech i funkcji, które przy odpowiednim doborze, sprawią, że płyta główna będzie idealnie spełniać stawiane jej wymagania. Na co powinniśmy zwrócić uwagę, dokonując zakupu tego podzespołu?

    Płyta dopasowana do procesora

    Pierwszym etapem podczas wyboru płyty głównej będzie określenie do jakiego procesora ma być ona dopasowana. Producenci płyt głównych mają w swej ofercie dwie osobne grupy płyt głównych, przeznaczonych dla procesorów firmy AMD oraz Intel.

    Gdy wiemy już pod jaki procesor poszukujemy płyty głównej, przechodzimy do kolejnego kroku jakim jest wybór odpowiedniego chipsetu.

    Czym są chipset i gniazdo procesora?

    Pojęcie chipsetu bywa czasem mylnie używane w odniesieniu do całej płyty głównej. W rzeczywistości jest to jej najważniejszy moduł, odpowiadający za komunikację wszystkich podzespołów i peryferiów podłączonych do płyty głównej.

    Chipset jest układem scalonym składającym się z tak zwanych mostków: północnego i południowego.

    Mostek północny (north bridge):

    • odpowiada za komunikację procesora z pamięcią operacyjną,
    • umożliwia wymianę informacji z kartą graficzną,
    • zapewnia połączenie procesora z mostkiem południowym.

    Mostek południowy (south bridge):

    • łączy procesor z urządzeniami wejścia (m. in. klawiatura i mysz),
    • odpowiada za pracę takich urządzeń jak dyski twarde, karty pamięci, napędy.

    Najpopularniejsze chipsety przeznaczone dla procesorów Intela to m.in.:

    • Intel B81 i B85 - gniazdo LGA 1150 - przeznaczone dla procesorów starszej, piątej generacji (Haswell). Będą odpowiednim wyborem w przypadku komputerów o niższej wydajności,
    • Intel B150 - gniazdo LGA 1151 - bardziej okrojona w stosunku do Q150 i Q170 wersja chipsetu, przeznaczona do zastosowań biurowych. Stanowi podstawę dla procesorów najnowszej, szóstej generacji (Skylake),
    • Intel H87 i H97 - gniazdo LGA 1150 - odpowiednie dla uniwersalnych zestawów komputerowych przeznaczonych do użytku w domu i wyposażonych w procesory piątej generacji,
    • Intel H110 i H170 - gniazdo LGA 1151 - pierwszy z nich jest przeznaczony dla zestawów komputerowych dedykowanych do podstawowych zastosowań, natomiast drugi będzie optymalnym wyborem w przypadku uniwersalnych komputerów domowych,
    • Intel Q150 i Q170 - gniazdo LGA 1151 - Q150 jest przeznaczony do wykorzystania w komputerach biurowych, wersja Q170 jest bardziej rozbudowana i posiada więcej funkcji dedykowanych do zastosowań biznesowych,
    • Intel X99 - gniazdo LGA 2011 - dedykowany dla bardzo wydajnych 6 i 8 rdzeniowych procesorów serii Haswell-E,
    • Intel Z87 i Z97 - gniazdo LGA 1150 - chipsety stosowane w płytach gamingowych, dedykowanych procesorom piątej generacji,
    • Intel Z170 - gniazdo LGA 1151 - chipset przeznaczony do bardzo wydajnych komputerów gamingowych, opartych na procesorach szóstej generacji. Pozwala na swobodne podkręcanie procesora. Płyty główne z tym chipsetem pozwalają na instalację kilku kart graficznych.

    Natomiast wśród chipsetów dla procesorów AMD wyróżniamy m.in.:

    • AMD A55, A58, A68H i A75 - gniazda FM2 / FM2+ - przeznaczone dla APU (zintegrowanych układów łączących procesor i kartę graficzną),
    • AMD A78 - gniazda FM2 i FM2+ - bardziej wydajny chipsety dla układów APU,
    • AMD A87X i A88X - gniazado FM2+ - dedykowane nowszym układom APU i przeznaczone dla wydajnych zestawów, w tym komputerów gamingowych,
    • AMD 970 - gniazda AM3 i AM3+ - chipsety dla podstawowych modeli płyt głównych dedykowane procesorom serii AMD Athlon II, AMD Phenom II i AMD FX,
    • AMD 990X i 990 FX - gniazda AM3 i AM3+ - przeznaczone dla procesorów serii AMD FX, znajdą zastosowanie w najbardziej wydajnych komputerach zbudowanych w oparciu o CPU od AMD.

    Gniazdo procesora (inaczej podstawka lub socket) jest złączem znajdującym się na płycie głównej. Umożliwia ono instalację procesora na płycie głównej i pozwala na współpracę CPU z innymi podzespołami podłączonymi do płyty głównej.
    Procesory w zależności od producenta, generacji, a także samej architektury (klasyczny procesor lub APU) będą wymagać gniazda odpowiedniego typu.

    Dla procesorów Intela dostępne są m.in. następujące gniazda:

    • LGA 775 - przeznaczone m.in. do procesorów Intel Celeron, Intel Pentium, Intel Core2 Duo, Intel Core2 Quad, Intel Core 2 Extreme,
    • LGA 1150 - dedykowane m.in. do procesorów Intel Celeron, Intel Pentium, Intel Core i3, Intel Core i5, Intel Core i7 czwartej (Haswell) i piątej (Broadwell) generacji,
    • LGA 1151 - gniazdo dedykowane do najnowszych procesorów szóstej generacji (Skylake), Intel Celeron, Intel Core i3, Intel Core i5, Intel Core i7,
    • LGA 1155 - dedykowane m.in. do procesorów Intel Celeron, Intel Pentium, Intel Core i3, Intel Core i5, Intel Core i7, należących do serii Sandy Bridge i Ivy Bridge (drugiej i trzeciej generacji),
    • LGA 2011 - przeznaczone dla procesorów Intel Core i7 drugiej, trzeciej i czwartej generacji,
    • LGA 2011-v3 - podstawka dedykowana dla najwydajniejszych procesorów serii HAswell-E.

    Dla procesorów AMD przygotowano natomiast gniazda:

    • AM1 - przeznaczone m.in. do procesorów AMD Athlon i AMD Sempron,
    • AM3 i AM3+ - dedykowane m.in. do procesorów AMD Sempron AM3, AMD Athlon II, AMD Phenom II i AMF FX,
    • AMD4 - przyszły standard dla nowych procesorów i APU od AMD, zaplanowany na rok 2017,
    • FM2 i FM2+ - przeznaczone m.in. do AMD APU oraz procesorów AMD Athlon, AMD Athlon II.

    Złącza płyty głównej - pamięć operacyjna

    Obecnie na rynku pamięci operacyjnych, współistnieją dwa ich główne typy: DDR3 i DDR4. Starsze pamięci DDR3 są nadal jedynym wyborem dla wszystkich tych, którzy zdecydują się na zakup obecnej generacji procesorów i układów APU od AMD. Wsparcie dla pamięci DDR4 będzie dostępne wraz z premierą nowych układów, dedykowanych nowej podstawce AM4.

    W przypadku procesorów Intela wybór jest szerszy, gdyż producenci płyt głównych wspierają zarówno starsze generacje procesorów i zapewniają obsługę pamięci DDR3 jak i nowych wykorzystujących pamięci DDR4.

    Typ obsługiwanej pamięci to tylko jeden z parametrów na jaki musimy zwrócić uwagę przy doborze płyty głównej. Równie ważne jest to jaką maksymalną ilość RAMu może dana płyta obsłużyć i dla jakich częstotliwości taktowania pamięci oferowane jest wsparcie.

    Pozostałe złącza płyty głównej

    Płyta główna posiada szereg złącz umożliwiających podłączenie poszczególnych podzespołów komputerowych. Ilość złącz ma wpływ na cenę płyty głównej. Wśród złącz, które powinna posiadać każda płyta główna, wyróżniamy:

    • złącze PCI Express x16 (Peripheral Component Interconnect Express, PCIe) - służy do podłączenia karty graficznej oraz, co jest znacznie rzadsze, dysków SSD,
    • złącze M.2. - służy do podłączania szybkich dysków SSD, oferuje prawie dwukrotnie większą wydajność niż złącze SATA III (na poziomie 1 GB/s),
    • złącze SATA III - umożliwia podłączenie dysku twardego. Pozwala na transfer danych do ok. 570 MB/s. Minimalna ilość tych złączy to standardowo 4 sztuki.

    Standardy płyt głównych

    Producenci płyt głównych oferują swoje produkty w różnych rozmiarach. Rozmiary te zostały ustandaryzowane, tak by możliwe było dopasowanie płyty głównej do obudowy. Istnieje bardzo dużo standardów, wykorzystywanych zarówno w w przypadku komputerów biurowych, jak i komputerów dedykowanych do zastosowań domowych.

    Standaryzacja dotyczy również architektury samej płyty głównej, czyli wzajemnego rozmieszczenia poszczególnych gniazd, w tym gniazda procesora.

    Najczęściej spotykanymi standardami w przypadku stacjonarnych komputerów osobistych są:

    • ATX (Advanced Technology Extended) - wprowadzony przez Intela w 1995 roku. Od tego czasu cieszy się niesłabnącą popularnością. Płyty główne w standardzie ATX posiadają wymiary 305 × 244 mm. Próbą zastąpienia standardu ATX, był standard BTX (Balanced Technology Extended) wprowadzony przez Intela w 2004 roku. Pomimo usprawnień nie wszedł on do powszechnego użytku.
    • EATX (extended ATX) - standard płyt głównych dedykowany do dużych komputerów. Wymiary płyty głównej w standardzie EATX wynoszą 305 × 330 mm.
    • micro-ATX - płyty w tym standardzie posiadają wymiary 244 × 244 mm. Mniejsze w stosunku do standardu ATX wymiary, uzyskano dzięki ograniczeniu ilości gniazd PCI. Jest dedykowana do małych komputerów.
    • mini-ITX - standard płyt głównych zaproponowany w 2001 roku przez firmę VIA Technologies. Płyty należące do tego standardu mają wymiary 170 × 170 mm. Pozwalają na budowanie bardzo kompaktowych komputerów stosowanych jako np. multimedialne centra rozrywki, stacje robocze, a nawet komputery gamingowe.

    Ponadto istnieje wiele różnych, mniej popularnych standardów. Co ważne, wszystkie te standardy dotyczą zarówno wymiarów płyty głównej, jak i obudowy komputerowej oraz zasilacza. Pozwala to na łatwe dopasowanie tych komponentów, gwarantując zgodność i prawidłowe współdziałanie.

    Cechy i funkcje płyty głównej

    To ile przyjdzie nam zapłacić za wybraną płytę główną, zależy od szeregu czynników. Pierwszym z nich będzie wykonanie i jakość użytych materiałów. Droższe płyty głównej będą posiadać elementy elektroniczne o podwyższonej trwałości. Zwiększa to niezawodność płyty głównej i sprawia, że tego typu rozwiązania są szczególnie pożądane w przypadku płyt dedykowanych do podkręcania, zarówno procesora, jak i pamięci operacyjnych czy kart graficznych.

    Drugą składową, decydującą o cenie, ale również i o funkcjonalności danej płyty głównej będzie dodatkowe wyposażenie, takie jak:

    • Zintegrowana karta dźwiękowa - od pewnego czasu montowana standardowo, nawet w przypadku najtańszych modeli płyt głównych. Bardziej zaawansowane modele posiadają już pełnoprawne karty dźwiękowe, obsługujące systemy dźwiękowe 7.1. Chociaż nie mogą one konkurować z dedykowanymi układami dźwiękowymi, to w przypadku większości zastosowań domowych, są w zupełności wystarczające.
    • Zintegrowana karta graficzna - obecnie rozwiązanie praktycznie niespotykane. Funkcję tą przejęły układy APU.
    • Zintegrowany moduł Wi-Fi - pozwala na korzystanie z sieci bezprzewodowej, bez konieczności instalacji dodatkowej karty sieciowej.
    • Dedykowany układ chłodzenia - w przypadku topowych modeli gamingowych, spotykamy płyty wyposażone w w radiatory odprowadzające ciepło z newralgicznych obszarów płyty głównej (np. z sekcji zasilania). Chłodzenie wodne, również dostępne, jest pewnego rodzaju ekstrawagancją, za którą przyjdzie nam już słono zapłacić.

    Trzecim elementem, mającym wpływ na cenę płyty głównej, są wszelkiego rodzaju funkcje optymalizujące pracę komputera. Producenci ciągle prześcigają się w implementowaniu coraz nowszych rozwiązań. Ich nazwy często pozwalają na stosunkowo łatwe rozszyfrowanie przeznaczenia danej funkcji, np.:

    • Audio Boost (MSI), Audio Noise Guard (Gigabyte), Crystal Sound (ASUS) - technologie poprawiające jakość dźwięku,
    • Game Boost (MSI) - wsparcie dla overclockingu,
    • Military Class (MSI), Tuf Components (ASUS), Ultra Durable (Gigabyte) - oznacza zastosowanie komponentów o podwyższonej odporności,

    Podsumowanie

    Zakup drogiego procesora, szybkiej karty graficznej i wydajnej pamięci operacyjnej, bez dobrania odpowiedniej płyty głównej, jest równoważny z częściowym wyrzuceniem pieniędzy w błoto. Płyta główna nie jest w żadnym przypadku podzespołem, na którym należałoby szukać oszczędności. W zasadzie jest wręcz przeciwnie. Można kupić mniej pamięci operacyjnej i odłożyć w czasie jej uzupełnienie o dodatkowe kości. Można nabyć słabszy procesor lub wolniejszą kartę graficzną, by po pewnym czasie odsprzedać ją i po dołożeniu różnicy, nabyć szybszy układ.

    W przypadku płyty głównej, tego typu strategia może okazać się ślepą uliczką. Aby to sobie lepiej uzmysłowić, posłużmy się porównaniem z dziedziny budownictwa. Stawiając okazały dom na lichym fundamencie, w krótkim czasie doczekamy się rozlicznych problemów, takich jak nierówno osiadające elementy konstrukcji czy pękające ściany i sufity. Można też będzie zapomnieć o jakiejkolwiek rozbudowie.

    Decydując się na solidny fundament, zyskujemy pewność uniknięcia wszystkich tego typu problemów. Co więcej, początkowo skromna konstrukcja, będzie mogła być rozbudowana o dodatkowe piętra. Mając na uwadze powyższy przykład, rekomendujemy przemyślany i świadomy wybór podzespołu, którym jest płyta główna.

  • Zdrowie i medycyna » Matka i dziecko » Ciąża i poród
    Kompletowanie wyprawki do szpitala dla mamy
    Kompletowanie wyprawki do szpitala dla mamy

    Kwestia porodu może wprawiać w zdenerwowanie i wywoływać dyskomfort, więc w okolicy 36 tygodnia ciąży warto zacząć kompletować wyprawkę do szpitala. Wśród rzeczy niezbędnych do zabrania są różne akcesoria dla noworodka, jednak nie możesz zapominać o sobie. Przygotuj torbę z niezbędnymi rzeczami.

    Ubrania dla mamy

    Może się to wydawać banalne – przecież wiadomo, że do szpitala trzeba wziąć jakieś ubrania. Sytuacja jest jednak wyjątkowa, więc należy zwracać uwagę na różne rzeczy.

    Koszula do porodu

    Przygotuj wygodną koszulę/bluzkę do porodu. Weź pod uwagę, że z bardzo dużą dozą prawdopodobieństwa po wszystkim będzie do wyrzucenia. Alternatywnym rozwiązaniem będzie wybór piżamy.

    Bluzki do karmienia

    Weź przynajmniej 2-3 bluzki, w których będziesz mogła swobodnie karmić dziecko piersią. W tym celu powinnaś wybrać bluzki z dużym dekoltem, dzięki czemu swobodnie wyjmiesz pierś. Możesz też zdecydować się na rozpinane koszule.

    Biustonosz do karmienia

    Przez cały czas powinnaś nosić specjalny biustonosz (nawet podczas snu, dlatego dobry będzie biustonosz bez fiszbin). Dzięki temu nie pozatykają Ci się kanaliki mlekowe, zminimalizujesz też ryzyko wystąpienia bólu piersi związanego z opadającym, ciężkim biustem.

    Pamiętaj też, że Twoje normalne biustonosze się nie sprawdzą. Musisz kupić nowy biustonosz dopasowany do aktualnego rozmiaru piersi, a więc przynajmniej o 1-2 miseczki większy.

    Szlafrok

    Szlafrok to najbardziej komfortowe i wygodne wyjście. Tylko zadbaj o to, by nie był zbyt gruby.

    Bielizna

    Spakuj przynajmniej 4 pary skarpetek i 6 par majtek. Warto też wyposażyć się dodatkowo w majtki jednorazowe.

    Klapki

    Najlepiej weź dwie pary – jedną do chodzenia po szpitalu, a drugą pod prysznic.

    Akcesoria i dodatki

    W pierwszych dniach po porodzie będziesz krwawić, a bóle kręgosłupa będą równie dotkliwe jak przed porodem, dlatego zadbaj o siebie na tyle, na ile to możliwe. Koniecznie pij dużo wody, odpoczywaj i nie zapomnij o lekach, które regularnie przyjmujesz.

    Laktator

    Laktator może przydać się do ściągania nadmiaru mleka oraz wtedy, gdy dziecko jest wcześniakiem.

    Podpaski poporodowe

    Zabezpiecz się na tyle, na ile to możliwe, aby uniknąć krępujących i nieprzyjemnych sytuacji. Podpaski poporodowe są bardzo duże i niezwykle chłonne, więc powinny zapewnić Ci odpowiedni komfort.

    Wkładki laktacyjne

    Nie są absolutnie niezbędne, ale mogą znacząco podnieść komfort podczas pobytu w szpitalu. Dodatkowo można się zaopatrzyć w osłonki piersi do karmienia.

    Poduszka

    Weź ze sobą wszystko, co pozwoli Ci wypocząć i zrelaksować się podczas pobytu w szpitalu. Nie zapomnij o jaśku, fasolce czy innych typach poduch, które ułatwiają Ci wygodne ułożenie. Poza tym poduszka przyda się do karmienia.

    Coś, co Cię relaksuje

    Może to być książka, muzyka, film – dzisiejsze możliwości są praktycznie nieograniczone.

    Kosmetyki

    W szpitalu nie możesz zapomnieć o codziennej higienie, więc koniecznie zabierz ze sobą ręcznik i kosmetyki do codziennej pielęgnacji.

    Płyn do higieny intymnej

    Po porodzie musisz szczególnie zadbać o krocze, aby jak najszybciej wrócić do pełni sił. W tym celu powinnaś często się podmywać wyjątkowo delikatnym płynem do higieny intymnej.

    Maść na brodawki

    Przez cały okres karmienia piersią Twoje brodawki będą narażone na liczne podrażnienia i skaleczenia, jednak pierwsze dni mogą okazać się najgorsze. Dlatego od początku stosuj maść na brodawki.

  • Rozrywka i kulinaria » Porady kulinarne » Stołowe savoir-vivre
    Jak podajemy i jemy ostrygi?
    Jak podajemy i jemy ostrygi?

    Ostrygi to ceniony przez koneserów smakołyk, który uznawany jest za afrodyzjak. Jeżeli dotychczas nie mieliśmy okazji spróbować tych owoców można, warto dowiedzieć się, jak należy je otwierać, konsumować i serwować - wymaga to bowiem nieco wprawy.

    Wybór i otwieranie ostryg

    Kupując ostrygi, zwróćmy przede wszystkim uwagę na to, czy skorupka jest wypukła z jednej strony, a muszle - szczelnie zamknięte. W przeciwnym wypadku są one nieświeże i nie nadają się do spożycia. Ostryg nie należy przechowywać przez długi czas - najlepiej serwować je w tym samym dniu, w którym dokonaliśmy zakupu. Jeżeli jednak nie mamy takiej możliwości, włóżmy je do lodówki wypukłą stroną do dołu i przykryjmy wilgotną ściereczką. Dzięki temu ostryga nie wyschnie, a sok nie wypłynie z niej. Tego typu owoców morza nigdy nie należy trzymać w wodzie - muszą mieć one bowiem stały dostęp powietrza.

    Ostrygi najlepiej otwierać przy pomocy krótkiego, szpiczastego noża trzymając muszlę poziomo, wypukłą stroną do dołu, przez ściereczkę, co zabezpieczy przed ich wyślizgnięciem się i poranieniem ostrymi kantami muszli. Na jej spiczastym końcu należy znaleźć małą dziurkę, w którą wsuwamy czubek noża i poruszamy nim wykonując wahadłowe ruchy. Gdy poczujemy, że mięsień, który trzyma płaską skorupę puścił, odchylamy ją do góry. Nie należy jej zbytnio przechylać, jako, że znajduje się w niej sok stanowiący kluczowy element przekąski.

    Serwowanie i konsumowanie ostryg

    Ostrygi podaje się uprzednio otwarte, na dużym półmisku wypełnionym gruboziarnistą solą lub pokruszonym lodem. Obok niego znajdować powinna się pokrojona w cząstki cytryna, sól, pieprz oraz bagietka lub małe kromki żytniego chleba. Na stole umieścić należy również osobny talerz na puste muszle. Obok każdego naczynia kładziemy miseczki z wodą, w której nasi goście będą mogli opłukać palce po konsumpcji.

    Ostrygę powinno się spożywać w sposób następujący - muszlę kładziemy na talerzu, skrapiamy sokiem z cytryny, posypujemy świeżo zmielonym pieprzem i, przytrzymując jedną ręką, wyjmujemy ją przy pomocy specjalnego wypukłego widelca z trzema ząbkami, a następnie wypijamy sok pozostały w muszli. Owoc morza można także podnieść do ust, przechylić i wypić zawartość przełykając w całości.

  • Zdrowie i medycyna » Zdrowe odżywianie » Diety i odchudzanie
    Diety online. Serwisy i aplikacje wspomagające odchudzanie
    Diety online. Serwisy i aplikacje wspomagające odchudzanie

    Odchudzanie, to obok propozycji rozwiązań problemów z erekcją i ofert powiększenia sobie różnych części ciała, najczęstszy temat wszędobylskich reklam i niechcianego spamu zapychającego maile.

    Któż nie słyszał o egzotycznych specyfikach, cudownych dietach albo genialnych urządzeniach, w magiczny sposób usuwających fałdy sadła lub zmieniające je w niesamowicie wyrzeźbioną tkankę mięśniową. W końcu wystarczy tylko 1 tabletka dziennie, 15 minut traktowania delikwenta prądem albo tajemniczy proszek, a nasza waga spadnie o dowolną wartość w ciągu kilku tygodni i to bez żadnego dodatkowego wysiłku, prawda?
    Wszystkie te oferty mają jedną cechę wspólną. Są wyssanymi z palca bujdami, żerującymi na naiwności zdesperowanych osób. Pół biedy jeśli nie przyniosą żadnych efektów. Znacznie gorzej, gdy doprowadzą do poważnych problemów ze zdrowiem.

    Zanim zaczniemy odchudzanie, odpowiedzmy sobie na jedno bardzo ważne pytanie. Brzmi ono - dlaczego chcemy się odchudzać?
    Prawidłowa waga bardzo korzystnie wpływa na ogólny stan organizmu i niesie ze sobą szereg korzyści, zarówno dla zdrowia fizycznego jak i psychicznego. Po co więc się zastanawiać i od razu nie rozpocząć odchudzania?
    Rozpoczęcie odchudzania należy dokładnie przemyśleć, gdyż jeśli jest ono przeprowadzone z niewłaściwych pobudek i w nieumiejętny sposób, może wyrządzić nam poważną krzywdę i doprowadzić do nieodwracalnych problemów ze zdrowiem.

    Przede wszystkim, decyzję o pozbyciu się niechcianej tkanki tłuszczowej musimy podjąć sami, bez oglądania się na opinie otoczenia. Brak akceptacji swojego wyglądu, kompleksy i wstyd, nie są dobrymi powodami do rozpoczęcia pracy nad samym sobą. Znacznie lepiej skupić się na pozytywnych aspektach jakie pojawią się w efekcie podjętych przez nas wysiłków.
    Odpowiedni poziom tkanki tłuszczowej sprawi, że nasz organizm będzie wydajnie pracował. Zyska na tym również nasza wydolność i odporność na zmęczenie. Poza tym staniemy się bardziej pewni siebie co będzie wynikać bezpośrednio z poczucia, że jesteśmy postrzegani przez otoczenie jako bardziej atrakcyjni.

    Im więcej chcemy schudnąć, tym dłużej nam to zajmie i tym konsekwentniej musimy podejść do tego zagadnienia. Utrata wagi to nie szybki sprint tylko długi maraton. Należy odpowiednio rozłożyć siły, by nie stracić zapału po pokonaniu pierwszych kilometrów na drodze do wymarzonej sylwetki. Nie może nas również zniechęcić tymczasowy brak widocznych postępów i musimy być gotowi na to, że nieraz na efekty naszych starań przyjdzie nam trochę poczekać.

    Jeśli należycie do osób które marzą o szczupłej sylwetce i pragniecie by te marzenia zostały zrealizowane, musicie mieć odpowiedni plan. Wyrzućcie z głowy wszystkie nierealne obietnice o prędkim i niewymagającym wysiłku procesie odchudzania.
    W miarę szybko można zgubić co najwyżej 1-2 kg, gdy akurat tyle brakuje nam do tego, by zmieścić się np. w ulubione spodnie. Jeśli nasz problem jest większy, będziemy musieli przygotować się na dłuższą drogę. Dlatego też przyda nam się pewna pomoc.
    Jednym z elementów, które mogą ułatwić nam zadanie, są dedykowane portale i aplikacje, wspomagające wszystkie aspekty związane z utratą wagi.

     

    Aplikacje i serwisy wspomagające odchudzanie i prawidłowe odżywianie

     

    DIETMAP

    Aplikacja online na smartfon, tablet i komputer - osobisty plan diety, program do zarządzania planem żywieniowym.

     

     

    Co oferuje aplikacja:

    • dokładny spis posiłków, przygotowany na każdy dzień trwania diety,
    • kalkulator kalorii - obliczanie wartości odżywczych dań wchodzących w skład posiłków,
    • możliwość dodania własnej diety,
    • modyfikacja diety w trakcie jej trwania, uwzględniająca pozaplanowe posiłki tak, by założenia diety pozostały niezmienione,
    • możliwość określenia liczby posiłków i pory, o której będą spożywane,
    • tworzenie listy zakupów, przypominanie o czasie spożywania posiłków.

    Oferta diet:

    • dieta indywidualna - dopasowana do stylu życia i zaplanowanej utraty wagi,
    • dieta bezglutenowa - nie tylko zdrowa ale i smaczna, obejmująca takie dania jak np. zupę pieczarkową z kurczakiem i marchewką, jabłko pieczone z bakaliami, orzechami i lodami, czy kotlety gryczane z warzywami,
    • dieta białkowa - silnie ukierunkowana na redukcję masy ciała, w jak najkrótszym czasie, bez konieczności przeprowadzania obciążających organizm głodówek,
    • dieta cukrzycowa - przeznaczona dla osób cierpiących na cukrzycę typu 2 lub zagrożonych jej wystąpieniem. Wszystkie posiłki są oparte na produktach o niskim indeksie glikemicznym, w tym, w dużej mierze, na pełnoziarnistych produktach zbożowych,
    • dieta Hashimoto - przeznaczona dla osób mających problemy z tarczycą, w szczególności dla kobiet borykających się z niewydolnością tego narządu,
    • dieta wegetariańska - obejmująca swym zakresem produkty z grupy superfoods, produkty wegańskie i zielone koktajle,
    • dieta zbilansowana - dobrana indywidualnie dieta zapewniająca dostarczenie organizmowi odpowiednich dawek składników odżywczych (białek, węglowodanów i tłuszczy), a także witamin i minerałów.

    Dodatkowe korzyści:

    • chat z dietetykiem, porady specjalisty w zakresie żywienia,
    • duża baza diet - możliwość wybrania między dietami na obniżenie lub utrzymanie obecnej wagi,
    • duża baza przepisów - ponad 2 tys. przepisów obejmujących swym zakresem kompletne śniadania i dania główne oraz przekąski, zupy, desery i sosy,
    • kalkulatory: BMI, kalkulator kalorii, wskaźnik Waist-hip ratio, wzór Broca, wzór Lorenza.

     

    Cena za program dietetyczny 29,90 zł za miesiąc
    Koszt dzienny 1,00 zł

     


     

    KALKULATOR KALORII

    Serwis oferujący kompleksową pomoc w odchudzaniu.


     

    Narzędzia i pakiety oferowane przez serwis:

    • Dziennik Kalorii - aplikacja mobilna wspomagająca planowanie i kontrolująca przebieg diety,
    • Dieta Extra Smaczna - oferta, w skład której wchodzi dostęp do aplikacji "Dziennik kalorii" oraz przygotowanie indywidualnie dopasowanej diety,
    • Indywidualna Opieka Dietetyka - pakiet zawierający dostęp do aplikacji "Dziennik Kalorii", indywidualnie przygotową diętę oraz konsultacje z dietetykiem przez telefon, skype lub drogą mailową.

    Dodatkowe korzyści:

    • kalkulatory: BMI, kalkulator kalorii, kalkulator przemiany materii, kalkulator spalania kalorii, kalkulator odchudzania,
    • plany treningowe wspomagające diety.

    Cennik:

    DZIENNIK KALORII
    Abonament Cena Koszt miesięczny Koszt dzienny
    Na 30 dni 19,99 zł 19,99 zł 0,67 gr
    Na 90 dni 49,99 zł 16,67 zł 0,56 gr
    Na 180 dni 89,99 zł 15 zł 0,50 gr
    Na 365 dni 169,99 zł 14,17 zł 0,47 gr

     

    DIETA EXTRA SMACZNA
    Okres Cena Koszt miesięczny Koszt dzienny
    Na 30 dni 79,99 zł 79,99 zł 2,67 zł
    Na 90 dni 149,99 zł 75,00 zł 2,50 zł
    Na 180 dni 209,99 zł 70,00 zł 2,34 zł
    Na 365 dni 399,99 zł 66,67 zł 2,23 zł

     

    INDYWIDUALNA OPIEKA DIETETYKA
    Abonament Cena Koszt miesięczny Koszt dzienny
    Na 30 dni 399 zł 399 zł 13,30 zł
    Na 60 dni 699 zł 349,50 zł 11,65 zł
    Na 90 dni 999 zł 333,00 zł 11,10 zł

     

    Im dłuższy okres abonamentowy tym niższa miesięczna cena usługi.

    Oferta planów treningowych

    PLAN TRENINGOWY (PODSTAWOWY)
    Indywidualnie dobrany plan treningowy TAK
    Poradnik dotyczący ćwiczeń w postaci eBooka
    TAK
    Książka kucharska w postaci eBooka TAK
    Dziennik Kalorii na 30 dni TAK
    Akcesoria fitness w zestawie BRAK
    Cena

    59 zł



    PLAN TRENINGOWY + zestaw akcesoriów fitness
    Indywidualnie dobrany plan treningowy TAK
    Poradnik dotyczący ćwiczeń w postaci eBooka TAK
    Książka kucharska w postaci eBooka TAK
    Dziennik Kalorii na 30 dni TAK
    Akcesoria fitness w zestawie

    - agrafka
    - hantle
    - mata treningowa
    - obciążenia na nogi i nadgarstki
    - piłka fitness
    - skakanka

    Cena 299 zł

     

     


     

     

    POTRAFISZ SCHUDNĄĆ

    Serwis oferujący programy dietetyczne zarówno dla osób pragnących zredukować swoją wagę, jak i dla wszystkich tych, którzy chcą nauczyć się zasad prawidłowego żywienia i wyrobić sobie zdrowe nawyki żywieniowe, bez zmiany aktualnej wagi.

     

     

    Narzędzie i pakiety oferowane przez serwis

    Usługa Program IDEAFIT STANDARD Program IDEAFIT PREMIUM
    Indywidualnie dopasowana dieta TAK TAK
    Darmowe konsultacje 3 RAZY W MIESIĄCU BEZ OGRANICZEŃ
    Dziennik postępów TAK TAK
    Lista zakupów TAK TAK
    Usługa "anioł stróż" TAK TAK
    Przypominanie o posiłkach MAIL SMS
    Czat z ekspertami BRAK TAK


    Dodatkowe korzyści:

    • dieta dopasowana do konkretnej osoby - szczegółowa ankieta,
    • diety odchudzające oraz poprawiające nawyki żywieniowe, bez chudnięcia,
    • konsultacje z dietetykami, psychologami, trenerami,
    • opcja "anioł stróż".

    Cennik:

    PROGRAM IDEAFIT STANDARD
    Abonament Cena Koszt miesięczny Koszt dzienny
    Na 1 miesiąc 45,50 zł 45,50 zł 1,52 zł
    Na 3 miesiące 94,50 zł 31,50 zł 1,05 zł
    Na 6 miesięcy 157,50 zł 26,25 zł 88 gr
    Na 12 miesięcy 227,50 zł 18,96 zł 63 gr

     

    PROGRAM IDEAFIT PREMIUM
    Abonament Cena Koszt miesięczny Koszt dzienny
    Na 1 miesiąc 55,30 zł 55,30 zł 1,85 zł
    Na 3 miesiące 111,30 zł 37,10 zł 1,24 zł
    Na 6 miesięcy 181,30 zł 30,22 zł 1.01 zł
    Na 12 miesięcy 251,30 zł 20,95 zł 0,69 gr

     

     


     

    Jaka jest moja prawidłowa waga?

    Zanim rozpoczniemy proces odchudzania się, musimy określić cel do jakiego pragniemy dążyć.
    Chcą dowiedzieć się ile powinniśmy ważyć, musimy przeanalizować stosunkowo wiele parametrów dotyczących naszego organizmu jak i tego na jaki efekt liczymy.

    Do czynników wpływających na to ile powinna ważyć dana osoba, zaliczamy:

    • płeć
    • wzrost
    • wiek
    • tryb życia
    • stan zdrowia

    Od nich będzie zależeć przedział wagowy, który będzie dla nas optymalny.

    Jako pomoc w wyznaczaniu odpowiedniej wagi powstał cały szereg wskaźników i kalkulatorów. Uwzględniają one różne czynniki i w mniej lub bardziej dokładny sposób pozwalają określić, ile powinna wynosić nasza docelowa waga.

    Wśród kalkulatorów i wskaźników wyróżniamy między innymi:

    Kalkulator BMI

    Kalkulator BMI ma na celu oszacowanie przybliżonej zawartości tkanki tłuszczowej w organizmie.

    BMI (ang. Body Mass Index - Wskaźnik masy ciała) - wskaźnik wagowo - wzrostowy zwany również wskaźnikiem Queteleta II lub wskaźnikiem Kaupsa. Został wprowadzony w 1869 roku i jest używany do dziś dzień m.in. przez WHO (ang. World Health Organization - Światowa Organizacja Zdrowia).

    Do wyznaczenia BMI wymagana jest znajomość wzrostu (w metrach) oraz wagi (w kilogramach). Wskaźnik BMI obliczamy z następującego wzoru:

    BMI = masa ciała [kg] / (wzrost [m])2

    Otrzymany wyniki interpretujemy według następującej ogólnej skali (według WHO):

    • poniżej 16,0 - wygłodzenie,
    • 16,0 - 16,99 - wychudzenie (w wyniku np. anoreksji),
    • 17,0 - 18,49 - niedowaga,
    • 18,5 - 24,99 - wartość dla wagi prawidłowej,
    • 25,0 - 29,99 - nadwaga,
    • 30,0 - 34,99 - otyłość pierwszego stopnia,
    • 35,0 - 39,99 - otyłość drugiego stopnia (kliniczna),
    • 40,0 i więcej - otyłość trzeciego stopnia (otyłość skrajna).

    Do wyników tych należy podchodzić z pewną dozą tolerancji i nie traktować ich jako bezwzględny wyznacznik dla naszej wagi. Wynika to z nieuwzględnienia cech charakterystycznych dla danej rasy czy społeczności.
    Trafność oceny wagi według wskaźnika BMI jest również niewielka w przypadku osób posiadających dużą ilość masy mięśniowej, gdyż mimo braku nadmiaru tkanki tłuszczowej, wskaźnik masy ciała może być podobny do tego jaki posiadają osoby z nadwagą lub otyłe.

    Ponadto najnowsze badania wykazują, że osoby z BMI na poziomie 25 lub nieco wyższym, sklasyfikowane jako posiadające już nadwagę, cieszą się niejednokrotnie lepszym zdrowiem niż osoby znajdujące się w przedziale wartości odpowiadających prawidłowej wadze.

    Należy również zauważyć, że wyniki dla kobiet i mężczyzn są oceniane według tej samej skali. Wskaźnik BMI nie powinien być stosowany w przypadku kobiet w ciąży i dzieci.

    Wskaźnik BMI może być również interpretowany według klasyfikacji Lundmana:

    • mniej niż 17,49 - bardzo lekka budowa ciała,
    • 17,5- 19,99 - lekka budowa ciała,
    • 20 - 22,49 - średnia budowa ciała,
    • 22,5 - 24,99 - mocna budowa ciała,
    • 25 i więcej - bardzo mocna budowa ciała.

    Tak jak podział stosowany przez WHO, klasyfikacja Lundmana ma charakter orientacyjny i nie uwzględnia istotnych parametrów.

    Kalkulator kalorii

    Najogólniej mówiąc, kalkulator kalorii pozwala na ustalenie dziennego zapotrzebowania na kalorie. W zależności od zaawansowania aplikacji, uwzględnia ona szereg czynników.

    Sam kalkulator kalorii powinien być jedynie uzupełnieniem szerszej analizy przeprowadzonej przez specjalistę, lekarza, dietetyka lub trenera. Konsultacje tego typu są szczególnie pożądane, a wręcz obowiązkowe w przypadku problemów zdrowotnych, szczególnie gdy wynikają one ze zbyt dużej wagi. Podobnie ma się sprawa w przypadku osób pragnących wspomóc proces odchudzania, poprzez odpowiedni zestaw ćwiczeń. Będą one skuteczne, jedynie w przypadku dostosowanej do nich, indywidualnie dopasowanej diety.

    Wskaźnik WHR (ang. Waist-hip ratio - wskaźnik Talia-biodra)

    Wskaźnik, którego wartość otrzymujemy w wyniku podzielenia obwodu talii przez obwód bioder. Jako że wskaźnik ten jest wartością bezwymiarową, mierzone obwody mogą być wyrażone w dowolnych jednostkach długości (np. cm lub cale), ważne jedynie by były to te same jednostki.

    WHR = obwód talii / obwód bioder

    Współczynnik WHR pozwala określić w jaki sposób rozmieszczona jest tkanka tłuszczowa oraz umożliwia identyfikację typu potencjalnej otyłości.

    W przypadku prawidłowej wagi, gdy BMI wynosi 18,5 - 24,99, wskaźnik WHR pozwala określić typ sylwetki.

    Współczynnik WHR wyróżnia dwa typy otyłości:

    • Otyłość brzuszna (androidalna lub otyłość typu jabłko) - najgroźniejszy dla zdrowia typ otyłości, gdyż w jej przypadku tłuszcz gromadzi się nie tylko pod skórą na brzuchu, tworząc tak zwaną "oponkę", ale również w narządach wewnętrznych takich jak serce, trzustka czy wątroba. Prowadzi to do zaburzeń przemiany materii, a w konsekwencji do chorób takich jak cukrzyca czy nadciśnienie tętnicze, a w dalszej kolejności, do zawałów i udarów mózgu. Większą podatność na odkładanie tłuszczu w okolicach brzucha wykazują mężczyźni.
    • Otyłość pośladkowo-udowa (gynoidalna lub otyłość typu gruszka) - jest zdecydowanie mniej niebezpieczna dla zdrowia niż otyłość brzuszna, gdyż nie prowadzi do wystąpienia chorób metabolicznych. W przypadku otyłości pośladkowo-udowej dochodzi do gromadzenia się tłuszczu na pośladkach, biodrach i udach. Negatywnym skutkiem dla stanu zdrowia będzie zwiększone ryzyko wystąpienia zwyrodnień kości i stawów kończyn dolnych czy większa podatność na żylaki. Otyłość tego typu występuje najczęściej u kobiet i może stanowić przyczynę wielu kompleksów.

    Interpretacja wartości wskaźnika WHR

    Kobiety:

    • WHR równe lub większe od 0,8 - sylwetka typu jabłko lub otyłość brzuszna,
    • WHR mniejsze niż 0,8 - sylwetka typu gruszka lub otyłość pośladkowo-udowa.

    Mężczyźni

    • WHR równe lub większe 1,0 - sylwetka typu jabłko lub otyłość brzuszna,
    • WHR mniejsze niż 1,0 - sylwetka typu gruszka lub otyłość pośladkowo-udowa.

    W przypadku kobiet, idealna wartość wskaźnika WHR oscyluje w okolicy 0,7, natomiast w przypadku mężczyzn wynosi ona w przybliżeniu 1,0.

    Wzór Broca

    Wzór wprowadzony w XIX wieku przez francuskiego lekarza Pierre'a Brocca. Pozwala on na ustalenie prawidłowej masy ciała w stosunku do wzrostu, uwzględniając przy tym różnice między płciami.
    Klasyczny wzór Broca jest stosowany dla osób, których wzrost mieści się w przedziale 160-190 cm.

    Wzór Broca dla kobiet:

    prawidłowa waga [kg] = (wzrost [cm] - 100) x 0,85

    Wzór Broca dla mężczyzn:

    prawidłowa waga [kg] = (wzrost [cm] - 100) x 0,90

    Modyfikacją wzoru Broca jest wzór Broca-Brugsha, wprowadzający odmienne wartości jakie są odejmowane od wzrostu osoby, tak by otrzymać wartość prawidłowej masy ciała. Wzór ma taką samą postać, zarówno dla kobiet jak i dla mężczyzn.

    Wzór Broca-Brugsha dla osób o wzroście 155-164 cm:

    prawidłowa waga [kg] = wzrost [cm] - 100

    Wzór Broca-Brugsha dla osób o wzroście 165-175 cm:

    prawidłowa waga [kg] = wzrost [cm] - 105

    Wzór Broca-Brugsha dla osób o wzroście 176-190 cm:

    prawidłowa waga [kg] = wzrost [cm] - 110

    Wzór Broca-Brugsha dla osób o wzroście powyżej 190 cm:

    prawidłowa waga [kg] = wzrost [cm] - 115

    Wzór Lorentza

    Bardziej dokładnym od wzoru Broca, pozwalającym np. na lepsze dopasowanie indywidualnej diety, jest wzór Lorentza.

    Wzór Lorentza dla kobiet:

    prawidłowa waga [kg] = (wzrost [cm] - 100) - ((wzrost [cm] -150)/2)

    Wzór Lorentza dla mężczyzn:

    prawidłowa waga [kg] = (wzrost [cm] - 100) - ((wzrost [cm] -150)/4)

    Wszystkie powyżej wymienione wzory pozwalają na szacunkowe obliczenie prawidłowej wagi, nie są jednak bezwzględnymi wyznacznikami, gdyż nie uwzględniają wszystkich cech indywidualnych danej osoby. Dlatego też należy traktować je jako wskazówkę i ewentualną pomoc, nie zapominając, że wszelkie decyzje dotyczące naszego zdrowia najlepiej konsultować ze specjalistami.

     

    Czym tak naprawdę jest dieta?

    Przestrzeganie zasad prawidłowego żywienia jest fundamentalną sprawą jeśli tylko pragniemy zrzucić zbędne kilogramy. Nie każdy będzie potrafił odnaleźć się gąszczu diet i ogólnych zasad dotyczących doboru odpowiedniego sposobu odżywiania, dlatego warto zapoznać się przynajmniej z podstawowymi pojęciami z tej dziedziny.

    Dieta to określenie odnoszące się do sposobu w jaki się odżywiamy. Powszechnie kojarzy się z odchudzaniem, jednak tak naprawdę, diety odchudzające to tylko niewielka część wszelkiego rodzaju diet.

    Diety odchudzające

    Inaczej zwane dietami redukującymi, mającymi na celu redukcję tkanki tłuszczowej, Opierają się głównie na spożywaniu posiłków o łącznej wartości energetycznej, niższej niż dzienne zapotrzebowanie danej osoby. Dodatkowo wprowadzają regularny rytm posiłków, również sprzyjający utracie zbędnych kilogramów (m. in. poprzez zapobieganie spożywaniu przekąsek), a także zapewniają odpowiedni zestaw składników, niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania organizmu.

    Duża liczba diet odchudzających może być powodem trudności w wybraniu tej najwłaściwszej. Właśnie dlatego, jeżeli nie czujemy się zbyt pewnie w tematach związanych z odżywianiem, dobrze abyśmy sięgnęli po profesjonalną pomoc. Takim kołem ratunkowym mogą być właśnie, opisane w tym artykule serwisy internetowe, wspomagające walkę z nadliczbowymi kilogramami.

    Przeglądając oferty diet i programów odchudzających możemy spotkać się z następującymi pojęciami:

    Całkowita przemiana materii (CPM)

    Jest dobowym wydatkiem energetycznym jaki ponosi organizm danej osoby. Uwzględnia on wszystkie procesy życiowe. Bardzo duży wpływ na CPM będzie miał poziom aktywności fizycznej. Możemy wyróżnić kilka ogólnych poziomów aktywności, od osób nie wykonujących pracy fizycznej (np. pracownicy biurowi), nieuprawiających sportu, przez osoby o średnim poziomie aktywności, poświęcających na ćwiczenia przynajmniej kilkanaście minut dziennie lub pracujących fizycznie, aż po osoby prowadzące aktywny lub bardzo aktywny tryb życia (ciężka praca fizyczna, wyczynowe uprawianie sportu)

    Indeks glikemiczny

    Zwany inaczej wskaźnikiem glikemicznym lub IG. Klasyfikuje produkty spożywcze pod względem ich wpływu na poziom glukozy we krwi. Im wyższą wartość IG ma dany produkt, tym bardziej podniesie się poziom cukru we krwi, po zjedzeniu takiego produktu.

    Spożycie produktów o wysokim IG wywołuje gwałtowny wzrost poziomu glukozy we krwi. W odpowiedzi trzustka wydziela duże ilości insuliny, hormonu biorącego udział w metabolizmie węglowodanów. W efekcie poziom glukozy gwałtownie maleje, co skutkuje z kolei zwiększeniem łaknienia. Tego typu huśtawka prowadzi do rozwoju insulinoodporności tkanek, a w konsekwencji, do gromadzenia się tkanki tłuszczowej.
    Natomiast produkty o niskim IG nie wywołują gwałtownego wzrostu poziomu glukozy, a ich "wchłanianie" odbywa się dłużej i bardziej równomiernie, co jest z kolei bardzo korzystne dla organizmu.

    Produkty żywieniowe o niskim indeksie glikemicznym - IG poniżej 50:

    • jaja, sery żółte, soja, twaróg odtłuszczony, tłuszcze roślinne i zwierzęce, wołowina,
    • owoce morza, ryby, skorupiaki, grzyby, dziki ryż, mleko kokosowe
    • czekolada gorzka, kakao, migdały, oliwki, orzeszki ziemne, masło orzechowe
    • warzywa surowe (buraki, marchew, rzepa), kalafior, pomidory, szpinak, sałata,
    • czereśnie, gruszki, jabłka (surowe, duszone, suszone) maliny, truskawki, wiśnie.

    Produkty żywieniowe o średnim poziomie glikemicznym - IG w zakresie 55-70:

    • mleko tłuste, miód, syrop klonowy,
    • ketchup, majonez, musztarda,
    • soki niesłodzone (mango, winogronowy),
    • banany dojrzałe, daktyle suszone, rodzynki,
    • kukurydza, kuskus, owsianka, ryż (biały, czerwony), ziemniaki gotowane.

    Produkty żywieniowe o wysokim poziomie glikemicznym - IG powyżej 70:

    • cukier (biały, brązowy), glukoza, mąka (biała, ryżowa, ziemniaczana),
    • ryż (długoziarnisty, dmuchany, paraboliczny),
    • makaron z mąki białej, pieczywo z mąki białej, ziemniaki (pieczone, smażone),
    • warzywa gotowane (bób, marchewka, rzepa, seler),
    • płatki kukurydziane, chipsy, napoje słodzone, piwo, prażona kukurydza.

    Indeks glikemiczny jest pomocny przy ustalaniu diety odchudzającej, jednak jego stosowanie jest problematyczne, gdyż cecha ta może ulegać drastycznym zmianom w trakcie przygotowywania posiłków (np. w wyniku obróbki cieplnej, czy jak w przypadku owoców, to jak bardzo są dojrzałe).

    Żywność superfood

    Jest to żywność, posiadająca szczególnie dobroczynny wpływ na organizm ludzki. Nie ma jednej zamkniętej listy produktów, które można zakwalifikować jako super jedzenie. Zaliczyć tu możemy, dobrze znany i powszechnie spotykany czosnek jak i egzotyczne owoce goji. Wspólnym mianownikiem super jedzenia będzie to, że jest ono w stu procentach naturalne i nie poddane obróbce, wykazuje właściwości lecznicze, bakteriobójcze i oczyszczające. Spożywanie takich produktów przyczyni się znacząco do utrzymania prawidłowej wagi lub będzie wydatnie pomocne w redukcji tkanki tłuszczowej, a także wzmocni naturalne siły organizmu i pomoże chronić go przed wieloma groźnymi chorobami.

     

    Jak wspomóc dietę odchudzającą?

    Rozpoczynając dietę odchudzającą, liczymy po cichu na szybkie efekty naszych poczynań. Aby wspomóc organizm w pozbywaniu się tkanki tłuszczowej, możemy uzupełnić dietę o regularne ćwiczenia fizyczne.

    Angażując się w aktywność fizyczną, dobrze jest zacząć od czegoś co jest nam dobrze znane. Nie musimy od razu narzucać ciężkiego programu treningowego na siłowni, czy startować w maratonie. Znacznie rozsądniejszym będzie rozpoczęcie od prostych ćwiczeń, o umiarkowanej intensywności.

    Jak ćwiczyć by schudnąć?

    Szukając informacji na temat ćwiczeń pozwalających na pozbycie się nadprogramowej tkanki tłuszczowej, można spotkać się z dwoma najpopularniejszymi rodzajami treningu:

    • Trening cardio - trening wytrzymałościowy, ćwiczenia których celem jest poprawienie wydolności mięśnia sercowego i całego układu krążenia. Ćwiczenia cardio wpływają na polepszenie przemiany materii, a to z kolei pomaga spalić nadmiar tkanki tłuszczowej. Według wielu specjalistów, trening cardio o umiarkowanej intensywności, trwający jednorazowo ponad 30 minut przynosi najlepsze rezultaty w przypadku osób odchudzających się. Istotą treningu cardio jest jego intensywność. Ćwiczenia nie mogą być zbyt forsujące, gdyż organizm musi być w stanie zaspokoić całkowite zapotrzebowanie na tlen. Przy zbyt intensywnym wysiłku, dochodzi do deficytu tlenowego i tłuszcz przestaje być "spalany". Jak powinien wyglądać nasz trening, by zoptymalizować spalanie tkanki tłuszczowej? Jego intensywność powinna wynosić około 60% maksymalnej intensywności z jaką jesteśmy w stanie wykonywać dane ćwiczenie.
    • Trening interwałowy - drugim typem treningów, polecanych osobom walczącym z nadwagą, jest trening interwałowy. Różni się on od treningu cardio zmienną intensywnością ćwiczeń. W czasie treningu, następują po sobie, bardziej i mniej intensywne porcje ćwiczeń (np. 80% i 40% intensywności). Wiele osób uważa ten rodzaj treningu za szczególnie efektywny w przypadku odchudzania. Zaletą tego typu treningu jest również to, że musimy mu poświęcić około dwukrotnie mniej czasu niż ma to miejsce w przypadku treningu cardio. Jego charakter sprawia jednak, że może on być zbyt obciążający dla osób, które przez długi czas stroniły od aktywności fizycznej, lub cierpią z powodu bardzo dużej otyłości.

    Rodzaje aktywności

    Decydując się na wspomożenie diety odchudzającej za pomocą aktywności, wybierzmy taki rodzaj ćwiczeń, który jest dla nas nie tylko odpowiedni pod względem stawianych wymagań fizycznych, ale również taki, który będzie sprawiał nam przyjemność. Jest to o tyle ważne, że w momentach zwątpienia, gdy przyjdzie kryzys, łatwiej będzie nam wytrwać, gdy nie będziemy musieli się zmuszać do robienia czegoś, co zupełnie nam nie pasuje.

    Oto kilka przykładów dyscyplin sportowych, idealnie nadających się dla osób pragnących walczyć o szczupłą sylwetkę.

    Bieganie

    Można by długo wyliczać korzyści płynące z regularnego biegania. O tym jak popularne stało się ono w ostatnich latach mogą świadczyć niezliczone rzesze biegaczy, których możemy spotkać o każdej porze dnia i nocy. Wśród zalet biegania, poza doskonałym sposobem na wspomaganie diety odchudzającej, wymienić możemy:

    • zmniejszenie ryzyka wystąpienia chorób serca,
    • wzmocnienie kości i jak twierdzi coraz więcej badaczy, wbrew powszechnie panującej opinii, pobudzenie tkanki chrzęstnej do wzrostu,
    • relaksujące i antystresowe działanie; długi bieg pozwala się wyciszyć i odprężyć, co wpływa na poprawę naszego samopoczucia. To również doskonały sposób na walkę z depresją.

    Aby rozpocząć trening biegania potrzebujemy na pewno jednej rzeczy. Jest nią odpowiednia motywacja. Jeśli znajdą się chęci, to w zasadzie mamy już wszystko co jest nam potrzebne. Wystarczy wskoczyć w dres i buty sportowe i już można zacząć biegać. Jeśli nie dysponujemy odpowiednim obuwiem, warto poświęcić chwilę, by wybrać optymalną dla nas parę butów. Gdy bieganie spodoba nam się na tyle, że nie będziemy chcieli z niego rezygnować, nawet gdy za oknem będą panować niskie temperatury, potrzebne nam będzie cieplejsze ubranie. Szczególnie ważna będzie ciepła bluza lub kurtka, które skutecznie ochronią nas przed zimnym wiatrem.

    Jazda na łyżworolkach

    Rolki cieszą się niesłabnącą popularnością od wielu lat. I nie ma się czemu dziwić, gdyż wiele osób, jeszcze jako dzieci, zaczynało przygodę z "butami na kółkach".
    Do zalet jazdy na rolkach, obok oczywistej poprawy kondycji fizycznej i spalania tkanki tłuszczowej, możemy zaliczyć:

    • trening koordynacji ruchowej,
    • rozwój mięśni nóg i pośladków, co jest szczególnie polecane dla pań,
    • możliwość nawiązania wielu nowych znajomości, z racji popularności grup zrzeszających wielbicieli rolek, umawiających się za pomocą portali społecznościowych, na wspólne jazdy.

    Aby rozpocząć treningi, będziemy potrzebować własnej pary łyżworolek, Niezależnie od tego czy umiemy już jeździć czy też dopiero zaczynamy naszą przygodę z rolkami, musimy bezwzględnie zadbać o nasze bezpieczeństwo. Dlatego też, powinniśmy zaopatrzyć się w kask, ochraniacze łokci i kolan (link: Ochraniacze na rolki) oraz rękawice. Tak zabezpieczeni, będziemy mogli bez obaw wyruszyć na trasę i czerpać przyjemność z jazdy.

    Jazda na rowerze

    Któż z nas nie lubi wybrać się na rower. To idealna metoda spędzania wolnego czasu na świeżym powietrzu. Jest to również przyjemny sposób na podróżowanie, czy to w ramach turystyki, czy jako sposób na np. dotarcie do szkoły czy pracy.
    Istnieje ponadto wiele sportów rowerowych, oferujących różnego rodzaju doznania. Możemy zdecydować się na jazdę rekreacyjną, kolarstwo, kolarstwo górskie zwane inaczej MTB (ang. mountain biking) i wiele, wiele innych. Od tego na co się zdecydujemy, będzie zależeć typ roweru jaki będzie nam potrzebny.
    Na rowerze można jeździć praktycznie cały rok, jednak w zimie będzie to wymagać dodatkowego wyposażenia. Alternatywą dla roweru, szczególnie w czasie krótkich zimowych wieczorów, może być stacjonarny rower treningowy.
    Tak jak w przypadku jazdy na rolkach, również na rowerze musimy zadbać o nasze bezpieczeństwo, szczególnie gdy planujemy poruszać się rowerem w ruchu ulicznym. Dlatego też zadbajmy by nasz rower posiadał prawidłowe oświetlenie (link: Oświetlenie rowerowe). Równie ważne dla bezpieczeństwa będzie używanie, solidnego i dobrze dopasowanego kasku rowerowego. Aby jazda dostarczała nam jak najwięcej przyjemności, dobrze jest posiadać wygodne ubranie na rower, w tym dedykowaną koszulkę i spodnie lub spodenki.

    Nordic Walking

    Ten rodzaj aktywności fizycznej jest odpowiedni praktycznie dla każdego, bez względu na wiek i kondycję. Jeśli tylko jesteście w stanie chodzić, możecie rozpocząć trening. Z uwagi na swoją intensywność, nie ma praktycznie ryzyka kontuzji, a kijki, zapewniają dodatkową stabilizację. Ogromną zaletą nordic walking jest to że poza wyborem odpowiednich kijków, nie czekają nas żadne dodatkowe zakupy. Dla części osób, ten rodzaj ćwiczeń może okazać się zbyt monotonny, dlatego warto poświęcić trochę czasu na wybór coraz to nowych tras oraz w miarę możliwości zapewnić sobie towarzystwo, przez namówienie kogoś ze znajomych do wspólnych spacerów.

    Pływanie

    Czy jest coś lepszego na zrzucenie sadełka, niż regularne wizyty na basenie? Oczywiście pod warunkiem, że spędzimy ten czas w wodzie, na intensywnym pływaniu. Ten typ aktywności jest szczególnie polecany osobom z problemami z układem ruchowym, szczególnie gdy chodzi o kręgosłup. W końcu, nie bez przyczyny, pływanie jest jedną z najczęściej stosowanych form rehabilitacji. Do innych, niezaprzeczalnych zalet pływania, możemy zaliczyć:

    • zwiększenie pojemności płuc,
    • równomierny rozwój mięśni całego ciała, bez ryzyka nadmiernych obciążeń i kontuzji,
    • przyspieszenie regeneracji mięśni po wysiłku.

    Nie bez znaczenia jest również fakt, że umiejętność pływania, jest niezwykle cenna w sytuacjach kryzysowych, gdy sprawny pływak może uratować siebie bądź osobę postronną.
    Jeżeli nie umiemy jeszcze pływać, konieczne będą lekcje na basenie, pod okiem instruktora, który zaznajomi nas z podstawowymi zasadami pływania i nauczy jak pływać poszczególnymi stylami.
    W nauce pływania przydatne mogą okazać się specjalne deski i stabilizatory.
    Niezależnie od tego jak dobrze pływamy, na basenie przyda nam się kilka rzeczy. Wymienić tu należy stroje kąpielowe dla kobiet czy kąpielówki dla mężczyzn. Warto również zaopatrzyć się w czepek, okulary do pływania, oraz zatyczki do uszu. Zaopatrzeni w odpowiedni strój i akcesoria, możemy wskakiwać na głęboką wodę.

    Na koniec porównajmy ile kalorii możemy spalić podczas wykonywania różnych ćwiczeń. Pamiętajmy jednak, że są to wartości orientacyjne, których konkretne wartości będą różne dla różnych osób (duży wpływ ma tu np. waga ćwiczącego). Warto jednak przeanalizować te dane, gdyż pozwolą one wybrać ćwiczenia charakteryzujące się pożądanym przez nas tempem spalania kalorii.

     

    Bieganie (pokonując 1 km w ok. 5 min.) ok. 800 kcal / h
    Ćwiczenia na skakance ok. 500 kcal / h
    Jazda na rowerze ok. 400 kcal / h
    Pływanie ok. 450 kcal / h
    Szybki marsz / nordic walking ok. 300 kcal / h
    Wchodzenie po schodach ok. 980 kcal / h

     

    Nie musimy ograniczać się do jednej dyscypliny. Jeśli lubimy jazdę na rowerze, pływanie, a do tego chcemy pojeździć na łyżwach, nic nie stoi na przeszkodzie by łączyć te różne rodzaje aktywności w naszych treningach. Jest to niezwykle korzystne, gdyż nie tylko zapobiega szybkiemu znudzeniu, ale również stawia przed naszym ciałem coraz to nowe wyzwania, pobudzając je do ciągłego rozwoju.

     

    Podsumowanie

    Pozbycie się zbędnych kilogramów potrafi być prawdziwym wyzwaniem. Na naszej drodze pojawi się wiele przeszkód, nie raz nastaną też chwilę zwątpienia. Aby zapewnić sobie sukces, wyznaczmy cele i zaplanujmy kolejne etapy na drodze do wymarzonej sylwetki. Nie bójmy się skorzystać z pomocy specjalistów i pamiętajmy, że zawsze możemy liczyć na wsparcie w naszych wysiłkach. Ostatecznie nie unikniemy ciężkiej pracy, nie tylko fizycznej, ale też mentalnej, bo wszystko tak naprawdę zaczyna i kończy się w naszym umyśle. Nikt nie obiecuje, że będzie łatwo, ale nagrodą za nasze starania będzie zdrowie, szczupła sylwetka i dobre samopoczucie.

  • Odzież i uroda » Moda damska » Stylizacje damskie
    Modna i funkcjonalna kurtka, czyli jak ubrać się odpowiednio do pogody?
    Modna i funkcjonalna kurtka, czyli jak ubrać się odpowiednio do pogody?

    Ubranie wierzchnie powinno chronić nas od chłodu oraz deszczu lub śniegu. Niekiedy, szczególnie w okresach przejściowych, nie do końca potrafimy dobrać strój do warunków pogodowych panujących na zewnątrz. Jak wybrać kurtkę, która będzie funkcjonalna i jednocześnie modna?

    Niektóre pory roku mają do siebie to, że niekiedy bardzo ciężko jest nam dopasować odpowiednią kurtkę do warunków panujących poza biurem lub mieszkaniem. Warto jednak zadbać o dobre dostosowanie swojego stroju, ponieważ wychładzając organizm lub przegrzewając go, możemy nabawić się przeziębienia lub bardziej poważnych problemów zdrowotnych.

    Jak dobrać strój do warunków pogodowych?

    Dobierając ubranie do temperatury powietrza na zewnątrz warto kierować się kilkoma zasadami. Ich przestrzeganie z pewnością uchroni nas od kłopotów zdrowotnych w okresie jesienno-zimowym oraz dyskomfortu związanego z odczuwaniem chłodu albo przegrzaniem. Ponadto, zbyt ciepłe lub lekkie ubranie osłabia organizm i naraża nas na działanie wirusów oraz bakterii.

    Przede wszystkim dobrze jest zakładać ubrania, które są dopasowane do temperatury odczuwalnej na zewnątrz, a nie tej widocznej na termometrze lub podawanej w radiu. Niekiedy mogą się one różnić o kilka stopni od tej odczuwanej. Dodatkowo, powinniśmy ubierać się na cebulkę – zakładać coś lekkiego, jesienną kurtkę, a na wieczór ubranie, które zapewni nam więcej ciepła.

    Dobra kurtka, czyli jaka?

    Wybierając odpowiednią dla nas kurtkę, musimy zastanowić się nad tym, kiedy będziemy jej używać. Czy mamy prezentować ją podczas oficjalnych spotkań biznesowych, czy może ma to być okrycie codzienne. W pierwszym przypadku zdecydowanie lepiej będą wyglądać te skórzane o klasycznym kroju, ewentualnie stylizowane na płaszcze. W drugiej sytuacji, kurtki casualowe są doskonałym rozwiązaniem.

    Ponadto, musimy rozważyć, w jaką porę roku będziemy nosić daną kurtkę. Na wiosnę oraz jesień możemy zaopatrzyć się w lekkie kurtki wykonane chociażby z materiału nieprzemakalnego lub nieprzepuszczającego wiatru. Takie okrycie sprawdza się idealnie również podczas wycieczek w górach. Musimy jednak pamiętać, że najlepiej swoje właściwości wykazują te wykonane głównie z materiałów o najbardziej chropowatej fakturze. Alternatywą jest tutaj kurtka wyprodukowana z polaru. Jest to sztuczne włókno, które ma zdolność przepuszczania (dokładniej: wpuszczania oraz wypuszczania) powietrza, dzięki zastosowanej w jego produkcji igiełkowej technologii. Dlatego kurtka polarowa nie zatrzymuje wilgoci, jest jednocześnie miękka i delikatna oraz ciepła. Jej ogromną zaletą jest to, że bardzo dobrze pierze się ją w pralce. Ponadto nie odkształca się i nie blaknie.

    Na zimę doskonałym rozwiązaniem jest kurtka puchowa. Jest ona przede wszystkim lekka, ale też i niezwykle ciepła. Jej ogromną zaletą jest również fakt, że nie przepuszcza wiatru. Jest to szczególnie ważne dla osób, które mieszkają w miejscach, w których zimną mocno wieje, ponieważ silne podmuchy wiatru mogą potęgować odczuwanie zimna do tego stopnia, że temperatura w okolicach zera stopni Celsjusza może być niekiedy odczuwana jako minus trzydzieści. Aby dodatkowo zatrzymać ciepło, warto postawić na kurtkę puchową, która posiada regulację w pasie – to pozwoli nam jeszcze bardziej się ogrzać. Puchówka jest funkcjonalna, doskonale sprawdza się zarówno w górach, jak i na wsi oraz w mieście. Dzięki nowym fasonom i materiałom, może być idealnym rozwiązaniem dla kobiet gustujących w stylu sportowym, jak i elegantem oraz fashionistek.

    Z kapturem czy bez?

    Wybierając odpowiednią dla siebie kurtkę, musimy również rozważyć to, czy ma ona posiadać kaptur. Obecnie w sklepach internetowych mamy ogromny wybór różnego rodzaju okryć, niemniej jednak większość z nich go nie posiada. Nie jest to dobra opcja dla tych z nas, którzy nie lubią nosić ze sobą ani czapek, ani parasoli. Warto pamiętać, że w przypadku niskich temperatur, niemal 1/4 ciepła ucieka przez głowę, a co za tym idzie szybciej i bardziej dotkliwie odczuwamy zimno. Podczas ulewy lub wietrznej pogody ryzykujemy nie tylko przeziębienie, ale również poważne problemy z zatokami.

    Kiedy zdecydujemy się na kurtkę z kapturem (również tym ukrytym w kołnierzu), ważne jest, abyśmy sprawdzili to, w jaki sposób łączy się on z jej dalszą częścią. Idealnie, kiedy jest bezpośrednio połączony ze stójką, ponieważ wtedy tworzy naturalną ochronę przeciwko deszczowi i wiatrowi.

    Swoboda ruchu przede wszystkim

    Od czasu do czasu mamy do czynienia z trendami, które propagują krótkie i niezwykle obcisłe kurteczki. Nie są one jednak dobrym rozwiązaniem, ponieważ nie pozwalają one na swobodne poruszanie się. Z tego powodu najlepszym rozwiązaniem jest wybierać kurtki o prostym kroju, które nie będą ściskać ciała i umożliwią swobodne ruchy. Jest to szczególnie ważne, kiedy wybieramy okrycie na zimę – wtedy lepiej jest zaopatrzmy się w to nieco obszerniejsze, ponieważ musimy zmieścić pod nim kilka warstw odzieży (zazwyczaj: podkoszulek lub bluzkę oraz sweter albo bluzę, a do tego szalik). Kurtka dająca swobodę ruchu jest uniwersalna i sprawdza się w każdej sytuacji.

  • Dom, wnętrza i ogród » Dekoracje i oświetlenie domowe » Dekoracje do domu
    Fototapeta czy plakat dekoracyjny? Co wybrać?
    Fototapeta czy plakat dekoracyjny? Co wybrać?

    Mieszkanie wydaje Ci się puste i w żaden sposób nie kojarzy się z Tobą? Wszystkie pokoje wyglądają tak samo: nudne, białe ściany, proste meble? A może wręcz przeciwnie – krzykliwość i różnorodność wystroju jest przytłaczająca i chciałbyś zdecydować się na jeden, konkretny dodatek? Doskonałym rozwiązaniem będzie fototapeta albo plakat dekoracyjny. Na co się zdecydować?

    Co to jest fototapeta?

    Fototapeta to rodzaj tapety w formie obrazu, najczęściej pokrywający całą ścianę (lub jej większość). Przeważnie są to krajobrazy lub zdjęcia makro, jednak równie dobrze możesz wybrać abstrakcję. Możliwości są właściwie nieograniczone, ponieważ wiele sklepów oferuje wykonanie fototapety ze zdjęcia klienta. W związku z tym możesz zrobić fototapetę nawet z rodzinnego zdjęcia.

    Rodzaje fototapet

    Są trzy podstawowe rodzaje fototapet: foliowa, lateksowa i winylowa. Jaką wybrać? Wszystko zależy od tego, gdzie chcesz ją umieścić oraz jak trwała ma być. Materiał, z którego wykonano fototapetę determinuje cenę oraz jakość ściennego obrazu.

    Fototapeta foliowa

    Fototapeta foliowa jest najprostszą, samoprzylepną tapetą. Najlepiej sprawdza się na gładkich powierzchniach, więc często nakleja się ją na drzwiach lub szybach. Jest tania, łatwa do naklejenia oraz, co równie istotne, ściągnięcia. W związku z tym doskonale nadaje się do pokoju dziecięcego, gdzie zmiany wystroju są najczęstsze i zależą od aktualnych zainteresowań dziecka. Mogą się też sprawdzić u osoby, która pracuje w domu – odświeżanie pomieszczenia pełniącego funkcję biura pomaga wyjść z potencjalnej rutyny.

    Fototapeta lateksowa

    Klienci bardzo często decydują się na fototapetę lateksową, ponieważ jest dużo bardziej wytrzymała niż foliowa, ale tańsza niż winylowa. Fototapetę lateksową można czyścić środkami chemicznymi bez obaw, że się zniszczy. Jak sama nazwa wskazuje, nadruk powstaje na podłożu lateksowym, wobec czego doskonale nadaje się do kuchni czy łazienki, gdzie panuje duża wilgoć.

    Fototapeta winylowa

    Fototapeta winylowa jest produkowana na najtrwalszym podłożu z dodatkiem winylu. Jej struktura jest tak zbita, że nie przepuszcza powietrza, dlatego nie poleca się jej na całą ścianę (w kuchni lub łazience może doprowadzić do powstania grzybów na ścianie). Jeśli jednak planujesz nałożyć fototapetę jedynie na fragment ściany, to doskonale sprawdzi się w każdym pomieszczeniu. Jest najdroższa, ale najlepiej znosi wszelkie czyszczenie i będzie upiększać pokój przez długie lata.

    Jak wybrać fototapetę?

    Wybór fototapety składa się z kilku elementów. Przede wszystkim wszystko zależy od rodzaju i wielkości pomieszczenia, w którym ma się znajdować. Fototapety najlepiej wyglądają w dużych pomieszczeniach. Jeśli pokój jest mały, to fototapeta na całą ścianę może okazać się kiepskim rozwiązaniem. Dlaczego? Fototapetę najlepiej ogląda się z pewnej odległości, by w pełni docenić jej walory. Jeśli nie jesteś w stanie stanąć wystarczająco daleko, by w całości objąć ją spojrzeniem, to większość wzorów od razu odpada. Ale jeśli bardzo Ci zależy, to jest na to rozwiązanie. Wybierz fototapetę, która jest atrakcyjna nie tylko w całości, ale i w szczegółach. Na przykład zdjęcie jakiejś uliczki, ławka w parku. Zdjęcia, które składają się z kilku elementów, mogą sprawić, że oglądanie tylko jednego z nich będzie równie ciekawe, jak oglądanie całości. Dobrze dobrana fototapeta może powiększyć wizualnie pokój.

    Kwestia wyboru materiału do fototapety zależy od tego, gdzie chcesz ją umieścić. Do salonu, sypialni czy pokoju dziecięcego możesz wybrać foliową, lateksową lub winylową, ale do kuchni, łazienki czy przedpokoju zdecydowanie lepiej sprawdzą się lateksowe i winylowe ze względu na większą wytrzymałość i łatwość czyszczenia.

    Co to jest plakat dekoracyjny?

    Plakat dekoracyjny to doskonała ozdoba na ścianę. Jest świetną alternatywą dla obrazów i wspaniale wygląda zarówno w nowoczesnych, jak i rustykalnych lub eklektycznych wnętrzach. A wszystko dzięki niesamowicie bogatej ofercie plakatów. Mnogość wzorów i typów plakatów sprawia, że każdy znajdzie coś dla siebie. Jeśli lubisz przyrodę, to możesz wybrać zdjęcie pejzażu. Pasjonujesz się filmem? Kup plakat (lub plakaty) związane z ulubionymi produkcjami. A może interesujesz się PRL-em? Liczba grafik dotyczących tego okresu Polski jest olbrzymia. Oprócz tego dostępne są też różne teksty motywacyjne lub odnoszące się do konkretnych zawodów lub zainteresowań.

    Plakaty dekoracyjne można oprawić w ramki, wstawić w antyramę lub po prostu zawiesić na ścianie. Są dużo tańsze niż obrazy, a przy tym równie atrakcyjne.

    Jak wybrać plakat dekoracyjny?

    Plakat dekoracyjny pasuje do każdego pomieszczenia. Pamiętaj jednak, że powinien nawiązywać do jego wystroju. Jeśli masz stonowane kolory ścian i mebli, to możesz pozwolić sobie na odrobinę szaleństwa na plakacie. Z kolei przy bardzo kolorowym wnętrzu, lepiej będzie wyglądać akcent minimalizmu (np. czarny napis na białym tle). Zdecyduj się wtedy na jeden konkretny plakat na ścianie, a nie całą serię.

    Pamiętaj też, że w zależności od umiejscowienia, plakat powinien być odpowiednio zabezpieczony. Jeśli wieszasz plakat w kuchni, to koniecznie opraw go w antyramę, aby nie zniszczył się od wilgoci. Z kolei w salonie, na nasłonecznionej ścianie, może szybko zblednąć, więc warto zastanowić się, czy to miejsce jest najlepsze.

    Kilka lat temu plakaty dekoracyjne wróciły do łask. Oferta jest ogromna, więc każdy z pewnością znajdzie dla siebie odpowiedni.

  • Dom, wnętrza i ogród » Dekoracje i oświetlenie domowe » Oświetlenie do domu
    Jak dobrać lampę podłogową do wnętrza?
    Jak dobrać lampę podłogową do wnętrza?

    Dobre oświetlenie znacząco zwiększa funkcjonalność pomieszczenia, a do tego może całkowicie zmienić wystrój wnętrza, więc warto zadbać o to, by wybrać odpowiednie lampy. Wiele zależy od rodzaju lampy, koloru klosza oraz umiejscowienia. Popularne stało się korzystanie z dodatkowego oświetlenia, by wzbogacić wystrój pomieszczenia. Jest to szczególnie widoczne w przypadku bardzo atrakcyjnych wizualnie lamp podłogowych.

    Charakterystyka lamp podłogowych

    Lampy podłogowe najczęściej są lampami z ukierunkowanym strumieniem światła. Oznacza to, że oświetlają jedynie część pomieszczenia. W związku z tym często są stawiane w pobliżu sof lub łóżek, aby ułatwiać czytanie książek. Jednak ten schemat powoli zaczyna się zmieniać.

    Jeszcze kilka lat temu obowiązywał dość jednolity sposób tworzenia lamp podłogowych. Na ogół składały się z szerokiej, okrągłej podstawy oraz drążka mającego nawet 150 cm, na którym był osadzony klosz. Obecnie lampy podłogowe wyglądają zupełnie inaczej. Oczywiście wciąż można kupić tradycyjną lampę, lecz coraz częściej są to przedmioty, które mogą wręcz uchodzić za swoiste, funkcjonalne rzeźby. Pojawiają się lampy z abażurem na całej długości drążka, dzięki któremu światło rozchodzi się równomiernie, a także lampy z możliwością regulacji wysokości lub zmiany kąta.

    Lampy podłogowe są doskonałym pretekstem do uzupełnienia wystroju wnętrza. Ze względu na swój atrakcyjny wygląd w ciągu dnia często pełnią funkcję dekoracyjną, a wieczorami całkowicie odmieniają pomieszczenie.

    Wielką zaletą lamp podłogowych jest to, że można je swobodnie przestawiać. Lampy nie są w żaden sposób przytwierdzone na stałe do podłogi. Zamiast tego mają kabel, który należy podłączyć do prądu. Dzięki temu lampa może stać praktycznie w każdym miejscu w domu (w najgorszym wypadku potrzebny będzie dodatkowy przedłużacz). Mimo to najczęściej stoi przy ścianie lub w rogu pomieszczenia, aby kabel nie rzucał się w oczy ani nie plątał pod nogami.

    Co warto wiedzieć, wybierając lampę podłogową?

    Lampy podłogowe najczęściej stawia się w salonach, sypialniach lub pracowniach, jednak nic nie stoi na przeszkodzie, żeby postawić je również w innych pomieszczeniach. Warto jednak wybrać taki model, który nada wnętrzu określone cechy. Lampa podłogowa z kloszem otwartym ku górze sprawi, że snop światła będzie oświetlał sufit i wizualnie go podwyższał. Dzięki temu całe pomieszczenie wyda się większe i bardziej przestronne.

    Innym ważnym aspektem jest umiejscowienie lampy podłogowej w pomieszczeniu. W salonie czy sypialni zajmuje miejsce przy łóżku lub sofie. Dobrym rozwiązaniem jest postawienie lampy w rogu pokoju, żeby oświetlała pomieszczenie ciepłym światłem. W tym celu musisz kupić lampę z odpowiednim kloszem lub abażurem (jasnym, np. mlecznym). Ten zabieg sprawi, że salon i sypialnia staną się miejscem odpoczynku i relaksu.

    Coraz częściej stosuje się również lampy podłogowe w kuchniach i jadalniach. Coś, co jeszcze niedawno wydawało się absurdem, dzisiaj staje się codziennością. Podwieszane lampy są zastępowane przez nietuzinkowe lampy podłogowe, które wspaniale oświetlają konkretne miejsce, np. stół w jadalni, jednocześnie pozostawiając resztę pomieszczenia zaciemnioną. Daje to niecodzienny, ale bardzo gustowny efekt.

    Lampa podłogowa sprawdzi się też wtedy, gdy pracujesz w domu i nie masz miejsca na duże biurko. Wystarczy, że przy postawisz lampę przy swoim fotelu, a oświetli stanowisko pracy. Pamiętaj jednak, że w tym wypadku niezbędna będzie lampa na giętkim wysięgniku, którą swobodnie ustawisz.

    Na co zwracać uwagę przy zakupie lampy podłogowej?

    Przed zakupem lampy podłogowej zastanów się, gdzie chcesz ją ustawić. Ważne jest też określenie jej przeznaczenia. Od tego zależy na jaki rodzaj lampy podłogowej powinieneś się zdecydować. Do czytania przydadzą się lampy z możliwością regulacji, do nadania przytulnego klimatu sprawdzą się takie z regulacją mocy oświetlenia, a do jadalni lampa na drążku z łukowatym zakończeniem.

    Sprawdź, czy klosz się nadaje. Pamiętaj, że kolorowe klosze będą emitować kolorowe światło, co na dłuższą metę może być męczące. Poza tym ciemne lub mocno nieprześwitujące klosze będą ograniczać strumień światła. Jeśli klosz jest częściowo otwarty, to znaczy, że uzyskasz efekt oświetlenia punktowego.

    W przypadku lampy do sypialni koniecznie upewnij się, gdzie znajduje się włącznik światła. Jeśli okaże się, że musisz wstać z łóżka, żeby wyłączyć lampę, to warto zastanowić się nad wyborem innego modelu. Najlepiej jeśli włącznik znajduje się na drążku lub podstawie lampy, ewentualnie na kablu, blisko podstawy.

    Zwróć uwagę, czy lampa pasuje do wystroju wnętrza. Jeśli zdecydowałeś się na styl rustykalny, to metalowa czy betonowa lampa będzie kiepskim rozwiązaniem. Analogicznie w przypadku industrialnego stylu, klosze owinięte snopowiązałką czy zrobione ze słoików zaprezentują się kiczowato. Poza tym lampa podłogowa powinna pasować do lamp podwieszanych oraz kinkietów. Nie staraj się jej na siłę udziwnić lub unowocześnić. Każdy przedmiot w pomieszczeniu powinien współgrać z pozostałymi i tworzyć spójny wystrój.

  • Dom, wnętrza i ogród » Świat dziecka » Żywienie dzieci
    Jak sprawnie karmić dziecko? Niezbędne pomoce przy karmieniu
    Jak sprawnie karmić dziecko? Niezbędne pomoce przy karmieniu

    Karmienie dziecka może przysparzać młodym rodzicom bardzo dużo trudności. Mają wiele wątpliwości i zastanawiają się, czy wszystko robią prawidłowo. A karmienie powinno być przyjemnością! Zarówno dla dziecka, jak i rodziców. W związku z tym warto zaopatrzyć się w niezbędne pomoce przy karmieniu. Naczynia i sztućce dla dzieci to wyłącznie zestaw wyjściowy!

    Poduszki do karmienia

    Poduszka do karmienia to niezwykle funkcjonalny i prosty przedmiot ułatwiający karmienie. Jest szczególnie polecana dla najmłodszych maleństw, które są karmione piersią lub piją mleko z butelki. Nie dość, że poduszki są bardzo przyjemne w dotyku i dają niemowlęciu duży komfort, to jeszcze ułatwiają matce karmienie piersią. Dzięki poduszce do karmienia mama nie musi ciągle podtrzymywać dziecka na rękach. O ile maluszek na początku nie waży więcej jak 2-5 kg, o tyle im jest większy, tym trudniej utrzymać go w odpowiedniej pozycji przez dłuższy czas. Poduszka do karmienia jest wyprofilowana w kształt księżyca, dzięki czemu doskonale dopasowuje się do talii matki. Nie przesuwa się, więc jest bardzo bezpieczna i pozwala matce na komfortowe oraz swobodne siedzenie podczas karmienia.

    Krzesełka do karmienia

    Około 6 miesiąca życia dziecko może zacząć poznawać nowe smaki. Jeśli potrafi samodzielnie siedzieć, to nadszedł odpowiedni moment na zakup krzesełka do karmienia. Ten mebelek powinien służyć dziecku przez kilka lat, więc warto zastanowić się nad odpowiednim wyborem, ponieważ producenci oferują bardzo dużo możliwości. Przy wyborze krzesełka do karmienia należy zwrócić uwagę na:

    • materiał, z którego wykonano krzesełko – plastik nie jest tak wytrzymały jak drewno czy metalowy stelaż;
    • materiał, z którego wykonano siedzisko – wybierz materiał łatwy i szybki do czyszczenia. Pamiętaj, że pokrowce nie są najlepszym rozwiązaniem, ponieważ wypadałoby je prać po każdym posiłku dziecka;
    • regulowana wysokość nóg – wysokie krzesełko z regulacją można przysunąć do normalnego stołu jadalnego, dzięki czemu wszyscy mogą jeść przy jednym stole, a przy innej okazji obniżyć tak, by karmić dziecko podczas siedzenia na kanapie;
    • dopuszczalne obciążenie krzesełka – im większe, tym dłużej dziecko będzie mogło z niego korzystać;
    • blat krzesełka do karmienia – zwróć uwagę na to, czy blat ma podwyższone krawędzie. Dzięki temu dziecko będzie musiało się bardziej wysilić, żeby zrzucić z blatu miskę z jedzeniem;
    • możliwość złożenia krzesełka – niektóre krzesełka mają możliwość składania. Jeśli szukasz takiego modelu, to sprawdź, ile miejsca zajmuje przed i po rozłożeniu;
    • atesty – sprawdź, czy krzesełko jest bezpieczne i posiada odpowiednie atesty, np. atest wydany przez Instytut Matki i Dziecka.

    Podkładki na stół dla dzieci

    Dzieci lubią kolorowe obrazki i ładne rzeczy w swoim otoczeniu, więc położenie podkładki na stół w miejscu przeznaczonym dla dziecka jest doskonałym rozwiązaniem. Wybór wzorów jest prawie nieograniczony: od ulubionych postaci z bajek, poprzez obrazki postaci, zwierzątek, a na samochodach kończąc. Takie spersonalizowane miejsce jest sygnałem dla dziecka, że ma swoje miejsce przy stole. A przy okazji podkładka na stół doskonale usprawnia sprzątanie po posiłku. Wiadomo, że maluchowi może coś spaść z talerza.

    Śliniaki i fartuszki

    Nie zapominaj, że dzieci uwielbiają poznawać nowe rzeczy, w tym potrawy. Smak to tylko niewielki aspekt każdego nowego posiłku. W związku z tym maluch z radością weźmie papkę do rąk, wsadzi sobie do nosa i umaże siebie oraz całe swoje otoczenie. Śliniaki i fartuszki pomniejszają obszar wymagający sprzątania po jedzeniu dziecka. Z kolei nieco starszym dzieciom również przydadzą się fartuszki. Mimo największych i najszczerszych chęci nie zawsze uda im się trafić łyżeczką do buzi. Szczególnie, gdy wciąż jeszcze uczą się obsługi sztućców.

    Pomoce do karmienia

    Kiedy dziecko zaczyna jeść coraz więcej rzeczy, warto zaopatrzyć się w dodatkowe pomoce. Niektóre przydadzą się podczas spacerów, a inne w bezpieczny sposób przyzwyczają dziecko do pokarmów o stałej konsystencji.

    Pojemnik z łyżeczką do karmienia

    Pojemnik z łyżeczką do karmienia jest świetnym rozwiązaniem, jeśli planujesz spacer lub kilkugodzinny wyjazd z dzieckiem. Dzięki temu masz przy sobie ulubione jedzenie maluszka i wiesz, że zje to, co mu nie zaszkodzi. Łyżeczka ładnie wkomponowana i przytwierdzona do pojemnika zmniejsza ryzyko zostawienia jej w domu. Jest to o tyle istotne, że w wielu miejscach trudno o plastikowe łyżeczki, a takie są najlepsze dla dzieci (metal może nieprzyjemnie obić się o zęby).

    Pojemnik na przekąski

    Pojemnik na przekąski to doskonałe rozwiązanie, gdy Twoje dziecko je stałe pokarmy, ale wciąż ma tendencje do machania rączkami w sposób bliżej niekontrolowany. Pojemnik niewysypek jest skonstruowany w taki sposób, że dziecko może łatwo włożyć rączkę do pojemnika i wyjąć smakołyk, ale jedzenie samo z niego nie wypadnie.

    Gryzak lub siateczka do podawania pokarmu

    Siateczka do podawania pokarmu przydaje się, gdy dziecko dopiero uczy się jeść pokarmy o stałej konsystencji. Dzięki gryzakowi lub siateczce dbasz o bezpieczeństwo dziecka. Możesz spokojnie podać mu warzywa lub owoce, nie obawiając się, że zakrztusi się źle pogryzionym jedzeniem.

  • Odzież i uroda » Porady kosmetyczne » Makeup
    Stylizacja brwi. Pomocne kosmetyki do jej wykonania
    Stylizacja brwi. Pomocne kosmetyki do jej wykonania

    Grube, mocno zarysowane brwi to trend ostatnich sezonów. Panie pragną posiadać piękne łuki, natomiast producenci dostarczają coraz więcej produktów mających wspomóc je w osiągnięciu tego zamierzenia.


    Modelki spoglądające na nas z okładek magazynów charakteryzują się tym, że wszystkie z nich posiadają bardzo mocno wystylizowane brwi. Okazuje się, że już nie tylko zadbane dłonie i paznokcie są wizytówką kobiety. W dopełnieniu pięknego wyglądu mają nam pomóc również wyraźnie zaznaczone łuki. Od dawna mówi się, że dopiero zaakcentowanie brwi tak na dobrą sprawę nadają twarzy charakteru.

    Kosmetyki do stylizacji brwi

    Obecnie w ofercie sklepów internetowych mamy ogromny wybór produktów do stylizacji brwi. Jednym z najpopularniejszych jest oczywiście henna. Jej zadaniem jest przyciemnić włoski i utrzymać nowy kolor przez co najmniej dwa tygodnie. W przeszłości modelowanie i akcentowanie brwi było domeną wszelkiego rodzaju zakładów fryzjerskich, w których tego typu koloryzacja, podobnie jak pedicure i manicure, były domeną początkujących fryzjerek lub praktykantek. Obecnie mamy do wyboru również wizyty w specjalistycznych brow barach, gdzie kosmetyczki dobiorą nam odpowiedni kolor henny i wydepilują brwi. Nie zawsze jednak możemy pozwolić sobie na wizytę w takich miejscach, dlatego dobrym rozwiązaniem jest stosowanie produktów przeznaczonych do domowego użytku.

    Na co możemy liczyć? Henna przeznaczona dla klientów zazwyczaj zawiera wszystkie niezbędne komponenty dla przygotowania odpowiedniej mieszanki: wodę utlenioną, pastę z henną, a czasem nawet aplikator. Na tym etapie dobrze jest zaopatrzyć się również w patyczki kosmetyczne – pomogą nam w nadaniu brwiom odpowiedniego kształtu oraz zapobiegną powstawaniu plam i smug. Taką mieszankę trzyma się na brwiach zazwyczaj do 10 minut, po czym zmywa wacikiem zamoczonym w wodzie. Bardzo dobry efekt daje starcie henny suchym płatkiem kosmetycznym, nie usuwamy wtedy całości produktu z brwi.

    Oprócz tradycyjnej henny w tubce, możemy skorzystać również z pisaków, podobnych nieco do tych z eyelinerami, gotowych do użycia bezpośrednio na brwi. Jeśli mamy obawy przed trwałą koloryzacją, mamy oczywiście możliwość skorzystania z kredek do brwi. Te podkreślają kształt i bardzo łatwo można je zmyć podczas wieczornego demakijażu. Mają jednak tę wadę, że mogą rozmazywać się w środku dnia.

    Kosmetyki do zadań specjalnych

    Henna, mimo że pogłębia kolor, nie jest w stanie zamaskować ubytków włosków w brwiach. Te powstają z wielu powodów – blizn, nadmiernego wyskubywania. Niekiedy przy zbyt agresywnej depilacji, nowe włoski po prostu nie odrastają pozostawiając zbyt duże przerwy.

    Aby zamaskować wszelkiego rodzaju niedoskonałości w tym obszarze możemy skorzystać z wielu produktów. Jednym z nich są wspomniane już wcześniej kredki do brwi. Przydają się szczególnie, kiedy ubytki nie są duże, a my musimy jedynie podkreślić kształt brwi lub nieco je przyciemnić. Kredki można utrwalić żelem do brwi.

    Dla wygody użytkowniczek, firmy kosmetyczne zaczęły produkować również zestawy, w których skład wchodzą żel do utrwalenia kształtu oraz cienie. Dzięki temu kosmetykowi możemy niemal stworzyć brwi od nowa, dlatego jest to opcja dla tych pań, które pragną w naturalny sposób zniwelować ubytki.

  • Odzież i uroda » Moda damska » Stylizacje damskie
    Modne spodnie na sezon jesienno-zimowy
    Modne spodnie na sezon jesienno-zimowy

    W sezonie jesienno-zimowym nie wyobrażamy sobie stylizacji bez spodni. Ciepłe i wygodne pozwalają nam wyglądać modnie bez ryzyka przemarznięcia. Co powinnyśmy nosić jesienią i zimą?

    Z powodu niskiej temperatury, jesienią i zimą zazwyczaj rezygnujemy z sukienek i spódnic, stawiając na ochronę przed zimnem, jaką mogą nam dać jedynie spodnie. Jak się okazuje, w te chłodniejsze pory roku znaczna większość z nas wybiera styl, w którym królują przede wszystkim dżinsy, spodnie z materiału albo dresowe lub legginsy.

    Obecnie w ofercie sklepów internetowych mamy do wyboru wiele wzorów oraz fasonów spodni. Dzięki nim nie tylko dopasujemy swój strój do okazji, ale również podkreślimy kształty albo ukryjemy mankamenty urody. Jakie są najpopularniejsze typu spodni w tym roku?

    Jesień 2016

    Moda w tym roku nieco zaskakuje, ponieważ odstawia na bok trendy, do których zdążyłyśmy się już przyzwyczaić. Rurki, które królowały na ulicach od wielu sezonów, zostają zastąpione przez luźne, wygodne i wręcz obszerne spodnie.

    Sporym zainteresowaniem cieszą się te garniturowe o bardzo szerokich nogawkach. Możemy spotkać je w wielu kolorach oraz fasonach. Z tego powodu nie należy dziwić się jesiennym propozycjom w kolorze brzoskwini, brudnego beżu lub błękitu, nie do końca wpisującym się w typowo jesienny zestaw barw. Dla pań, które cenią sobie klasykę w ubiorze, producenci przygotowali również spodnie z aplikacjami – kwiatami, guzikami, itp. Ogromną zaletą tego typu spodni jest fakt, że zazwyczaj znajdujemy je w wariancie z podniesionym stanem. Jest to fason doskonały dla wszystkich tych, które muszą ukryć wystający brzuszek lub zamaskować zbyt szerokie biodra – spodnie kończące się tuż przy pępku z pewnością nadadzą figurze smukłości.

    Sezon jesienny nie może obyć się również bez dżinsów. Tym razem wybieramy tak zwane mom jeans, czyli „dżinsy po mamie". Jest to trend, który pojawił się już wiosną tego roku, ale najwyraźniej zyskał sympatię i zainteresowanie użytkowniczek. W przypadku mom jeans liczy się przede wszystkim materiał, z którego spodnie te zostały wykonane. Idealnym jest szlachetny rodzaj dżinsu bez dodatku lycry. Te dżinsy mają klasyczny fason oraz podwyższony stan.

    Zima 2016/2017

    Wszystkie powyższe propozycje na jesień 2016 pozostaną w mocy również zimą. Ze względu na zbliżające się święta Bożego Narodzenia oraz Sylwestra, producenci obok klasycznych spodni materiałowych oraz dżinsów, polecają również damskie garnitury lub spodnie garniturowe. Te dostępne są w eleganckich kolorach – czerni, granacie, szarościach, ale także w modnym ostatnio odcieniu czerwonego wina. Spodnie garniturowe uszyte są z wysokiej jakości materiału, który nie rozciąga się. Ze względu na to, że obecne trendy wymagają od nas, aby garnitury ciasno przylegały do sylwetki, również spodnie garniturowe są obcisłe.

    Ciekawym rozwiązaniem, szczególnie na karnawałowe imprezy, są legginsy w modnych kolorach złota i srebra. Dzięki właściwościom tkanin, z których są uszyte, pozwalają nie tylko na swobodę ruchu, ale są również wygodne. Pozwalają na uzupełnienie nawet najbardziej szalonej stylizacji.

  • Sport, turystyka i hobby » Turystyka » Bagaż podróżny
    Jaką torbę podróżną wybrać?
    Jaką torbę podróżną wybrać?

    Torba podróżna to obok walizki jeden z tych przedmiotów, które koniecznie musimy zabrać ze sobą w podróż. Odpowiednio dobrana pozwoli nam zmieścić wszystkie niezbędne elementy garderoby oraz akcesoria, bez których nie możemy obyć się w codziennym życiu.

    Torba podróżna wydaje się odpowiednia zarówno na weekendowy wypad, jak i w dłuższą podróż. Sprawdza się równocześnie jako bagaż podręczny w samolocie. Wybierając ją musimy brać pod uwagę nie tylko indywidualne preferencje co do wielkości lub koloru, ale także materiał, ilość kieszeni i pojemność.

    Idealna torba podróżna

    Doskonała torba podróżna to taka, która będzie lekka i jednocześnie pojemna, a także wytrzymała. Obecnie do wyboru mamy sporo rodzajów toreb, zarówno tych małych, jak i większych. Niektórzy producenci oferują nam nawet bagaże o pojemności 30 l. Warto wiedzieć, że tak duże torby nadają się do noszenia w ręku, jak i na ramieniu. O ile postawimy na dobry jakościowo produkt, nie powinniśmy odczuć za bardzo ciężaru takiej torby, nawet jeśli jest wypchana po brzegi.

    Jeśli chodzi o materiał, z którego mogą być wykonane, możemy wybierać z tak zwanych toreb miękkich, czyli wykonanych z materiałów tekstylnych. Ich funkcją jest przewożenie delikatnych przedmiotów takich, jak ubrania lub obuwie. Charakteryzują się one również wysoką odpornością na wodę oraz elastycznością. Wybierając bagaż musimy być pewni, że przewożone przez nas przedmioty są chronione przed kradzieżą. Z tego powodu musimy przykładać szczególną wagę do materiału, z którego wykonana jest nasza torba, czy nie pęknie lub rozpruje się w czasie podróży, narażając nas na dodatkowe nerwy w związku z zagubieniem rzeczy osobistych i poszukiwaniem nowej torby.

    Dobra torba podróżna to taka, która posiada wiele kieszeni. Jednak liczy się tutaj nie tylko sama ich liczba, ale także miejsce, w których są one umieszczone. Powszechnie uważa się, że kieszenie powinny znajdować się w takich częściach torby, do których jesteśmy w stanie łatwo trafić. Dlatego, jeśli zastanawiamy się nad bagażem, który nie posiada kieszeni wcale lub są one schowane i niedostępne, nie warto takiej kupować.

    Z kółkami czy bez?

    Torba, którą możemy powiesić na ramieniu lub też wziąć do ręki, wydaje się pozwalać nam na największą mobilność, jednak nie zawsze mamy tyle siły, aby dźwigać ją wypchaną do granic możliwości. Z tego powodu coraz większą popularność zdobywają torby na kółkach. Przy wyborze takiego akcesorium warto kierować się zasadą, że im większe kółka, tym lepszą mamy możliwość pokonywania wybojów oraz nierówności na drodze. Powinny być one zamocowane na brzegach torby, a zastosowany w nich mechanizm musi nam umożliwiać szybką wymianę tych elementów w razie jakichkolwiek uszkodzeń.

    Inną funkcjonalnością, na którą warto zwrócić uwagę, jest wysuwane ramię. Kiedy jest ono rozłożone na całą długość, powinno ma ono umożliwiać swobodne ciągniecie torby za sobą w taki sposób, aby nie zahaczać o tylną część nogi lub cholewkę buta. Dodatkowo, trzeba sprawdzić, czy ramię można dowolnie wysuwać i wsuwać przy pomocy jednej tylko ręki.

  • Odzież i uroda » Porady kosmetyczne » Zabiegi medycyny estetycznej
    Drobne urządzenia kosmetyczne. Namiastka salonu piękności w Twoim domu!
    Drobne urządzenia kosmetyczne. Namiastka salonu piękności w Twoim domu!

    Troska o jędrną i zadbaną skórę przyświeca wszystkim osobom, które chociażby raz w życiu zdecydowały się poddać zabiegom kosmetycznym. Jednak to, co do tej pory było domeną wykwalifikowanych kosmetyczek, coraz częściej możemy wykonać samodzielnie w domu za pomocą urządzeń kosmetycznych do użytku domowego.

    Wraz ze wzrostem tempa życia zdajemy sobie sprawę, że znaczne mniej czasu mamy na przyjemności, również na regularne uczęszczanie do gabinetów kosmetycznych. A chęć posiadania nieskazitelnej cery skłania nas do sięgania po kosmetyki, których działanie ma imitować zabiegi u kosmetyczki. Od niedawna w sklepach internetowych zaczęły pojawiać takżę się urządzenia, dzięki którym możemy samodzielnie przeprowadzić zabiegi. Do najpopularniejszych obecnie należą narzędzia do fototerapii, krioterapii, terapii ciepłem, mikroprądy, ultradźwięki oraz analizator skóry.

    Urządzenie do fototerapii

    Funkcja umożliwiająca wykonywanie terapii światłem wchodzi w skład wielu urządzeń wielofunkcyjnych do pielęgnacji cery. Sam zabieg polega na naświetlaniu skóry światłem czerwonym, niebieskim oraz zielonym, które sprawdzają się doskonale w przypadku leczenia takich niedoskonałości, jak umiarkowanie ciężka i ciężka postać trądziku - do tego celu wykorzystuje się najczęściej światło czerwone oraz niebieskie. Światło niebieskie ma działanie antybakteryjne, natomiast czerwone ma przede wszystkim przeciwdziała występowaniu stanów zapalnych. Z kolei zielone pozwala się odprężyć i poprawia ciśnienie krwi.

    Zaletą zabiegu z wykorzystaniem fototerapii jest przede wszystkim to, że jest on nieinwazyjny, a więc nie narusza ciągłości skóry. W zależności od posiadanego przez siebie aparatu do użytku domowego, we własnej łazience możemy zafundować sobie zabieg trwający nawet do 30 minut. Pierwsze efekty mogą być widoczne dopiero po serii 30 przeprowadzonych w ciągu 15 tygodni, jednak są one spektakularne: skóra jest odżywiona i odprężona, a wszelkiego rodzaju blizny i rozstępy zdecydowanie mniej widoczne. Fototerapia pomaga również walczyć z cellulitem.

    Krioterapia we własnym domu

    Krioterapia, czyli leczenie zimnem, staje się coraz bardziej popularna w naszym kraju. Ma ona wiele zalet, między innymi pomaga w przypadku świeżych urazów mięśni, w regeneracji ran. Pod wpływem niskiej temperatury nasze ciało otrzymuje impuls, dzięki któremu mobilizuje się i zaczyna przyspieszać procesy regeneracji wszelkich narządów naszego ciała.

    Leczenie zimnem może być stosowany jako metoda miejscowa albo ogólna. W zależności od rozległości uszkodzenia zaleca się aparaty o końcówkach aplikujących lub takie wyposażone w dysze. W ofercie sklepów internetowych możemy spotkać się z urządzeniami chłodzącymi za pomocą zimnego powietrza, ciekłego azotu lub dwutlenku węgla.

    Domowa terapia ciepłem

    Termoterapia wykorzystuje dobroczynny wpływ ciepła na nasze ciało. Uważa się, że jego stosowanie jest doskonałym środkiem w przypadku leczenia przeciwbólowego i przeciwzapalnego. Leczenie ciepłem ma na nas tak dobry wpływ, ponieważ wtedy rozszerzają się naczynia krwionośne, a tkanki rozgrzewają się. Z tego powodu termoterapia zalecana jest w przypadku leczenia powierzchownych ran, pobudzenia krążenia, poprawy elastyczności tkanki kolagenowej. Nie można również nie wspomnieć o zbawiennym działaniu wysokich temperatur na zdrowie psychiczne – ciepło pozwala nam rozluźnić się i uspokoić.
    Obecnie dostępne aparaty do termoterapii to urządzenia pozwalające na przeprowadzenie tego zabiegu w domowym zaciszu. Wyposażone są w regulację ciepła, aby można było dobrać odpowiednią temperaturę do własnych potrzeb. Są proste w użytkowaniu. Niekiedy możemy spotkać się z tak zwanymi kombajnami, które mogą być wykorzystywane w domowej terapii ciepłem i zimnem.

    Mikroprądy

    Zabiegi z wykorzystaniem mikroprądów docenią przede wszystkim osoby, które rozpoczynają walkę z pierwszymi zmarszczkami. Są one elementem wielu zabiegów zapobiegających przedwczesnemu starzeniu się, tak zwanej biostymulacji. Mikroprądy aplikuje się wykorzystując jonoforezę. Sam zabieg przeprowadzany jest przy użyciu urządzenia wyposażonego w dwie blisko połączone ze sobą pałeczki, tak zwane elektrody. To one są odpowiedzialne za elektrostymulację skóry, której efektem jest między innymi podniesienie się poziomu jędrności, odbudowa włókien kolagenowych i elastyny, wygładzenie oraz usunięcie toksyn.

    Również w domu możemy skorzystać z dobroczynnego działania mikroprądów dzięki przeznaczonym do tego celu aparatom. Wprawdzie w większości przypadków, pałeczki do mikroprądów znajdują się na wyposażeniu kombajnów, czyli urządzeń wielofunkcyjnych, jednak niektórzy producenci oferują je osobno.

    Ultradźwięki

    Zadaniem ultradźwięków jest pobudzenie skóry do regeneracji, pobudzenie jej ukrwienia oraz odmłodzenie. Sonoforeza, czyli masaż ultradźwiękami, to jeden z najbardziej popularnych zabiegów kosmetycznych, zazwyczaj towarzyszący wszelkiego rodzaju terapiom oczyszczającym skórę. Masowanie twarzy ultradźwiękami jest dopełnieniem peelingów, ponieważ pozwala na wzmocnienie ich efektów, a przy wykorzystaniu tak zwanej ampułki - wprowadza witaminy w głąb skóry.

    Aparaty emitujące ultradźwięki to obecnie jedne z najpopularniejszych urządzeń do domowej pielęgnacji skóry. Możemy spotkać je jako szczoteczki, narzędzia do masowania, a niekiedy są one elementem domowych aparatów do peelingu kawitacyjnego.

    Analizator skóry

    Abyśmy mogli zastosować odpowiedni do naszych potrzeb zabieg kosmetyczny, możemy zastosować analizator skóry. Pozwala on przyjrzeć się w dużym powiększeniu nie tylko naszej cerze, ale również włosom. Ukazuje przebarwienia oraz znamiona, uwidacznia komórki.

  • Dom, wnętrza i ogród » Wyposażenie domu » Tekstylia do domu
    Jaką pościel kupić? Rodzaje i rozmiary pościeli
    Jaką pościel kupić? Rodzaje i rozmiary pościeli

    Wybór pościeli wcale nie jest tak prostą i oczywistą rzeczą, jak mogłoby się wydawać. Decyzja nie zależy wyłącznie od ładnego wzoru i odpowiedniej kolorystyki, ale przede wszystkim od rodzaju materiału, z którego wykonano pościel oraz od jej wielkości.

    Elementy pościeli

    Pościel jest sprzedawana w różnych kompletach, dlatego przed zakupem zawsze sprawdź, co wchodzi w jej skład. Najczęściej jest to poszewka na kołdrę oraz poszewka na jedną lub dwie poduszki, jednak może się okazać, że któregoś elementu brakuje. Z drugiej strony możliwe, że pojawią się dodatkowe komponenty, np. prześcieradło.

    Rodzaje pościeli

    Pościel powinna zapewniać odpowiednie warunki podczas snu, dlatego musi być wykonana z odpowiedniego materiału. Dzięki temu zapewni odpowiednią temperaturę, wentylację oraz komfort. Wybór odpowiedniej pościeli w dużej mierze zależy od pory roku.

    Pościel bawełniana

    Pościel bawełniana jest bardzo popularna ze względu na swoją wszechstronność. Z jednej strony jest przyjemna w dotyku, a więc oferuje odpowiedni komfort, z drugiej zapewnia ciepło i przepuszcza powietrze. A do tego wszystkiego jest jeszcze jednym z najtańszych rozwiązań przy odpowiednio wysokiej jakości. Jej jedyną poważną wadą jest fakt, że łatwo się gniecie.

    Należy jednak zdawać sobie sprawę, że pościel bawełniana to bardzo ogólnikowe pojęcie, ponieważ istnieje wiele pościeli łączących bawełnę z innymi materiałami. Wśród nich znajduje się:

    • pościel satynowa – przyjemna w dotyku, cienka, błyszcząca – doskonale nadaje się na cieplejsze pory roku;
    • pościel z kory – można z niej korzystać przez cały rok, kora nie gniecie się i jest bardzo praktyczna;
    • pościel flanelowa – gruba, miękka, bardzo przyjemna w dotyku – wspaniała na zimne noce;
    • pościel z perkalu – bardzo przyjemna w dotyku, dobra jakościowo i bardzo trwała;
    • pościel z dżerseju – mocne sploty sprawiają, że jest bardzo wytrzymała i wysokiej jakości – w zależności od rodzaju splotu pościel z dżerseju nadaje się na każdą porę roku;
    • pościel z batystu – obecnie raczej nie robi się całej pościeli z batystu, ponieważ jest bardzo cienki i delikatny. Zdecydowanie lepiej sprawdza się w roli haftów na poszewkach.

    Pościel lniana

    Pościel lniana jest jedną z najbezpieczniejszych pościeli. Ma właściwości antyalergiczne i antystatyczne. Najczęściej używa się jej latem, gdy jest ciepło, ponieważ jest bardzo delikatna i przewiewna, zapewniają skórze swobodne oddychanie. Niektórym może przeszkadzać specyficzny zapach lnu, jednak jedynym faktycznym minusem jest to, że bardzo mocno się gniecie.

    Pościel wełniana

    Pościel wełniana jest najcieplejszą i najmilszą pościelą dostępną w sprzedaży. Doskonale utrzymuje ciepło przy jednoczesnym swobodnym przepływie powietrza. Dzięki swoim właściwościom jest polecana osobom z alergią.

    Pościel jedwabna

    Pościel jedwabna jest delikatna i bardzo przyjemna w dotyku. Wspaniale wygląda i jest niezwykle komfortowa. Zapewnia przepływ powietrza i nie przyciąga kurzu, więc jest doskonała dla alergików i astmatyków. Ta ekskluzywna pościel wspaniale sprawdza się podczas ciepłych nocy.

    Pościel z bambusa

    Pościel z bambusa kilka lat temu zyskała na popularności. Jest jeszcze bardziej miękka niż bawełna, zapewnia doskonały przepływ powietrza, jest niezwykle miła w dotyku i ma szereg właściwości antyalergicznych. Najczęściej stosuje się bambus do wykonania poszewek na kołdry dla małych dzieci.

    Pościel syntetyczna

    Pościel syntetyczna jest rozwiązaniem dla osób, które nie mogą sobie pozwolić na duże wydatki na pościel. Może zostać wykonana na zasadzie połączenia bawełny z poliestrem (lub innym sztucznym materiałem). Dzięki temu jest bardzo tania i trwała. Niestety prawie w ogóle nie zapewnia wentylacji, więc bez względu na rodzaj pościeli syntetycznej oraz porę roku istnieje duże ryzyko spocenia. Oprócz tego znacznie częściej pojawiają się uczulenia na sztuczne materiały, niż na bawełnę, len czy wełnę, wobec czego u osoby śpiącej pod pościelą syntetyczną może wystąpić wysypka.

    Rozmiar pościeli

    Rozmiar pościeli zależy przede wszystkim od wielkości łóżka. Pamiętaj, że zarówno kołdra, jak i prześcieradło powinny być większe od powierzchni łóżka, aby zapewnić odpowiedni komfort podczas snu. Uważaj też, żeby pościel, którą kupujesz, nie była zbyt duża lub zbyt mała względem kołdry i poduszki. Za duża doprowadzi do tego, że kołdra zroluje się gdzieś na boku lub w nogach i będziesz spać pod samą poszewką. Z kolei za mała sprawi, że w niektórych miejscach kołdra będzie zawinięta i dwa razy grubsza, a poduszka nienaturalnie wybrzuszona i niewygodna.

    Pamiętaj też, żeby nie kupować pościeli normalnej wielkości dla swojego dziecka. Standardowa kołdra dla dorosłych sprawi, że dziecko się w niej poplącze. Zdecydowanie lepiej dostosować wielkość pościeli do rozmiarów łóżeczek dziecięcych.

    Najpopularniejsze wymiary pościeli:

    • kołdra: pościel dziecięca - 60x120, 70x140, pościel standardowa - 120x200, 150x200, 160x200, 180x200, 200x200, 220x200;
    • poduszka: 40x40 (nazywana też jaśkiem), 50x50, 50x60, 70x80;
    • prześcieradło: 90x200, 160x200, 180x200, 220x200, 240x260.
  • Rozrywka i kulinaria » Organizacja imprez i uroczystości » Bankiety, przyjęcia, uroczystości
    Jak zorganizować bankiet amerykański?
    Jak zorganizować bankiet amerykański?

    Bankiet to doskonała okazja, aby celebrować ważne dla nas okazje oraz zaprezentować kunszt kucharzy. Wśród wielu typów przyjęć, coraz większą popularnością cieszy się bankiet amerykański. Zastanówmy się, czym charakteryzuje się i w jaki sposób go zorganizować.

    Przyjęcia stanowią ważny życia społecznego. Stanowią nie tylko okazję do spotkania się w gronie najbliższych, ale także zaciśnięcia więzi. Z kolei w świecie biznesu i polityki, sprawiają, że o wiele prostsze wydaje się poznanie przedstawicieli życia ekonomicznego i finansowego, a także nawiązywanie szerszych kontaktów, które mogą rokować współpracą biznesową na przyszłość.

    Czym jest przyjęcie bankietowe?

    Wraz z rozwojem szeroko pojmowanego przemysłu gastronomicznego, pojawiło się również wiele rodzajów przyjęć, których specyfika zależy od pory dnia, w której są organizowane oraz typu podawanych potraw. Najczęściej stosowanym podziałem jest ten uwzględniający przyjęcia stojące oraz siedzące. Pierwsze z nich stają się coraz bardziej popularne, są one bowiem doskonałą okazją dla podjęcia dużej liczby gości oraz zapewnienie im komfortu i swobody w rozmowie i nawiązywaniu kontaktów. Z tego powodu najczęściej organizowane są one w okolicznościach oficjalnych, niekiedy dla dyplomatów. Można do nich zaliczyć między innymi: aperitif, toast, przyjęcie koktajlowe przyjęcie bufetowe, czyli przyjęcie angielskie.

    Drugim rodzajem są tak zwane przyjęcia zasiadane. Charakteryzują się one przede wszystkim kompleksową obsługą kelnerską. Z tego powodu mają one niezwykle elegancką i wytworną oprawę. Są one zatem najlepszą formą dla podejmowania gości, kiedy zależy nam przede wszystkim na wyjątkowej oprawie przyjęcia. W ich trakcie menu zakłada bowiem wyśmienite dania i obsługę na najwyższym poziomie. W takiej formie odbywa się wiele spotkań rodzinnych i oficjalnych wydarzeń dyplomatycznych. Do tej grupy zalicza się między innymi: obiady i kolacje, śniadania i oficjalne obiady i kolacje.

    Przyjęcia mieszane

    Bankiety mieszane to specyficzny sposób organizowania przyjęcia. Na ten typ składają się dwa ich rodzaje, które różnią się od siebie głównie sposobem organizacji obsługi kelnerskiej oraz zagospodarowaniem miejsc siedzących dla gości. I tak w przypadku pierwszego z nich, bufetu zasiadanego, goście proszeni są o zajmowanie miejsc przy kompletnie nakrytym stole, a obsługa kelnerska serwuje im zarówno potrawy, jak i napoje. Z kolei pozostałe dania mogą wybierać sobie z bufetu.

    Drugi rodzaj, bankiet amerykański, zakłada, że goście usiądą przy specjalnie dla nich przygotowanych pustych stolikach, przy których będą spożywać potrawy. W tym przypadku nie istnieje hierarchia odnosząca się do przyporządkowania miejsca konkretnemu gościowi – wszyscy uczestnicy dobierają sobie stoliki dowolnie. Z kolei wszelkie potrawy i napoje zostają udostępnione gościom w formie bufetu, nad którym pieczę trzyma kelner. Jest on również odpowiedzialny za nakładanie potraw.

    Bankiet amerykański

    Jak już wiemy, bankiet amerykański jest rodzajem przyjęcia mieszanego. Jest to dokładnie połączenie typu zasiadanego z bankietem angielskim. Ten ostatni organizowany jest zazwyczaj w porze wieczorowej. W trakcie przyjęcia bufetowego angielskiego goście nakładają sobie jedzenie sami. Na stołach ustawia się zatem półmiski z różnego rodzaju potrawami – są to zazwyczaj przekąski, które nie wymagają krojenia, ponieważ w trakcie takiego przyjęcia można również jeść na stojąco. Serwuje się także potrawy gorące, obok których mogą znaleźć się również owoce i warzywa oraz sałatki. W menu takiego bufetu można znaleźć urozmaicone i wykwintne dania z ryb, drobiu i dziczyzny, mięsa. Powinny to być potrawy, które można zjeść tylko za pomocą widelca. Na zakończenie podaje się ciasta, torty oraz kawę i herbatę.

    Jak zatem ma się to do bufetu amerykańskiego? Na takim przyjęciu uczestnicy samodzielnie nakładają sobie dania zimne, czyli: mięsa, przystawki, owoce, warzywa i wszelkiego rodzaju sałatki. Z kolei dania gorące wydawane są w specjalnie do tego celu przygotowanej sali konsumpcyjnej. Ten proces odbywa się z obsługą kelnerską. To również kelnerzy odpowiedzialni są za dystrybucję napojów gorących (kawa i herbata) oraz napojów alkoholowych.

    Organizacja bankietu amerykańskiego

    Zorganizowanie bankietu amerykańskiego to dosyć spore przedsięwzięcie logistyczne, które wymaga zaangażowania sporej ilości wolnej przestrzeni. Ich cechą charakterystyczną jest bowiem połączenie przyjęcia bufetowego oraz umożliwienie gościom swobodne jedzenie posiłków przy udostępnionych do tego celu stołach. Z tego powodu warunkiem koniecznym dla zorganizowania tego typu przyjęcia jest posiadanie odpowiedniej sali bankietowej, w której będzie można wydzielić miejsce na stoły-bufety oraz strefę z odpowiednią ilością stolików i krzeseł dla konsumpcji na siedząco. Bardzo ważne jest również to, że zazwyczaj liczba miejsc jest mniejsza niż ilość zaproszonych gości. Założeniem jest tutaj bowiem fakt, że po skończonym posiłku, goście wstaną od stolika. Równie istotne jest także to, że zazwyczaj miejsca siedzące na tego typu spotkaniach są zarezerwowane dla gości specjalnych, których w ten sposób pragniemy uhonorować.

    Ważne są stoły

    Skoro mowa o stołach, warto przyjrzeć się sposobom ustawienia ich w sali. Otóż stoły bankietowe powinny zostać umieszczone w jednym z dwóch miejsc: albo w centralnym punkcie pomieszczenia, albo pod ścianą. Wybierając miejsca, w których ustawi się część bankietową, warto zwrócić uwagę na kilka istotnych elementów. Ważne jest właściwe oświetlenie, potrawy znajdujące się na stołach powinny być dobrze widoczne. Następnie, trzeba zwrócić uwagę na łatwy dostęp, gdyż te meble winny znajdować się w równych odległościach od ścian. Ponadto, płaszczyzny blatów powinny znajdować się w jednej linii. Ważne jest także równomierne rozstawienie krzeseł.

    W przypadku stołów dla bufetu, używa się przeważnie tych ze specjalnymi rozkładanymi blatami. Mają one określoną długość, wynoszącą zazwyczaj 3 metry, oraz szerokość od 1,2 do 1,5 m. Ich ogromną zaletą jest fakt, że mają one ograniczoną liczbę nóg, co z kolei oznacza zapewnienie gościom większej swobody w dostępie do serwowanych potraw.

    Niekiedy stół bankietowy można ustawić w formie litery U. W takim układzie, serwowane potrawy pojawiają się na nim w określonej kolejności, według grup rodzajowych. Rozpoczyna się od półmisków z wędlinami i mięsem. Następnie ustawia się: salaterki i półmiski z sałatkami i sosami, naczynia z rybami, kosze z owocami. Później pojawiają się tace i patery z ciastami i tortami. Talerzyki i sztućce oraz szkło powinny znaleźć się na brzegu bufetu. Również z brzegu, ale od strony obsługi, powinno znaleźć się miejsce dla sprzętu zapasowego.

    Stoły bankietowe można ustawiać w różnym rozmieszczeniu – to właściwie zależy od ilości gości. Trzeba jednak pamiętać przy ustawianiu krzeseł, aby goście nie siedzieli do siebie plecami. Ponadto, można pokusić się o przeznaczenie jednego stolika jako miejsca dla naszych gości specjalnych. Może on być wtedy ustawiony centralnie tak, aby pozostałe osoby siedziały przodem do gości honorowych. Specjaliści od organizowania tego typu przyjęć szacują, że powierzchnia na jednego uczestnika powinna wynosić od 1,8 do 2 m2 na jedną osobę, z kolei miejsca przy stole – od 0,60 do 0,75 m2.

    Organizacja bankietu amerykańskiego wymaga zaangażowania sporej przestrzeni, z tego powodu zaleca się, aby zlecać tego typu specjalistycznym firmom gastronomicznym. Niemniej jednak, możemy swoje mini-przyjęcie przygotować w domu. Wystarczą stoły ustawione w formie bufetu oraz wyodrębniona przestrzeń dla swobodnej konsumpcji. Przy odpowiedniej organizacji z pewnością bankiet amerykański w wersji mini uda się doskonale.

  • Zdrowie i medycyna » Domowa apteka » Leki i suplementy
    Rodzaje witamin i ich wpływ na nasze życie
    Rodzaje witamin i ich wpływ na nasze życie

    Witaminy to związki chemiczne, które są niezbędne dla właściwego funkcjonowania naszego organizmu. Możemy uzyskać je dzięki właściwemu odżywianiu się albo suplementacji. Ich brak lub w niektórych przypadkach nadmiar może być powodem wielu komplikacji zdrowotnych.

    Witaminy to substancje organiczne, które biorą udział we wszystkich podstawowych funkcjach organizmu. Między innymi: umożliwiają wzrastanie, zapewniają odpowiednią aktywność życiową oraz dobre samopoczucie. Jak już wspomniano, nasz organizm musi czerpać je z pożywienia lub z dodatkowych syntetycznych źródeł (tabletki, syropy witaminowe lub rozpuszczalne proszki), ponieważ sam nie jest w stanie ich wytworzyć, a tym bardziej syntetyzować.

    Aby zachować zdrowie i witalność, powinniśmy codziennie przyjmować odpowiednie ilości wszystkich zalecanych składników, w tym również witamin. Spójrzmy, jakie dobroczynne właściwości mają te związki.

    Witaminy z grupy B

    Bardzo często te witaminy określane są mianem B-kompleksu. Jest to związane z faktem, że wszystkie związki wchodzące w skład tej grupy mają podobne właściwości i zazwyczaj występują w tych samych produktach, na przykład: w pełnych ziarnach, drożdżach lub wątrobie.

    Witamina B1, zwana również tiaminą, wpływa korzystnie przede wszystkim na nasz układ nerwowy. Nie tylko może wyciszyć, ale także zabezpiecza nas przed zachorowaniem na depresję. Dodatkowo, reguluje wzrost komórek nerwowych, bierze udział w procesie przetwarzania węglowodanów na energię i jednocześnie chroni serce przed rozwinięciem się choroby wieńcowej. Bardzo dobrym źródłem witaminy B1 są ziemniaki, groszek, soja oraz słonecznik. Trzeba również pamiętać, że zawarta w kawie i herbacie kofeina sprawia, że organizm nie może w pełni przyswajać tejże witaminy. Jest ona także wydalana wraz z moczem przez osoby, które przyjmują leki moczopędne.

    Witamina B2 to inaczej ryboflawina. Jest ona istotna przede wszystkim dla osób cierpiących na anemię, bowiem wraz z żelazem angażuje się w produkcję czerwonych krwinek, transportujących tlen do wszystkich organów w organizmie. Jednocześnie B2 bierze udział w przemianie tłuszczów, białek oraz węglowodanów oraz w procesie syntezy hormonów tarczycy i produkcji komórek odpornościowych. Poprawia wzrok, pomaga przezwyciężyć stres i łagodzi objawy migreny, a także zmiany trądzikowe. Wpływa korzystnie na stan włosów i paznokci. Witaminę B2 można znaleźć przede wszystkim w szpinaku, szczawiu, groszku, malinach, dyni, kalafiorze, soczewicy, awokado, brukselce, pomidorach i modnym ostatnio jarmużu.

    Witamina B3 – witamina PP lub niacyna – również wspomaga przekształcanie węglowodanów w energię i wpływa korzystnie na układ nerwowy. Dodatkowo, pozwala zwalczyć szumy uszne i zawroty głowy, a także obniża ciśnienie krwi, poziom cholesterolu. Reguluje pracę układu trawiennego, usuwa wolne rodniki. Znajduje się w: grochu, fasoli, szparagach, soczewicy, szpinaku, ziemniakach, kukurydzy, kapuście, pomidorach, melonach, wiśniach, czarnych porzeczkach.

    Witamina B5 pozwala złagodzić objawy kataru siennego oraz migreny. Jednocześnie wzmacnia układ nerwowy i zapewnia prawidłową komunikację z mózgiem. Bierze udział w metabolizowaniu tłuszczy, białek i węglowodanów. Znajduje się w grochu, fasoli, szpinaku, marchwi i kapuście.
    Pirydoksyna, czyli witamina B6, wpływa korzystnie na samopoczucie i redukuje objawy napięcia przedmiesiączkowego, depresji. Pozwala przezwyciężyć problemy ze snem i wspomaga wchłanianie się magnezu. Dodatkowo, łagodzi objawy astmy i wymioty w trakcie ciąży. Źródłem witaminy B6 są fasola, soja, banany, groszek, kapusta, ziemniaki, papryka i awokado.

    Witamina B9, czyli inaczej kwas foliowy, powinna być przede wszystkim spożywana przez kobiety w ciąży, ponieważ zapobiega powstawaniu wad wrodzonych u płodu, a także produkuje nowe komórki, zastępując nimi te zużyte. Jednocześnie zapobiega chorobom serca, miażdżycy, nowotworom płuc i okrężnicy, łagodzi stres i zapobiega objawom zespołu drażliwego jelita. Znaleźć ją można w sałacie, szpinaku, fasoli, brokułach, dyni, marchwi, zielonym groszku i pietruszce.

    Witamina B12, czyli kobalamina, zapobiega powstawaniu niedokrwistości i anemii złośliwej. Uczestniczy także w tworzeniu się materiału genetycznego. Ma wpływ na metabolizm tłuszczów i węglowodanów, funkcjonowanie układu nerwowego. Jednocześnie zapobiega niskiemu wzrostowi. W wątrobie zdrowego człowieka znajduję się zasoby witaminy B12, które pozwalają pokryć zapotrzebowanie na nią przez trzy lata. Głównymi źródłami kobalaminy są: wątroba, mięso, mleko i żółtko jaja.

    Witaminy dla dłuższego życia

    Chodzi tutaj o takie witaminy przedłużające życie, jak: A, E i C. Pierwsza z nich, witamina A, zwana również beta-karotenem, przede wszystkim obniża poziom cholesterolu, zapobiega chorobom serca, miażdżycy i nowotworom. Zapobiega ryzyku zwyrodnienia plamki żółtej i w ten sposób chroni wzrok i nie dopuszcza do pojawienia się zaćmy oraz uszkodzenia siatkówki. Ponadto, zapobiega tworzeniu się wolnych rodników w organizmie. Witamina A znajduje się w następujących produktach: sałata, dynia, szpinak, papryka, marchew, morele i melony.

    Witamina E jest potężnym przeciwutleniaczem zwalczającym procesy starzenia się. Z tego powodu nazywana jest zresztą witaminą młodości. Ma także korzystny wpływ na serce, ponieważ zmniejsza poziom cholesterolu, chroniąc przed miażdżycą, zawałami i tworzeniem się zatorów w żyłach. Jej działanie jest korzystne dla cukrzyków - obniża stężenie cukru we krwi, wzmacnia odporność i spowalnia rozwój zaćmy i przyśpiesza gojenie się ran. Witamina E może być również przydatna w leczeniu chorób Parkinsona i Alzheimera. Znajduje się w czarnych porzeczkach, nektarynkach, papryce, groszku, fasoli, brukselce, brokułach, natce pietruszki oraz w czerwonej i włoskiej kapuście.

    Kwas askorbinowy to popularna witamina C. Jest szeroko stosowana w przypadku przeziębień i infekcji, ponieważ nie tylko pozwala szybciej je zwalczyć, ale również wzmacnia odporność. Działa korzystnie w zapobieganiu nowotworom, chorobie wieńcowej, zaćmie. Łagodzi alergie i przyspiesza gojenie się siniaków, a dodatkowo utrzymuje ścięgna i więzadła w dobrej kondycji. Odpowiedni poziom witaminy C w organizmie wspomaga także wchłanianie się żelaza i syntezę hemoglobiny. Istnieje wiele produktów, które pomogą nam dostarczyć odpowiednich ilości kwasu askorbinowego w organizmie. Są to: porzeczki, żurawina, truskawki, maliny, agrest, kiwi cytrusy, rabarbar, kalafior, pomidory, szczypiorek, brukselka, brokuły i rzodkiewka, rzepa oraz kapusta czerwona.

    Zwróć również uwagę na nie

    Pozostały nam jeszcze trzy związki, na które również powinniśmy zwrócić uwagę, czyli biotyna (witamina H) oraz witaminy K i D. Pierwsza z nich powinna być bardzo ważna dla wszystkich osób, które cierpią z powodu problemów skórnych. Pozwala bowiem przyspieszyć leczenie wyprysków oraz wszelkiego rodzaju stanów zapalnych skóry. Wzmacnia włosy, zapobiegając łysieniu i siwieniu. Ponadto, pomaga utrzymać optymalne stężenie cukru we krwi oraz niweluje bóle mięśni. Witamina H znajduje się między innymi w kapuście, marchwi, burakach, cebuli, szpinaku, kalafiorze, sałacie, grochu, bananach, winogronach.

    Witamina K zapewnia prawidłową krzepliwość krwi, a więc stanowi naturalna ochronę przed wystąpieniem krwotoku. Z tego powodu jej działanie będzie korzystne również w przypadku zmniejszenia krwawienia miesiączkowego. Dodatkowo, wpływa korzystnie na wchłanianie wapnia, a więc przyczynia się do lepszego stanu kości, jednocześnie zmniejszając ryzyko ich złamań. Dobroczynne działanie witaminy K widać również w przypadku urazów – jest ona odpowiedzialna za przyspieszenie ich gojenia się. Korzystnie wpływa na serce. Witaminę K można znaleźć przede wszystkim w brukselce, botwinie, brokułach, jarmużu, dymce, szczypiorku i sałacie.

    Witamina D odpowiada za wchłanianie się wapnia i fosforu z jelit oraz dba o prawidłowy stan kości i zębów. A dobry wpływ na układ nerwowy i skurcze mięśni – również serca. Łagodzi stany zapalne skóry, wpływa na wydzielanie insuliny i komórki szpiku kostnego, które produkują z kolei komórki obronne. Witamina D obejmuje 16 różnych związków, między innymi prowitaminy D2 i D3. Główne źródła witaminy D to tran, wątroba, ryby, mleko i jego przetwory.

  • Rozrywka i kulinaria » Porady kulinarne » Stołowe savoir-vivre
    Kto powinien wznosić toast?
    Kto powinien wznosić toast?

    Toast to krótka mowa poświęcona osobie, na cześć której go wznosimy. Pozornie może wydawać się, że nie jest to nic trudnego. Warto jednak poznać kilka podstawowych zasad z nim związanych, by uniknąć kompromitacji na przyjęciu urodzinowym czy weselnym.

    Kto i kiedy wznosi toast?

    Panuje zasada, że toast należy wznosić w przerwie pomiędzy daniem głównym a deserem, nigdy przed posiłkiem czy w jego trakcie. Dobrze zrobić to pod koniec przyjęcia, by podziękować gościom za przybycie i dobrą zabawę.

    Pierwszy toast powinien wznieść gospodarz. Gdy jesteśmy na przyjęciu weselnym, rolę tą pełni ojciec Panny Młodej. Kolejne toasty wygłaszają goście wedle ważności, na przemian z obu rodzin zgromadzonych na imprezie.

    W przypadku innych przyjęć, na przykład urodzin czy imienin, pierwszy z toastów powinien zostać wzniesiony na cześć solenizanta. Jeżeli chodzi natomiast o imprezy, na których nie ma jednego, najważniejszego gościa, warto rozpocząć od toastu za spotkanie.

    Kiedy toast jest wznoszony na naszą część, jedynie unosimy kieliszek, lecz nie pijemy własnego zdrowia. Zamiast wylewnych podziękowań, wystarczy powiedzieć: "Dziękuję" i uśmiechnąć się.

    W jaki sposób wznosić toast?

    Wbrew pozorom, toastu nigdy nie należy wznosić stukając nożem o kieliszek - jest to uznawane za ogromny nietakt. Wystarczy, że wstaniemy nie trzymając kieliszka w dłoni i poprosimy gości o chwilę ciszy.

    Warto także pamiętać, by toast nie był dłuższy niż 90 sekund. By nie zanudzać gości przemową, najlepiej, by była ona krótka, ciekawa i z dużą dawką humoru. Dobrym pomysłem jest np. przytoczenie zabawnej anegdoty dotyczącej osoby, na część której wznosimy toast.

    Co ważne - powinien się on zakończyć, nie rozpocząć słowami: "Chciałabym/chciałbym wznieść toast na cześć...". Wówczas należy sięgnąć po kieliszek trzymając go za nóżkę i podnieść do góry dając w ten sposób gościom sygnał, że należy wstać. Jeżeli wszyscy mają je w dłoniach, wspólnie unosimy je w górę i pijemy (toast najlepiej wznosić winem lub szampanem). W złym tonie jest opróżnienie całej zawartości kieliszka - przy wznoszeniu toastu należy wypić tylko łyk.

  • Rozrywka i kulinaria » Porady kulinarne » Stołowe savoir-vivre
    W jakiej kolejności podajemy potrawy do stołu?
    W jakiej kolejności podajemy potrawy do stołu?

    Dobry plan to podstawa każdego udanego przyjęcia. Dzięki niemu unikniemy niepotrzebnego stresu, a nasi goście wyjdą z imprezy zachwyceni. Równie ważne co dobór menu, jest kolejność serwowania poszczególnych potraw.

    Prawidłowa kolejność

    W przypadku niezbyt rozbudowanego menu, potrawy należy serwować w następującej kolejności:

    1. Przystawka lub zupa
    2. Danie główne
    3. Deser

    Jeżeli planujemy jednak nieco bardziej wystawne przyjęcie, kolejność prezentować powinna się tak:

    1. Przystawki zimne takie, jak sałatki warzywne, wędliny czy koreczki.
    2. Przystawki gorące - pierożki, paszteciki itp.
    3. Zupy (zarówno kremy, jak i klarowne).
    4. Danie główne - warto podać je wraz z dopasowanym do potrawy sosem, dipem czy dressingiem.
    5. Sery - mogą zastąpić deser. Należy je serwować drewnianej desce, wraz z nożykiem i odpowiednio dobranym winem. Uwaga! Sery pleśniowe należy kroić w trójkąciki, żółte - w plastry. Polecamy też : "Jak kroić i podawać sery?".
    6. Desery - gdy pora jest późna, można z niego zrezygnować. Dobrym pomysłem na deser jest zarówno tort, lody, jak i owoce sezonowe podane solo na paterach lub pucharkach wraz z bitą śmietaną i innymi dodatkami.
    7. Owoce - serwuje się je na talerzykach razem ze specjalnym nożykiem do obierania skórek.
    8. Kawa i herbata - do kawy warto zaserwować śmietankę w specjalnym dzbanuszku. Herbatę powinno podawać się w specjalnym czajniczku, a cytrynę - na małym talerzyku, pokrojoną w plasterki.

    Gdy goście jeszcze się gromadzą, w oczekiwaniu na pozostałe osoby, zanim zaprosimy wszystkich do stołu, warto poczęstować wszystkich aperitifem, czyli zimnym napojem. Może być nim zarówno woda, sok, jak i lekki alkohol taki, jak campari, wermut, gin z tonikiem czy kir (występuje on w dwóch odmianach: królewskiej oraz normalnej. Pierwsza stanowi połączenie szampana i likieru z czarnej porzeczki, druga - szampana oraz białego wytrawnego wina). Aperitif nie powinien trwać dłużej niż 20 minut, a w jego trakcie nie wznosi się toastów.

    Przed daniem głównym podać można sorbet, czyli schłodzoną mieszankę przetartych owoców z dodatkiem soku owocowego, cukru, wina czy szampana. Ma on na celu zneutralizowanie smaków między dwoma ciepłymi potrawami.

    Najlepiej, aby poszczególne potrawy były zróżnicowane tak, by ich smaki i aromaty nie powtarzały się. Przyjęcie warto rozpocząć od dań lekkostrawnych, by później móc przejść do nieco cięższych.

    Zakąski podaje się wraz ze schłodzoną wódką. Do dania głównego serwuje się wodę oraz stosownie dobrane alkohole, do deseru natomiast, kawę oraz herbatę i słodkie trunki, na przykład likiery.

    Kiedy i ile podawać?

    Gdy nasze menu jest stosunkowo obszerne, serwowane gościom porcje powinny być raczej niewielkie tak, by mieli oni możliwość spróbowania każdego z dań. Na każde z potraw należy przeznaczyć około 20 - 30 minut, do czego warto doliczyć około 15 minutowe przerwy. Deser najlepiej zaserwować po nieco dłuższym czasie. Pamiętajmy, że wszystkie potrawy (poza zupą i napojami) podajemy z lewej strony. W ten sam sposób zbieramy zużyte nakrycia.

    Kolejność w jakiej podajemy poszczególne posiłki świadczy zarówno o naszej kulturze osobistej, jak i o szacunku do przybyłych osób. Serwowanie należy zawsze rozpoczynać od osób starszych oraz kobiet. Sobie, jako gospodarzom, porcję nakładamy na samym końcu.

  • Zdrowie i medycyna » Domowa apteka » Ziołolecznictwo
    Zioła na układ oddechowy
    Zioła na układ oddechowy

    Nasz układ oddechowy jest narażony na działanie różnego rodzaju substancji drażniących, zanieczyszczeń, grzybów, pleśni czy innych toksyn. Na szczęście, natura dostarcza szeregu ziół i roślin, które gwarantują intensywne odżywienie układu oddechowego. Oto najpopularniejsze z nich.

    Babka lancetowata

    Gatunek byliny należący do rodziny babkowatych, którego surowcem lekarskim może być zarówno cała roślina, jak i same liście. W tych drugich znaleźć można m.in. witaminy A, C oraz K, kwasy organiczne, garbniki i flawonoidy. Sok z babki lancetowatej stanowi lek powlekający i śluzowy, napary posiadają natomiast działanie przeciwzapalne w jamie ustnej, gardle i przewodzie pokarmowym. Wyciągi z tej rośliny mają również nieznaczne właściwości wykrztuśne oraz regenerujące nabłonek. Stosuje się je przeciwko kaszlowi (również u palaczy), chrypce, a także stanach zapalnych z zalegającą wydzieliną i utrudnionym odkrztuszaniem.

    Dziewanna

    Roślina z rodziny trędownikowatych o właściwościach przeciwzapalnych, ściągających, rozluźniających oraz rozrzedzających flegmę. Herbata z suszonych liści oraz kwiatów dziewanny jest stosowana jako środek wzmacniający układ oddechowy. Jako, że roślina ta posiada również działanie uspokajające, często stosuje się ją u osób rzucających palenie.

    Jasnota biała

    Roślina z rośliny jasnotowatych, którą stosuje się m.in. w przewlekłych nieżytach oskrzeli. Związane jest to z faktem, że zawarte w kwiatach jasnoty związki czynne przyczyniają się do zwiększenia ilości śluzu produkowanego w drogach oddechowych oraz rozrzedzania go. Jej przyjmowanie zaleca się w szczególności osobom palącym, które borykają się z uporczywym kaszlem i przewlekłymi bronchitami i tym, które narażone są na wdychanie pyłów przemysłowych.

    Korzeń omanu

    Gatunek rośliny wieloletniej należący do rodziny astrowatych. Czynnym składnikiem jest tu helenina, która posiada właściwości bakteriobójcze, grzybobójcze oraz robakobójcze. Oman znany jest ze swoich właściwości przeciwkaszlowych oraz wykrztuśnych. Stosuje się go w leczeniu zapalenia płuc czy oskrzeli, dychawicy oskrzelowej oraz nieżytów nosa, gardła i krtani.

    Lukrecja gładka

    Bylina z rodziny bobowatych, której korzeń zawiera m.in. triterpeny, flawonoidy oraz węglowodany i aminokwasy. Pobudza on czynność wydzielniczą błon śluzowych górnych dróg oddechowych i przywraca samoistne ruchy nabłonka rzęskowego. Działa także rozkurczowo, w szczególności na mięśnie gładkie oskrzeli oraz przewodu pokarmowego.

    Macierzanka piaskowa

    Jest to gatunek rośliny wieloletniej z rodziny jasnotowatych. Jako, że macierzanka piaskowa posiada silne właściwości odkażające oraz wykrztuśne, świetnie sprawdza się podczas leczenia infekcji dróg oddechowych. Zaleca się ją w szczególności podczas walki z suchym kaszlem, a to dlatego, że pobudza produkcję śluzu oraz ułatwia odkrztuszanie. Napar oraz inhalacje z macierzanki piaskowej oczyszczają drogi oddechowe i odkażają je, w związku z czym są one polecane zwłaszcza osobom ze skłonnościami do nawracających chorób układu oddechowego oraz palaczom.

    Wilcza kora

    Czepota puszysta, zwana potocznie kocim pazurem lub wilczą korą. Jest to zioło wywodzące się z lasów Ameryki Południowej, posiadającej niezwykle szerokie właściwości lecznicze. Z jego liści, kory oraz korzenia produkuje się m.in. preparaty pomocne w leczeniu chorób układu oddechowego. Stosowanie wilczej kory jest zalecane w przeziębieniach, schorzeniach zatok, gardła i krtani, kaszlu, anginie oraz zapaleniu migdałków. Wykorzystuje się ją także jako środek wykrztuśny ułatwiający usuwanie wydzieliny oskrzelowej.

    Podbiał pospolity

    Stosowanie preparatów na bazie liści tej rośliny z rodziny astrowatych zaleca się zwłaszcza w schorzeniach górnych dróg oddechowych przebiegających z uporczywymi atakami kaszlu. Łagodzą one objawy astmy, nieżytu oskrzeli, krtani oraz jamy ustnej. Kwiaty podbiału, ze względu na zwiększoną zawartość olejku lotnego oraz flawonoidów, redukują ilość śluzu i wywierają silne działanie rozkurczowe.

    Lubczyk ogrodowy

    Ta roślina z rodziny baldaszkowatych jest rozgrzewającym oraz odżywczym ziołem m.in. dla układu oddechowego. Leczy bóle gardła, zapalenie oskrzeli czy opłucnej. Stosuje się go również przy zaflegmieniu górnych dróg oddechowych.

    Lipa

    To rodzaj długowiecznych drzew należący do podrodziny lipowatych. Herbata na bazie tej rośliny świetnie sprawdzi się w przypadku bólu gardła, kaszlu, chrypki, anginy, zapaleniu gardła oraz oskrzeli.

    Malina

    Popularna roślina wieloletnia z rodziny różowatych. Po napar z jej owoców warto sięgnąć w przypadku anginy oraz zapalenia oskrzeli, a z liści - gdy borykamy się ze stanami zapalnymi gardła i jamy ustnej.

  • Sport, turystyka i hobby » Trening, ćwiczenia » Fitness
    Jak wybrać uniwersalne buty sportowe?
    Jak wybrać uniwersalne buty sportowe?

    Sport to zdrowie. Oczywiście pod warunkiem, że ćwiczymy z odpowiednim do tego celu dobranym sprzętem. Ważną kwestią, nad która powinien zastanowić się każdy amator ruchu, jest dobranie odpowiedniego do uprawianej dyscypliny sportu, obuwia.

    Obuwie sportowe nosimy jednak nie tylko na siłowni. Od jakiegoś czasu króluje ono również na ulicach miast i wsi. Wygodne buty do całodziennego chodzenia to przede wszystkim komfort noszenia, wysoka jakość i materiały, które pozwalają stopom oddychać.

    Dlaczego buty sportowe?

    Warto zastanowić się, dlaczego akurat ten rodzaj obuwia zdobył tak ogromną popularność wśród użytkowników. Przede wszystkim ważnym punktem tutaj jest budowa buta. Są one zbudowane zupełnie inaczej niż buty przeznaczone do chodzenia – pantofle lub kozaki. Obuwie sportowe, oczywiście, nadaje się do chodzenia, ale to drugie do uprawiania sportu... niekoniecznie. Wersja sportowa to przemyślana konstrukcja oraz rozwiązania, które sprawiają, że ich użytkowanie jest niezwykle komfortowe.

    Buty sportowe na tyle, na ile jest to możliwe, powinny być dobierane indywidualnie. Z tego powodu nie powinniśmy dziwić się rozbudowanej rozmiarówce. Tutaj można znaleźć zarówno standardowe rozmiary, czyli 39, 40, 41, ale tak zwane „połówki" (39 i ½) i ćwiartki (39 i ¾). To sprawia, że wielkość buta jest jak najbardziej dopasowana do rozmiaru stopy, dzięki czemu ta nie przesuwa się za bardzo w jego wnętrzu, co zapobiega chociażby otarciom i wszelkim niedogodnościom związanym z noszeniem.

    Dodatkową zaletą butów sportowych jest wyprofilowana podeszwa. Niekiedy mocno dopasowane są również boki buta. Pozwalają znów na maksymalne dopasowanie obuwia do kształtu stopy po to, aby ta nie przesuwała się za bardzo w jego wnętrzu. Ze względu na to, że nasze stopy różnią się swoim kształtem, bardzo ważne jest mierzenie tego typu butów – mamy wybrać takie, które będą i wygodne, i funkcjonalne.

    To, co powinno przykuć naszą uwagę, to również ciężar butów sportowych. Są one zazwyczaj zaprojektowane w taki sposób, aby umożliwiać wykonywanie różnego rodzaju ruchów, z tego powodu powinny być lekkie i nie męczyć. Odpowiednio dobrane oddychające materiały, z których takie buty są wykonane to gwarancja, że nie obciążymy za bardzo układu ruchu. Istotną kwestią jest również fakt, że obuwie sportowe jest zazwyczaj wyposażone w amortyzującą wstrząsy podeszwę. Jej zadaniem jest takie działanie, aby ograniczyć niekorzystnie działanie wstrząsów, które powstają podczas, na przykład, biegu. Biorąc pod uwagę stan chodników w niektórych polskich miastach, taka funkcja może doskonale pełnić swoją rolę podczas codziennych spacerów.

    Ze względu na to, że obuwie sportowe jest przede wszystkim lekkie, wygodne i dopasowane do kształtu stopy, wydaje się, że są to buty idealne dla wszystkich osób, które często chodzą, spędzają długie godziny stojąc albo z powodu wszelkiego rodzaju schorzeń układu ruchowego.

    Obuwie sportowe uniwersalne – asortyment

    Warto w tym miejscu zaznaczyć, że uniwersalne buty sportowe codzienne nie służą do regularnego uprawiania sportu. Do tego celu najlepszym rozwiązaniem jest zastosowanie obuwia, które jest przeznaczone dla określonej dyscypliny – jest ono wyposażone w rozwiązania stosowane w przypadku udogodnień dla konkretnego sportu. Z tego powodu, jeśli zamierzamy zająć się konkretną aktywnością, lepiej jest zdecydować się na buty przeznaczone tylko i wyłącznie do niej.

    W przypadku uniwersalnych butów sportowych, wybór w sklepach internetowych jest naprawdę szeroki. Możemy zdecydować się przede wszystkim na klasyczne obuwie sportowe, oferowane przez jedną z wiodących firm światowych. Oprócz tradycyjnych adidasów, możemy zdecydować się na prezentowane przez nie tak zwane obuwie miejskie. Jest to połączenie najnowszych technologii oraz rozwiązań stosowanych w sporcie z wysoką jakością materiałów. Ponadto, sklepy internetowe dostarczają szerokiego wyboru tenisówek, trampek oraz sneakersów.

    Obuwie sportowe, może poza tenisówkami i trampkami, chociaż i tutaj znajdziemy modele ocieplane, można nosić cały rok. W przypadku modeli przeznaczonych dla pań, zachwyca przede wszystkim bogactwo wzorów i kolorów. Oferta przeznaczona dla nich jest zdecydowanie bardziej bogata niż ta skierowana do panów. Jest również zróżnicowana ze względu na porę roku. Przyjęło się bowiem, że trampki i tenisówki nosi się w sezonie wiosennym oraz wczesną jesienią. Na lato przeznacza się wszelkiego rodzaju tenisówki, sandały oraz baleriny sportowe. Na chłodną jesień oraz zimę pozostawia się typowe buty sportowe oraz obuwie do trekkingu (ocieplane i wyposażone w antypoślizgową podeszwę).

    Z czym nosić buty sportowe?

    Pasują niemal do wszystkiego, to ich kolejna zaleta, o której do tej pory nie wspominaliśmy. Ze względu na bogactwo fasonów, wzorów oraz dostępnych wariantów kolorystycznych, uniwersalne obuwie sportowe można zestawić z dowolnym odzieniem. Oczywiście najlepiej sprawdzą się w kompozycji z wszelkiego rodzaju odzieżą sportową i bielizną termoaktywną.

  • Dom, wnętrza i ogród » Wyposażenie domu » AGD do domu
    Jaką pralkę kupić?
    Jaką pralkę kupić?

    Pralka jest jednym z najważniejszych sprzętów w domu. Ułatwia i przyspiesza codzienne sprzątanie. Współcześnie trudno wyobrazić sobie mieszkanie bez pralki. Chyba że regularnie zanosi się ubrania do pralni chemicznych... Skoro to takie ważne urządzenie i powinno znajdować się w każdym domu, to pozostaje pytanie jaką pralkę kupić, żeby czerpać maksymalną korzyść przy możliwie jak najmniejszych wydatkach.

    Rodzaje pralek

    Istnieją dwa podstawowe rodzaje pralek wynikające ze sposobu wkładania ubrań do bębna. Pralki standardowe mają z przodu drzwiczki otwierane na bok, z kolei pralki kompaktowe najczęściej ładuje się od góry.

    Wśród pralek znajdują się też urządzenia wielofunkcyjne, np. pralko-suszarki. Pralka z opcją suszenia pozwala na wyciągnięcie suchych ubrań z urządzenia. Z kolei pralko-wirówki są prostymi urządzeniami, w których niektóre działania należy wykonywać ręcznie (np. usuwać wodę).

    Dodatkowo wyróżnia się też pralki wolnostojące oraz pod zabudowę. O ile w pierwszym przypadku sposób ładowania zależy głównie od wielkości pralki, o tyle wersje pod zabudowę są dostępne jedynie z drzwiczkami od frontu.

    Parametry pralki

    Przed zakupem należy zapoznać się z parametrami pralki, aby wybrać model najlepiej odpowiadający potrzebom użytkowników.

    Wielkość i ładowność pralki

    Wielkość pralki zależy od wielkości bębna, więc obydwa parametry są ze sobą ściśle powiązane. Wśród pralek ładowanych od frontu znajdują się zarówno duże modele, nawet o wymiarach 90 x 60 x 60 cm (wysokość, szerokość, głębokość), jak i wersje Slim, które oferują dużo mniejszą głębokość pralki przy zbliżonych parametrach wysokości i szerokości. Z kolei pralki ładowane od góry są wąskie, ale równie wysokie i głębokie jak standardowa pralka. W przypadku pralki ładowanej od góry należy pamiętać o odpowiednim zapasie na otwieranie pokrywy, więc powierzchnia przeznaczona na taką pralkę powinna mieć nie mniej niż 150 cm wysokości. Te oraz inne modele pralek oferowane są obecnie w większości sklepów internetowych ze sprzętem AGD, np. w takich jak www.komputery360.pl/agd/pralki.

    Wybór pralki w dużej mierze determinuje wielkość łazienki. Na małym metrażu duża pralka nie ma prawa bytu i lepiej sprawdzi się model ładowany od góry. Wiele zależy też od liczby osób zamieszkujących gospodarstwo domowe. Dla jednej osoby wystarczy niewielka pralka o ładowności 3-4 kg, z kolei dla dużych rodzin, które piorą praktycznie codziennie, zdecydowanie lepiej sprawdzą się pralki o ładowności 7 kg lub więcej. Dla trzy- lub czteroosobowej rodziny w zupełności wystarczy pralka, do której można załadować 5 kg prania.

    Zużycie energii

    Zużycie energii ocenia się na podstawie energii zużytej przez pralkę w ciągu roku w odniesieniu do urządzenia uznanego za standardowe. Klasy efektywności energetycznej określa się pierwszymi literami alfabetu od A do G. A oznacza najmniejsze zużycie energii, a G największe.

    Pobór wody

    Coraz większe znaczenie przypisuje się ekologii i ekonomii, więc pralka powinna zużywać możliwie jak najmniej wody. Niestety nie jest to parametr w jakikolwiek sposób zależny od klasy efektywności energetycznej, więc przed zakupem należy porównać potencjalne zyski i straty wybranych modeli. Warto zaznaczyć, że na jedno pranie pralka może zużyć blisko 40 litrów wody i będzie to bardzo mało zużycie, zwłaszcza że istnieją też pralki, które zużywają nawet ok. 100 litrów wody na jedno pranie.

    Rodzaj silnika

    Od rodzaju silnika zależy kilka kolejnych parametrów, między innymi skuteczność wirowania oraz poziom hałasu. Warto więc poznać trzy rodzaje silników występujących w pralkach. Są to silniki:

    • klatkowe – są ciche, jednak dysponują niewielką prędkością wirowania, więc w niektórych gospodarstwach domowych z pewnością się nie sprawdzą;
    • indukcyjne – są ciche i osiągają dużą prędkość wirowania, jednak są montowane wyłącznie w pralkach wysokiej klasy (a więc w dużo droższych modelach);
    • komutatorowe – są głośne, ale osiągają wysoką prędkość wirowania.

    Skuteczność prania

    Skuteczność prania ocenia się według klasy efektywności prania oznaczonej kolejnymi literami alfabetu od A do G. A oznacza najlepszą klasę i największą skuteczność prania, z kolei G najniższą. Dzięki temu parametrowi można określić stopień czystości ubrań po praniu.

    Skuteczność suszenia

    Skuteczność suszenia, inaczej nazywana też efektywnością wirowania, określa stopień odprowadzenia wody z pranych ubrań. Im większa skuteczność, tym ubrania bardziej suche po wyjęciu z pralki. Wydajność pralki w tym parametrze określa klasa efektywności wirowania na siedmiostopniowej skali od A do G. Podobnie jak w przypadku wcześniejszych wskaźników, tutaj też A oznacza najlepszą klasę, a G najgorszą.

    Poziom hałasu

    Długotrwale utrzymujący się hałas może utrudnić wykonywanie innych obowiązków oraz negatywnie wpływać na zdrowie, więc warto zadbać o wybranie modelu, który pracuje możliwie jak najciszej. Dobrej klasy pralka utrzymuje hałas na poziomie 50 - 55 dB, co oznacza, że słychać ją w sąsiadujących z łazienką pomieszczeniach, a jej dźwięk może przeszkadzać. Przy wirowaniu hałas może wzrosnąć nawet do 65 - 70 dB. Jest to hałas, przy którym ciężko się skupić. W związku z tym modele, które mają takie liczby „w podstawie" absolutnie nie nadają się do domu. Przyjmuje się też, że pralki ładowane od frontu są cichsze niż pralki ładowane od góry.

X
Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celach: świadczenia usług, reklamy, statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.