Strona główna
  • Rozrywka i kulinaria » Alkohole domowe, koktajle i zestawy » Koktajle bezalkoholowe
    Evil Princess
    Evil Princess

    Receptura:
    30 ml syropu grenadynowego,
    60 ml soku z grejpfruta,
    30 ml soku jabłkowego,
    15 ml soku z cytryny,
    15 ml syropu waniliowego,
    lód.

    Dekoracje:
    plasterek limonki.

    Akcesoria:

    szklanka do long drinków,
    wyciskarka do cytrusów.

    Sposób wykonania
    Do szklanki wypełnionej lodem dodać składniki i wymieszać. Dekorować plasterkiem limonki.

  • Odzież i uroda » Moda dla dzieci i młodzieży » Moda młodzieżowa
    Młodzieżowe stylizacje szkolne dla nastolatków
    Młodzieżowe stylizacje szkolne dla nastolatków

    W szkołach, w których nie obowiązuje szkolny mundurek, młodzież może kierować się własnym gustem w wyborze ubioru do szkoły - gimnazjum czy szkoła pogimnazjalna.


    Spodnie - wygodne zestawienie to spodnie dżinsowe, t-shirt z wyrazistym nadrukiem i bluza.

    Bluza - luźna bluza na zamek błyskawiczny nie zasunięty pod szyję uwidoczni koszulkę.

    Sweter - przydatny będzie także elegancki sweterek jako zamiennik bluzy.

    Koszula - bawełniana czy flanelowa, którą można nosić rozpiętą w zestawieniu z t-shirtem.

    Koszulka - na przykład t-shirt z wpadającym w oko nadrukiem.

    Kamizelka - dobrze będzie się komponować w zestawieniu z t-shirtem i rozpinaną koszulą.

    Skarpetki - podkolanówki czy stopki to niezbędny element ubioru.

    Pasek - do spodni lub szelki mogą okazać się przydatnym dodatkiem do ubioru.

    Buty - najlepszym wyborem będzie obuwie typu sportowego, a więc trampki czy lekkie adidasy. Odrębną parę obuwia należy przygotować tylko do zajęć z wychowania fizycznego.

    Plecak szkolny - popularne i na topie są plecaki typu sportowego z logo znanej firmy.

  • Odzież i uroda » Kosmetyki domowej roboty » Maseczki do twarzy domowej roboty
    Maseczka szałwiowa dla cery wrażliwej
    Maseczka szałwiowa dla cery wrażliwej

    Składniki:
    2 łyżki suszonej szałwii,
    3 łyżki gorącej wody (nie wrzącej).

    Sposób przygotowania
    Szałwię zalać gorącą wodą, przykryć i odstawić do przestygnięcia.

    Zastosowanie
    Letnią maseczkę rozprowadzić po skórze twarzy. Po 15 minutach zmyć letnią wodą.

  • Odzież i uroda » Tworzenie własnej biżuterii » Tworzenie bransoletek
    Tworzenie bransoletki z koralików
    Tworzenie bransoletki z koralików

    Narzędzia:
    kleszcze jubilerskie: okrągłe, płaskie, tnące.

    Materiał:
    2 kawałki linki stalowej o długości 20 cm,
    łapaczki,
    koraliki typu kulki akrylowe w dwóch różnych wielkościach,
    kulki zaciskowe,
    zapięcie bransoletki: federing lub karabińczyk.

    Sposób wykonania
    Na dwa kawałki przygotowanej linki stalowej nawlec łapaczkę oraz kulkę zaciskową. Po zaciśnięciu kuleczki zgiąć łapaczkę. W kolejnym kroku należy rozpocząć nawlekanie koralików. Na jednej lince założyć mały koralik, na dwóch linkach kuleczka zaciskowa, za nią duży koralik i ponownie kuleczka zaciskowa. Następnie na pojedynczej lince mały koralik, dalej na dwóch linkach kuleczka zaciskowa i duży koralik i tak do końca. na drugim końcu bransoletki zamontować drugą łapaczkę. Zamocować zapięcie.

  • Odzież i uroda » Porady kosmetyczne » Twarz
    Pielęgnacja i zabiegi do cery tłustej i mieszanej
    Pielęgnacja i zabiegi do cery tłustej i mieszanej

    Cera mieszana: na czole tłusta, na policzkach sucha. Charakterystyczna dla niej jest tzw. strefa T, która obejmuje czoło, nos i brodę. W tym obszarze skóra nadmiernie wydziela sebum, powodując świecenie się i powstawanie zaskórników.


    PRODUKTY

    Krem do twarzy - dobór kremów do cery mieszanej jest trudny, w niektórych przypadkach można nawet polecić stosowanie dwóch kremów: jednego do partii tłustych oraz drugiego do suchych części twarzy. Na dzień należy używać tych o działaniu matującym, natomiast na noc kremów nawilżających. Warto sięgać po te z filtrem UV.

    Kosmetyki pod oczy - powinny być stosowane systematycznie, aby zachować zdrowy i młody wygląd skóry wokół oczu.

    Peeling - z biegiem lat tempo odnowy naskórka znacznie się obniża. Nawarstwia się twardy naskórek, a skóra twarzy staje się szorstka i nieprzyjemna w dotyku. Peeling kosmetyczny złuszcza i usuwa stary, zrogowaciały naskórek. Umożliwia to szybszą regenerację wierzchniej warstwy skóry, zmniejsza się widoczność zmarszczek, wygładza twarz. Oczyszczona skóra lepiej wchłania składniki odżywcze z kremów, maseczek czy balsamów. Do cery mieszanej polecany jest peeling enzymatyczny posiadający enzymy roślinne, które docierają w głąb skóry, rozpuszczają połączenia międzykomórkowe i usuwają martwy naskórek.

    Żel, tonik - do mycia twarzy przydatne będą żele i toniki dedykowane dla cery tłustej i mieszanej.

    Maseczka - do cery tłustej i mieszanej powinny zawierać: zieloną glinkę, algi, drożdże, kwasy owocowe - substancje te złuszczą naskórek, zwężą pory i ograniczą pracę gruczołów łojowych. Powinny w nich znaleźć się także składniki nawilżające np. wyciąg z aloesu, witamina E. Najlepszym wyborem będą maseczki kremowe oraz oczyszczające i ściągające np. typu peel off.


    USŁUGI

    Zabiegi kosmetyczne na twarz - w gabinecie kosmetycznym można poddać się specjalnym zabiegom do cery mieszanej, które nawilżą partie suche a znormalizują tłuste obszary skóry twarzy. Zabiegi te są skutecznym rozwiązaniem dla osób, które nie mogą poradzić sobie z trudną w pielęgnacji cerą mieszaną. Wskazane dla tej cery są zabiegi oczyszczająco-pielęgnacyjne, normalizująco-matujące z wykonaniem np.: peelingu kawitacyjnego (ultradźwiękowego), peelingu chemicznego, mikrodermabrazji diamentowej, prądów D'Arsonvala, maseczki.

    Maska - np. zabieg położenia maseczki z algami, z glinką o działaniu dotleniającym i detoksykującym.

    Prądy d'Arsonvala (brushing - peeling szczotkowy) - zabieg dezynfekujący, poprawiający odżywienie, ukrwienie i przemianę materii w tkance skórnej.

    Peeling kawitacyjny - zabieg wykorzystujący działanie ultradźwięków. Ten rodzaj peelingu umożliwia oczyszczenie skóry, poprawia krążenie skórne, a poprzez to zwiększa się wchłanianie składników odżywczych.

    Peeling chemiczny - polega na nałożeniu na skórę odpowiednich związków chemicznych w określonym stężeniu np. kwas glikolowy.

    Laserowe leczenie trądziku - trądzik o niewielkim lub średnim nasileniu można leczyć za pomocą laserowej terapii świetlnej. Głównym celem tego zabiegu jest zniszczenie bakterii odpowiedzialnych za stany zapalne w trądziku. Promieniowanie lasera jest pochłaniane przez barwnik znajdujący się w bakteriach powodujących rozwój trądziku. W ten sposób są one niszczone i następuje ograniczenie pojawiania się nowych zmian.

    Mikrodermabrazja diamentowa - jest to zabieg kontrolowanego złuszczania martwych komórek naskórka.

  • Elektronika i informatyka » Strefa gracza » Akcesoria gamingowe dla graczy
    Klawiatura dla gracza
    Klawiatura dla gracza

    Klawiatura to urządzenie z którym, obok myszy, mamy styczność przy każdorazowym korzystaniu z komputera, a często i tabletu. Wybierając klawiaturę bardzo często zwracamy uwagę na jej kształt i rozmiary, na wysokość klawiszy czy dodatkowe klawisze funkcyjne. Wiele osób wymaga też by ich przyszła klawiatura posiadała podświetlenie. Znacznie mniej uwagi poświęca się zagadnieniu samej konstrukcji klawiszy, a jest to jeden z najważniejszych parametrów warunkujących zarówno komfort obsługi jak i żywotność urządzenia. Niniejszy opis ma na celu wskazanie najistotniejszych parametrów, które należy rozważyć przy wyborze klawiatury z naciskiem na zastosowania gamingowe.

    Klawiatura membranowa

    Klawiatury z niższej półki cenowej, a nawet większość tych ze średniej, to klawiatury membranowe. Co to oznacza? Klasyczna klawiatura membranowa posiada warstwę złożoną z kilku membran, umieszczoną pod wszystkimi przyciskami. Między membraną a przyciskiem znajduję się gumowa kopułka, która przenosi nacisk na membranę, generując w ten sposób sygnał. Po ustaniu nacisku kopułka powoduje cofnięcie się przycisku do pozycji wyjściowej. Ten typ konstrukcji klawisza jest bardzo prosty i tani w produkcji, posiada jednak szereg ograniczeń. Aby klawisz zaskoczył należy wcisnąć go na ok. 4 mm, to jest ponad dwukrotnie więcej niż w przypadku klawiszy z przyciskiem mechanicznym. Żywotność klawiszy w klawiaturze membranowej przewidziana jest na ok. 2-3 miliony wciśnięć, maksymalnie, w niektórych przypadkach, do 10 milionów. Ponadto w trakcie użytkowaniu zachodzi zmiana we właściwościach membrany, a my czujemy, że klawisze się wyrabiają, przez co te używane częściej będą reagować inaczej niż te, które wciskamy rzadziej.
    Modyfikacją klasycznej klawiatury membranowej, jest nożycowa klawiatura membranowa. W tym przypadku pomiędzy przyciskiem a membraną znajdują się nożycowe łączniki. Są ta klawiatury znane z laptopów, a ich cechą charakterystyczną jest skrócony, w porównaniu do klasycznych klawiatur, dystans wymagany do aktywacji, w tym przypadku wynoszący 2 mm. Ten typ klawiatur membranowych charakteryzuje się również większą trwałością, od 10 do 20 milionów wciśnięć. Pewną modyfikacją klawiatur nożycowych jest mechanizm motylkowy opracowany przez firmę Apple. Tak jak w przypadku klawiszy z mechanizmem nożycowym mamy tu do czynienia ze skróceniem dystansu aktywacji, a także zapewnieniem równomiernego nacisku na klawisz bez względu na miejsce naciśnięcia oraz na wydłużenie żywotności samej klawiatury.

    Klawiatura mechaniczna

    Zupełnie inną konstrukcją są klawiatury mechaniczne. Podstawową różnicą jest fakt, że w przypadku tego typu klawiatur, każdy z przycisków posiada osobny mechanizm rejestrujący wciśnięcie. Istnieje kilka rodzajów przełączników mechanicznych. Część z nich jest dedykowana dla osób przede wszystkim nastawionych na pisanie dużej ilości tekstów, inne mają typowo gamingowe zastosowania, istnieją również rozwiązania pośrednie, polecane szczególnie dla osób mających pierwszy raz kontakt z tego rodzaju klawiaturami. Ich cechy i oznaczenia różnią się w zależności od producenta. Najpopularniejsze z nich to Cherry MX.
    W przypadku tych przełączników do wyboru mamy:

    Cherry MX BLACK - przełączniki działające w sposób liniowy, bez wyraźnego oporu ani dźwięku na całej długości skoku. Dedykowane dla graczy, przede wszystkim fanów RTSów. Są one najbardziej sprężyste, wymagają "pełnego" dociśnięcia i z tego względu nie są optymalnym wyborem dla osób poszukujących klawiatury głównie do pisania. Jak na przełączniki mechaniczne są one również bardzo ciche.

    Cherry MX BLUE - najmniej sprężyste i najgłośniejsze przełączniki, idealne dla osób szukających klawiatury do pisania. Podobnie jak w przypadku przełączników Cherry MX BROWN mamy do czynienia z wyczuwalnym oporem w połowie wciśnięcia. Dodatkowo faktowi aktywacji klawisza towarzyszy wyraźny dźwięk. Klawiatura z takimi przełącznikami sprawdzi się również jako uniwersalna klawiatura dla gracza.

    Cherry MX CLEAR - zbliżone do Cherry MX BROWN, wymagają jednak nieco większej siły nacisku. Są to przełączniki uniwersalne, odpowiednie zarówno do zastosowań gamingowych jak i do pisania.

    Cherry MX BROWN - bardzo uniwersalne przełączniki, dobre zarówno do pisania jak i do gier.
    W przypadku tych przycisków, w połowie naciśnięcia wyczuwamy lekki opór. Pochodzi on od specjalnej wypustki której przejście oznacza aktywację przycisku. W przeciwieństwie do Cherry MX BLUE, momentowi aktywacji nie towarzyszy żaden dźwięk. Ich konstrukcja ułatwia pisanie gdyż nie wymaga dociśnięcia klawisza do końca.

    Cherry MX GREEN - bardzo podobne do Cherry MX BLUE, jednak nieco twardsze.

    Cherry MX RED - przełączniki działający w sposób liniowy. Charakteryzują się mniejszą siłą nacisku wymaganą do aktywacji przycisku niż w Cherry MX BLACK i dedykowane są przede wszystkim dla graczy. Są one również najbardziej miękkimi ze wszystkich przełączników Cherry. Z tego względu są dobrym wyborem dla osób grających głównie w FPSy.

    Fakt istnienia wielu rodzajów przycisków sprawia, że możemy wybrać klawiaturę najlepiej pasującą do naszych potrzeb. Wspólną cechą wszystkich klawiatur mechanicznych jest krótki dystans wymagany do aktywacji klawisza. Wynosi on maksymalnie 2 mm, a często zawiera się poniżej tej wartości. Druga sprawa to bardzo duża żywotność klawiszy przewidziana na 20 do nawet 60 milionów wciśnięć. Co więcej klawisze zachowują swoje właściwości przez cały czas użytkowania przez co nie odczuwamy różnicy między działaniem mniej i bardziej używanych klawiszy. Cechą wyróżniającą klawiatury mechaniczne jest również znacznie większa liczba klawiszy które mogą być jednocześnie wciśnięte. W zależności od modelu może to być 7, 20, a nawet wszystkie na raz. Specyficzną cechą klawiatur mechanicznych jest odgłos wydawany przy wciskaniu klawiszy. Jest on bardzo charakterystyczny, a same klawiatury są sporo głośniejsze niż modele membranowe, lecz w części przypadków producenci redukują ten efekt przez stosowanie gumek montowanych pod przyciskami. Podstawowe modele są z reguły droższe niż bardziej zaawansowane modele membranowe, dlatego wybierając klawiaturę mechaniczną należy liczyć się z wyższą ceną, usprawiedliwioną jednak w pełni bardzo długim okresem eksploatacji.
    Podsumowując, klawiatura mechaniczna nie sprawi, że staniemy się lepszymi graczami czy zaczniemy pisać dwukrotnie szybciej, z całą pewnością dostarczy nam jednak wielu pozytywnych wrażeń i pozwoli przez długie lata cieszyć się solidnie wykonanym kawałkiem hardware'u.

    Klawiatura przewodowa czy bezprzewodowa

    W przypadku klawiatur dedykowanych dla graczy nawet topowe modele to modele przewodowe. Dlaczego tak się dzieje. Powodem, dla którego ten rodzaj klawiatur jest preferowany zarówno przez producentów jak i przez graczy jest ich niezawodność. W przypadku klawiatur bezprzewodowych z powodu wyczerpania baterii, możemy zostać zaskoczeni brakiem odpowiedzi ze strony urządzenia w najmniej odpowiednim momencie. Dlatego też klawiatury bezprzewodowe są polecane do pracy szczególnie z urządzeniami mobilnymi lub do zastosowań biurowych gdzie brak dodatkowego kabla jest istotną zaletą.

    Klawiatura dla gracza - dodatkowe klawisze?

    Większość klawiatur posiada dodatkowe klawisze multimedialne. Często ich obecność jest wręcz niepożądana szczególnie gdy mamy mocno ograniczone miejsce na biurku i zależy nam na stosunkowo małej klawiaturze. Zupełnie inaczej ma się sprawa z dodatkowymi przyciskami programowalnymi. Umożliwiają one przypisanie nawet bardzo rozbudowanych makr, szczególnie przydatnych podczas rozgrywki w bardziej wymagające gry. Ponadto część producentów pozwala na przypisywanie makr do wszystkich klawiszy co również bywa przydatne. Najlepiej by klawiatura posiadała obie te cechy, czyli dodatkowe klawisze jak i możliwość programowania każdego klawisza, niezależnie od funkcji.

    Anti-Ghostin - co to takiego?

    Tak jak wspominaliśmy, klawiatury membranowe posiadają zazwyczaj możliwość jednoczesnego wciśnięcia 3 klawiszy. Gdy gramy w bardziej wymagające gry często zachodzi konieczność użycia większej liczby klawiszy w tym samym momencie. Może to spowodować zacięcie sie klawiatury. Funkcja Anti-Ghosting zwiększa liczbę wykrywanych klawiszy, może być ona jednak ograniczona, w zależności od modelu, tylko do pewnej grupy klawiszy np. WSAD.

    Klawiatura podświetlana

    Na pytanie czy potrzebujemy klawiatury z podświetleniem każdy musi odpowiedzieć sobie sam. Obecność podświetlenia podnosi walory wizualne klawiatury, a także niesie ze sobą istotne usprawnienia, o ile tylko przy wyborze klawiatury uwzględnimy kilka istotnych spraw.
    Po pierwsze podświetlenie powinno mieć możliwość włączenia / wyłączenia i także w miarę możliwości regulację intensywności świecenia. W ten sposób, podczas rozgrywki przy zgaszonym świetle będzie dokładnie widzieć wszystkie klawisze. Jednocześnie w czasie oglądania filmu, podświetlenie nie będzie nas rozpraszać. Kolejna sprawa to wybór oświetlenia dla poszczególnych stref klawiatury np. podświetlany WSAD czy strzałki. Selektywnie podświetlane klawisze są bardzo ciekawym rozwiązaniem i mogą okazać się przydatne podczas nocnych rozgrywek. Oczywiście miłym akcentem jest możliwość zmiany koloru podświetlenia naszej klawiatury, czy to całego bloku czy poszczególnych stref.

    Kształt klawiszy, wygląd i materiał klawiatury

    Obecnie do wyboru mamy dwa rodzaje klawiszy. W przypadku klawiatur nisko profilowych kojarzonych z laptopami mamy do czynienia z klawiszami płaskimi, natomiast klasyczne klawiatury posiadają wgłębienia w kształcie zbliżonym do cylindra.
    Bardzo ważne jest rozmieszczenie klawiszy. Na szczęście w przypadku klawiatur gamingowych spotykamy zazwyczaj klasyczny układ klawiszy, zarówno podstawowych jak i dodatkowych, umieszczonych zazwyczaj w bloku po lewej stronie. Wszelkie odstępstwa od tej reguły powinny być traktowane z duża dozą nieufności, gdyż niestandardowe rozmieszczenie klawiszy bądź ich rozmiar mogą znacznie utrudnić korzystanie z klawiatury.
    Inną ważną kwestią jest obecność podpórki na dłonie. Nie każdy jest do niej przyzwyczajony i nie każdy będzie w stanie wygodnie pracować na klawiaturze z danym typem podpórki. Z kolei niektórzy doceniają ich obecność i nie będą wyobrażali sobie korzystania z klawiatury bez wygodnego oparcia pod nadgarstki. Najlepiej więc, gdy nie jesteśmy absolutnie pewni, że podpórka jest nam zbędna, by nasza klawiatura była wyposażona w podpórkę z możliwością demontażu.

    Przydatne funkcje klawiatury

    Na co jeszcze możemy zwrócić uwagę? Przydatne mogą się okazać wszelkiego rodzaju porty zarówno USB jak i wejścia mini jack. Część klawiatur z wyższej półki posiada dodatkowe wyświetlacze pozwalające na wyświetlanie parametrów związanych zarówno z grą, w którą aktualnie gramy jak i ogólne parametry komputera.

  • Zdrowie i medycyna » Dla pacjenta » Rekonwalescencja
    Jak leczyć odleżyny u osób starszych?
    Jak leczyć odleżyny u osób starszych?

    Przykuci do łóżka chorzy bardzo często skarżą się na pojawiające się odleżyny, które sprawiają dodatkowe cierpienie i niekorzystanie wpływają na stan psychiczny. Przyczyny odleżyn wiążą się bezpośrednio z długotrwałym uciskiem i niedotlenieniem tkanek, powodując tym samym problemy z naczyniami i obrzęk ciała, z czasem doprowadzając do martwicy tkanek podskórnych. Prawidłowa pielęgnacja odleżyn wymaga nie tylko korzystania z profesjonalnych opatrunków, które znacznie przyśpieszają proces gojenia się rany, ale przede wszystkim poświęcenia cennego czasu przeznaczonego na higienę wrażliwych części ciała.

    Rany na skórze

    Odleżyny najczęściej pojawiają się w okolicy pośladków, kości krzyżowej, na łopatkach i w okolicy stawu biodrowego. Chociaż przyczyny odleżyn (więcej w temacie odleżyn możesz przeczytać na stronie http://www.dlaspecjalistow.mojarana.pl/pl/leczenie-ran/odlezyny) są bardzo łatwe do zdiagnozowania (długo trwały ucisk blokujący przepływ krwi), to ich leczenie jest wyjątkowo czasochłonne. Zmniejszenie dopływu krwi powoduje, iż pojawia się obrzęk i rumień, któremu towarzyszy ból. Z czasem dochodzi do tego łuszczenie się i zasinienie skóry, z której zaczyna się sączyć płyn surowiczy. Tkanki stopniowo zaczynają stopniowo umierać i oddzielać się od zdrowych części. Zaniedbane odleżyny mogą stać się bezpośrednią przyczyną zgonu, dlatego pod żadnym pozorem nie wolno ich lekceważyć i jak najszybciej rozpocząć leczenie, zwłaszcza u osób starszych, u których okres rekonwalescencji znacznie się wydłuża.

    Rodzaje odleżyn i ich leczenie

    Wyróżnia się pięć rodzajów odleżyn wedle skali Torrance'a:

    • I stopnia: to blednące pod wpływem nacisku zaczerwienienie świadczące o znikomych uszkodzeniach naczyń krwionośnych;
    • II stopnia: pojawia się rumień, któremu często towarzyszu obrzęk tkanki oraz przewlekły ból;
    • III stopnia: zostaje uszkodzona tkanka podskórna, pojawiają się rany wypełnione czerwoną ziarniną lub żółtą masą;
    • IV stopnia: pojawia się martwica tkanki podskórnej spowodowana zapaleniem i zakrzepicą naczyń;
    • V stopnia: to zaawansowana martwica obejmująca mięśnie, stawy i kości. Tkanki rozpadają się, występuje czarna martwica, której towarzyszy bardzo silny ból.

    Leczenie odleżyn u osób starszych jest szczególnie utrudnione z powodu długiej rekonwalescencji oraz potrzeby poświęcania sporej ilości wolnego czasu. Opiekując się osobą z odleżynami, należy:

    • Systematycznie, co 2-3 godziny zmieniać jej położenie;
    • 3-4 razy dziennie należy doglądać ran: nie wolno ich dotykać gołymi rękami ani też naciskać, zaleca się ich oczyszczanie oraz częstą zmianę opatrunków;
      W czasie upałów zwilżać skórę chorego i stosować sypki talk; zimą doskonale sprawdzi się oliwka dla dzieci;
    • Codziennie oklepywać miejsca narażone na ucisk, poprawiając tym samym krążenie krwi;
    • Systematycznie zmieniać pościel chorego, naciągać prześcieradło i pilnować, by nie znajdowały się na nim resztki jedzenia. Podobna sytuacja dotyczy częstej zmiany bielizny;
    • Stosować zabezpieczenia przed uciskiem, wykorzystując do tego poduszki, wełniane wałki oraz delikatną, owczą skórę;
    • Do mycia używać mydła o odczynie 5,5 pH oraz bawełnianego, miękkiego ręcznika.

    Opatrunki i specjalne materace

    Odpowiednie akcesoria nie tylko chronią przed odleżynami, ale także przyśpieszają gojenie się ran oraz pozwalają zaoszczędzić czas przeznaczony na pielęgnację chorego. Nieocenioną pomocą w leczeniu odleżyn jest zakup specjalnych opatrunków, które w 50% przyśpieszają czas gojenia się ran (pochłaniają nadmiar wysięku z tkanek), krążków przeciwodleżynowych na pośladki, ochraniaczy na stopy oraz łokcie, a także specjalnych podpórek na kolana. Głównym zadaniem opatrunku jest utrzymywanie wysokiej wilgotności rany, niedopuszczenie do rozwoju bakterii przy jednoczesnej wymianie gazowej, usuwaniu toksycznych cząstek oraz utrzymaniem odpowiedniej temperatury ciała. W sklepach medycznych można kupić kilka rodzajów plastrów na odleżyny: hydrożelowe, opatrunki poliuretanowe, alginiany, hydrokoloidy, błony półprzepuszczalne i dekstranomery. Z kolei materace przeciwodleżynowe zostały zaprojektowane w ten sposób, aby regularnie, za pomocą pompki, zmieniać ciśnienie w środku materaca, dzięki czemu zmniejsza się ucisk na ciało, co przeciwdziała powstawaniu nowych ran. Odleżyny można leczyć w domu, ale pod stała kontrola lekarza, który pomaga zadecydować o terapii chorego: stosowaniu środków opatrunkowych, antybiotyków lub interwencji chirurgicznej.

  • Sport, turystyka i hobby » Sporty i zabawy wodne » Pływanie na desce
    Stand up paddle boarding (SUP), czyli surfing na spokojnie, nawet w Polsce!
    Stand up paddle boarding (SUP), czyli surfing na spokojnie, nawet w Polsce!

    Sporty wodne to doskonały sposób na aktywne spędzenie wolnego czasu nad morzem oraz świetna okazja na dostarczenie sobie emocji w czasie urlopu czy weekendu. Każdy zna, chociażby z telewizji, popisy surferów, którzy ślizgają się na falach nierzadko kilka razy wyższych od nich samych. Takie wyczyny wymagają jednak ogromnego doświadczenia, którego zdobycie wymaga niezliczonych godzin praktyki. A co ma zrobić osoba, która swoją przygodę ze sportami wodnymi chciałaby rozpocząć od zaraz?

    Czym jest SUP?

    Odpowiedzią jest SUP, czyli skrót od Stand up paddle boarding / surfing. W wolnym tłumaczeniu na język polski jest to pływanie bądź surfowanie na desce na stojąco przy użyciu wiosła. Jest to stosunkowo nowa odmiana surfingu, która jednak bardzo szybko zyskuje popularność i coraz większe rzesze zwolenników. Jednym z powodów jest właśnie stosunkowo krótki czas nauki niezbędnej by cieszyć się tę dyscypliną w najprostszym jej wydaniu. Umiejętności potrzebne do pływania na desce po akwenach ze spokojną wodą można zdobyć w naprawdę krótkim okresie czasu. Tym samym docieramy do kolejnej zalety SUP, a mianowicie faktu, że jest to dyscyplina, którą można uprawiać na wodach każdego rodzaju. W przeciwieństwie do surfingu czy skimboardingu, nie potrzebujemy fal by móc pływać na desce z wiosłem, chociaż zestaw ten świetnie sprawdza się również w takich warunkach, nawet przy spotkaniu z kilkumetrowymi falami. Dodatkowo taki rodzaj surfingu, jaki oferuje SUP, pozwala na złapanie o wiele większej ilości fal niż jego tradycyjni odpowiednicy. Pływanie po falach jest jednak sprawą bardzo skomplikowaną, która wymaga o wiele większego doświadczenia. Do nauki podstaw wybierzmy więc wspomniany wcześniej spokojny akwen, na którym opanujemy utrzymywanie równowagi oraz korzystanie z wiosła.

    Warto zauważyć, że istnieje więcej odmian SUP oprócz samego pływania i surfowania na desce z użyciem wiosła. Istnieją również odmiany skupiające się na pływaniu po spokojnych wodach w celach turystycznych, dla samego podziwiania widoków lub wędkowania. Organizuje się również wyścigi w kategorii SUP, które mają miejsce na jeziorach i kanałach, a także pływanie z wykorzystaniem gwałtownych prądów rzecznych. Istnieje nawet połączenie SUP z yogą.

    Deski do SUP

    Konstrukcja deski przeznaczonej do SUP to przeważnie wzmacniany szkłem plastik z domieszką żywicy, która jest kompatybilna z poliurytanową pianką używaną do produkcji rdzenia deski. Niektóre deski wykonane są z wydrążonego w środku kawałka drewna. Najnowszą odmianą są deski nadmuchiwane, do których producenci oferują dedykowane pompki. Standardowa deska SUP ma długość zawierającą się pomiędzy 2,7 a 3,6 metra i wklęsły kadłub z wyściełaną częścią pokładową. Wyposażone są najczęściej w jeden do trzech stateczników, nazywanych finami, które wspomagają sterowanie deską. Deski o długości około 2 metrów, wykonane z włókna węglowego, wykorzystywane są w zawodach, gdzie krótsze wymiary zapewniają lepszą zwrotność. Natomiast deski wyścigowe należą do najdłuższych desek SUP i potrafią mieć nawet ponad 4 metry długości. Wykonane są najczęściej z włókna szklanego.

    Wiosła do SUP

    Wiosła stosowane w SUP, nazywane pagajami, są podobne do tradycyjnych wioseł używanych w czasie pływania kajakiem, tylko dłuższe i z jednym piórem zamiast dwóch. Na drugim końcu, w miejscu pióra, znajduje się uchwyt. Wiosła wykonane są najczęściej z karbonu, włókna szklanego bądź drewna. Dzięki regulacji długości, można je dostosować do każdego użytkownika.

    Akcesoria do SUP

    Wśród przydatnych akcesoriów znajdziemy linę bezpieczeństwa podobną do tej stosowanej przez surferów. Łączy ona kostkę pływaka z deską i zapobiega jej odpłynięciu za daleko w razie upadku do wody. Do transportu i przechowywania sprzętu pomocne będą pokrowce na deski, wiosła lub same ich pióra. Są to sprawdzone produkty, które w środku wyściełane są miękkim materiałem chroniącym powierzchnię deski czy wiosła przed uszkodzeniami i zarysowaniami. Praktycznym dodatkiem są również torby do przewozu bagażu na desce SUP, które mocuje się bezpośrednio nad deską przyczepioną do relingu bagażnika samochodowego.

  • Sport, turystyka i hobby » Sporty i zabawy wodne » Rekreacja wodna
    Plażing - co zabrać ze sobą na plażę?
    Plażing - co zabrać ze sobą na plażę?

    Wizyta na plaży to obowiązkowy punkt każdego urlopu. Obecnie na rynku dostępna jest naprawdę szeroka gama akcesoriów do plażowania, które podnoszą komfort wypoczynku, a także pozwalają w pełni cieszyć się atrakcjami, które oferuje pobyt nad morzem. W tym artykule opisujemy najbardziej popularne akcesoria plażingowe, więc jeśli zastanawiacie się, co oprócz ręcznika i butelki wody wziąć na plażę, jest to tekst dla Was.

    Maty plażowe

    Wśród dostępnych na rynku mat plażowych wyróżniamy przede wszystkim te mniejsze, przeznaczone dla dzieci. Wyprawa na plażę jest w końcu dla nich nie lada przygodą, więc warto zadbać, by niczego im nie zabrakło. Maty dziecięce wykonane są najczęściej z PVC. Posiadają nadmuchiwane podgłówki, a ich powierzchnie zdobią grafiki przedstawiające bohaterów najpopularniejszych kreskówek.

    Jeśli chodzi natomiast o maty dla dorosłych, najlepszym rozwiązaniem będzie kupno maty plażowo-campingowej. Oprócz uniwersalnego przeznaczenia, jej zaletami są wysokiej jakości materiały piankowe, które doskonale izolują od podłoża, chroniąc zarówno przed zbyt rozgrzanym piaskiem, jak i chłodem wilgotnej ziemi. Maty dla dorosłych również posiadają nadmuchiwane podgłówki, co eliminuje potrzebę usypywania wału z piasku, czy składania ubrań w celu oparcia na nich głowy. W przypadku zabrudzenia, powierzchnia zewnętrzna maty jest łatwa w czyszczeniu, a sama mata bez problemu pozwala się zwinąć, nie stanowiąc niewygodnego balastu w czasie transportu.

    Namioty plażowe

    Każdy, kto był kiedyś na plaży wie, że ciężko tam o prywatność. W trakcie sezonu ciężko w ogóle znaleźć wolne miejsce, a gdy się wreszcie uda to dookoła mamy tłumy ludzi i biegające, sypiące piaskiem dzieci. Dla osób ceniących sobie spokój i odrobinę prywatności w czasie pobytu nad wodą, producenci oferują różnego rodzaju namioty wypoczynkowe. Są to lekkie i proste w rozkładaniu konstrukcje, których stelaż wykonany jest z włókna szklanego. Poszycie oraz podłoga wykonane są zazwyczaj z poliestru. Oprócz osłony przed ciekawskimi spojrzeniami, namioty plażowe skutecznie chronią też przed szkodliwym działaniem promieni UVA i UVB. Wielu producentów oferuje możliwość dodatkowego dociążenia namiotu przy pomocy dodatkowych kieszeni, które napełnia się piaskiem. Jest to świetne rozwiązanie na bardziej wietrzne dni, gdy zachodzi obawa, że nasz namiot zostanie przewrócony, albo nawet porwany przez wiatr.

    Parasole plażowe

    Gdy nie odczuwamy konieczności kompletnej izolacji od reszty plażowiczów, dobrym wyborem jest parasol plażowy. Każdy taki parasol dobrej jakości posiada regulację wysokości, a nierzadko również i kąta nachylenia czaszy. Parasole dostępne są w wielu żywych kolorach, również w wersjach dziecięcych, posiadających system bezpiecznego otwierania. Niektórzy producenci razem z parasolem oferują również bardzo poręczny pokrowiec, który dzięki paskowi można przewiesić przez ramię.

    Parawany plażowe

    Jednym z najbardziej popularnych sposobów na zapewnienie sobie odrobiny prywatności w czasie pobytu nad morzem są oczywiście parawany plażowe. Wykonane są najczęściej z poliestru pokrytego warstwą wodoodporną. W zestawie oprócz samego parawanu znajdują się również stalowe rurki służące za stelaż, oraz śledzie do wbicia w piasek. Parawany można ustawiać pod różnymi kątami, zależnie od modelu mogą się różnej ilości segmentów. Dostępne są w wielu żywych kolorach i atrakcyjnych wzorach, które przy powrocie z kąpieli pozwolą łatwo zlokalizować miejsce, które zajmujemy. Dodatkową korzyścią jest fakt, że taki plażowy parawan można wykorzystać również na inne sposoby, np. jako osłona kuchni czy stolika na kempingu.

    Piłki plażowe

    Myśląc o plaży i zabawie, pierwsze co przychodzi na myśl to oczywiście nadmuchiwana piłka plażowa. Z uwagi na popularność, na rynku dostępna jest naprawdę szeroka gama piłek w przeróżnych rozmiarach, kolorowych bądź posiadających nadruki z bohaterami kreskówek, wykonanych najczęściej z PVC. Mogą z powodzeniem być stosowane również w wodzie.

    Ręczniki plażowe

    Nieodzownym akcesorium w czasie plażowania jest również ręcznik. Podobnie jak w przypadku piłek, oferta jest naprawdę obszerna. Producenci oferują ręczniki w każdym kolorze i niezliczonej liczbie wzorów. Materiał, z którego są wykonane ręczniki to najczęściej miękka i przyjemna w dotyku bawełna, która doskonale chłonie wodę z mokrego po kąpieli ciała.

    Torby plażowe

    Jak widać na przykładzie opisanych wyżej podpunktów, lista akcesoriów plażowych może być całkiem długa, a trzeba to wszystko jeszcze w jakiś sposób nad tę wodę donieść. I tu z pomocą przychodzą torby plażowe. Mogą być zarówno wzorzyste i kolorowe, jak i przezroczyste. Wykonane są najczęściej z polipropylenu, którego nie pierze się, tylko w razie zabrudzenia przeciera wilgotną szmatką. Oprócz toreb, w ofercie producentów znaleźć możemy również wykonane z włókien naturalnych koszyki plażowe.

    Materace dmuchane do pływania

    Relaks na plaży to jednak nie tylko leżenie na ręczniku i opalanie się, czy granie w piłkę. Największą atrakcją jest oczywiście morze. Odpowiedni dmuchany materac zapewni niezapomniane wrażenia. Zależnie od modelu, może być jedno lub wielokomorowy, wiele materacy posiada wbudowaną dmuchaną poduszkę. Wśród materiałów, z których wykonywane są materace, przeważa PVC. Dostępna jest szeroka gama kolorów i oczywiście wersje dziecięce, które często posiadają kształty różnych stworzeń morskich i nie tylko. Przed korzystaniem z dmuchanego materaca, w celu bezpiecznego użytkowania, należy obowiązkowo sprawdzić maksymalną dopuszczalną wagę użytkownika.

    Fotele do pływania

    Fotele do pływania to nic innego jak dmuchane materace z oparciem (niektóre z foteli posiadają opcję rozłożenia w klasyczny materac), do pływania w pozycji siedzącej, bądź pół leżącej. Wykonane są najczęściej z odpornego na uszkodzenia winylu, który pozwala na używanie fotela również na ziemi, np. w formie leżaka w ogrodzie. Dodatkową zaletą tego materiału jest fakt, że winyl jest bardzo łatwy w czyszczeniu. Podobnie jak w przypadku materacy, fotele również dostępne są w wielu gamach kolorystycznych i posiadają ograniczenia wagowe dla użytkowników.

  • Dom, wnętrza i ogród » Aranżacja ogrodu » Pielęgnacja ogrodu
    Rodzaje ściółek ogrodowych
    Rodzaje ściółek ogrodowych

    Ściółkowanie polega na przykrywaniu gleby wokół roślin i stanowi jeden z najważniejszych zabiegów ochronnych, zabezpieczający glebę przed utratą wilgoci i składników odżywczych, a przez to zapewniający roślinom optymalne warunki do wzrostu. Ściółka pełni też bardzo ważną funkcję dekoracyjną, a odpowiednio dobrany materiał ściółkujący, pozwoli na uzyskanie niezwykłych efektów przy tworzeniu aranżacji ogrodu.

    Dlaczego stosujemy ściółkowanie w ogrodzie

    Ściółka, poza funkcją dekoracyjną, spełnia następujące funkcje użytkowe:

    • chroni glebę przed erozją,
    • ogranicza lub całkowicie hamuje rozwój chwastów,
    • przeciwdziała zbytniemu nagrzewaniu się gleby, zmniejsza parowanie i zabezpiecza przed wysuszeniem,
    • sprzyja rozwojowi pożytecznych mikroorganizmów glebowych,
    • stanowi izolację, chroniącą system korzeniowy roślin w czasie mrozów,
    • w przypadku ściółki organicznej, jest dodatkowym źródłem próchnicy,
    • zapobiega wypłukiwaniu z gleby środków odżywczych.

    Rodzaje ściółek

    Ściółki możemy zasadniczo podzielić na dwa rodzaje, ściółki organiczne i ściółki nieorganiczne.

    Do ściółek organicznych zaliczamy następujące materiały:

    Igliwie, liście, szyszki - igły stanowią ciekawe rozwiązanie jako ściółka pod iglaki, jeszcze ciekawsze wydają się być szyszki, natomiast liście, ze względu na niezbyt estetyczny wygląd, nie są zbyt popularnym rodzajem ściółki i lepiej, gdy zostaną użyte do uzyskania kompostu.

    Kompost - może być wytworzony na własne potrzeby z organicznych odpadów domowych pochodzących z kuchni, a także, w głównej mierze z odpadów roślinnych powstających w grodzie. Jedną z jego zalet jest brak możliwości przedawkowania, przez co jego stosowanie jest bardzo bezpieczne. Istnieje natomiast możliwość wtórnego pojawienia się chwastów, w przypadku nieprawidłowo przeprowadzonego kompostowania. Ściółkę kompostową poleca się szczególnie pod uprawę róż i roślin bylinowych.

    Kora - bardzo popularny materiał stosowany chętnie ze względów dekoracyjnych i użytkowych. Wolno ulega rozkładowi i skutecznie zapobiega rozwojowi chwastów. Dokładniej, o rodzajach kory i ich zaletach przeczytacie w osobnym artykule, poświęconemu temu produktowi [link].

    Skoszona trawa - stanowi bardzo bogate źródło substancji odżywczych, ulega bardzo szybkiemu rozkładowi,

    Trociny i zrębki drewniane - świeże trociny nie powinny być używane do ściółkowania, gdyż, w czasie rozkładu, zużywają azot zawarty w glebie, co jest niekorzystne z punktu widzenia roślin. Aby trociny nadawały się do utworzenia ściółki, muszą przejść trzy letni proces kompostowania. Alternatywą jest stosowanie nawozów azotowych, uzupełniających braki tego pierwiastka. Podobnie ma się sytuacja ze zrębkami drewnianymi, przy czym mają one dłuższy, niż trociny, czas rozkładu.

    Natomiast do ściółek nieorganicznych zaliczamy wszelkiego rodzaju kamienie i tłuczeń, a także pokruszone kawałki cegieł czy szkła. Tego typu ściółki pozwalają na stworzenie bardzo atrakcyjnych aranżacji ogrodowych, szczególnie dobrze spisują się we wszelkiego rodzaju skalniakach czy całych ogrodach skalnych.

    A może agrotkanina?

    Agrotkanina do ściółkowania stanowi alternatywę dla klasycznych ściółek organicznych i nieorganicznych. Posiada dużą odporność mechaniczną, przez co można układać na niej nawet przedmioty o ostrych krawędziach, bez ryzyka rozcięcia. Z tego powodu idealnie nadaje się do rozłożenia nie tylko pod korę ogrodową, ale i wszelkiego rodzaju kamienie czy tłuczeń.

    Agrotkanina bardzo skutecznie blokuje rozwój chwastów. Podczas rozkładania należy pamiętać o wycięciu w niej otworów przeznaczonych dla roślin. Aby skutecznie zabezpieczyć agrotkaninę przed podwiewaniem przez wiatr, należy stosować dedykowane kotwy. Dodatkowym zabezpieczeniem mogą być kamienie ułożone wzdłuż brzegów agrotkaniny.

    Jak prawidłowo utworzyć ściółkę?

    Ściółka, aby spełniała swoją rolę, musi być odpowiednio przygotowana i pielęgnowana. Na ułożenie ściółki najlepiej wybrać początek wiosny, zanim pojawią się pierwsze chwasty. Jeśli zdecydujemy się na stworzenie jej w późniejszym okresie, musimy liczyć się z koniecznością uprzedniego odchwaszczenia gleby.

    Przed ułożeniem ściółki, należy dokładnie przekopać glebę, tak by była dobrze spulchniona. Warstwa ściółki nie powinna przekraczać 10 cm, gdyż zbyt duża jej grubość, utrudniałaby oddychanie gleby i mogłaby powodować rozwój procesów gnilnych. Zbyt gruba ściółka może też stanowić schronienie dla gryzoni. Pamiętajmy również o pozostawieniu kilkunastu centymetrowego odstępu pomiędzy roślinami, a granicą ściółki, tak by umożliwić rozwój nowym pędom, a także nie narażać pni na kontakt ze ściółką i tym samym na niebezpieczeństwo gnicia.

    W przypadku ściółek organicznych, ulegających stopniowemu rozkładowi, konieczne jest okresowe uzupełnianie warstwy ściółki. Częstotliwość tego zabiegu jest zależna od typu ściółki, rodzaju gleby, stopnia wilgotności gleby, itp.

  • Rozrywka i kulinaria » Alkohole domowe, koktajle i zestawy » Świat alkoholi
    Zdrowotne właściwości czerwonego wina
    Zdrowotne właściwości czerwonego wina

    "We wszystkim musi być umiar" - Pitagoras. Tę maksymę greckiego filozofa i matematyka z powodzeniem moglibyśmy zastosować do kultury picia wina. Jeden kieliszek czerwonego wina do obiadu, co zwykli praktykować Francuzi, wszedł do kanonu prozdrowotnych wzorców w codziennej diecie. Alkohol zawarty w winie podkreśla jego smak i wydobywa pełnię aromatu. Jednak to co naprawdę zdrowe - znajduje się w pozostałej objętości trunku.

    Czerwone wino a procesy starzenia

    Wino, oprócz uznawanych na całym świecie walorów smakowych, posiada liczne właściwości zdrowotne. Prym w tej dziedzinie wiedzie wino czerwone. Posiada ono 10-krotnie więcej przeciwutleniaczy niż wino białe. Antyoksydanty neutralizują wolne rodniki, które odpowiadają za degradację DNA i komórek w organizmach żywych. Innymi słowy czerwone wino, za sprawą przeciwutleniaczy w postaci polifenoli i antocyjanów, spowalnia procesy starzenia. Szczególnie bogate w polifenole są pestki i skórki (czyli tzw. wytłoki) winogron.

    Jednym z najkorzystniejszych polifenoli jest resweratrol. Oprócz wspomnianych właściwości antyoksydacyjnych, działa on przeciwwirusowo i przeciwgrzybicznie. Testy laboratoryjne wykazały, że wydłuża on średnią długość życia myszy, będących na diecie wysokokalorycznej, o 26%. Zważywszy, że współczesne nawyki żywieniowe przeciętnego, żyjącego w ciągłym pośpiechu, obywatela kraju rozwiniętego, nie należą do najzdrowszych, wniosek płynący z tych badań jest niezwykle istotny. Być może to właśnie wino już wkrótce okaże się jednym z najlepszych naturalnych i łatwo dostępnych lekarstw, które mają bezpośredni wpływ na długość życia człowieka.

    Jako ciekawostkę należy dodać, że istnieje jeszcze jeden, znacznie mniej popularny alkohol posiadający podwyższoną ilość antyoksydantów. Trunkiem tym jest brandy. Mowa o brandy produkowanej na bazie wina gronowego (najpopularniejszej na rynku) lub wytłoków winogron.

    Czerwone wino a układ krwionośny

    Naukowcy badający korzystny wpływ czerwonego wina na układ krwionośny i serce odnotowali ciekawy fakt. Mieszkańcy regionów Francji, w których regularne spożywanie wina stało się elementem kultury, zapadali na choroby serca znacznie rzadziej, a współczynnik umieralności na skutek niewydolności krążeniowej czy zawałów był najniższy na świecie. Tym samym potwierdzono ochronne działanie wina na układ krążenia. Podkreślono jednakże odwrotny skutek w przypadku nadmiernej konsumpcji, która wiązała się ze zwiększonym ryzykiem zawału serca i śmierci.

    Z medycznego punktu widzenia, za dobroczynny wpływ wina na układ krwionośny i narządy wewnętrzne odpowiadają flawonoidy. Działają one przeciwzakrzepowo, zmniejszając tym samym ryzyko miażdżycy i udarów, obniżają także poziom cholesterolu. Badania potwierdził ponadto, że umiarkowane spożycie wina może podwyższyć ogólną odporność organizmu, w tym na infekcje żołądkowe i jelitowe. Ponadto - potas zawarty w winie reguluje i obniża ciśnienie tętnicze.

    Czerwone wino a układ trawienia

    Garbniki naturalne (taniny) zawarte w winie pozytywnie wpływają na układ trawienny, przeciwdziałają biegunkom, mają właściwości przeciwzapalne oraz wykazują działania ochronne dla błon śluzowych.

    Ponadto czerwone wino stymuluje wydzielanie śliny, produkcję enzymów trawiennych oraz poprawia ukrwienie układu pokarmowego. Substancje aktywne stymulują wątrobę do produkcji żółci, która wspomaga trawienie poprzez rozkład tłuszczów oraz zapewnia optymalne pH dla enzymów trzustkowych i jelitowych. Niweluje ponadto ryzyko kamicy żółciowej.

    Podsumowanie

    Czerwone wino - właściwości zdrowotne:

    • zwalcza wodne rodniki, chroni DNA, spowalnia procesy starzenia,
    • działa przeciwwirusowo i przeciwgrzybicznie,
    • obniża poziom cholesterolu,
    • chroni przed miażdżycą, zakrzepami i udarami mózgu,
    • pomaga w walce z nadciśnieniem tętniczym,
    • wspomaga, chroni i leczy układ trawienny,
    • stymuluje produkcję żółci, obniża ryzyko kamicy żółciowej.

    Jeśli jeszcze nie przekonałeś się do prozdrowotnych właściwości czerwonego wina, powinieneś spojrzeć na statystyki. Zarówno kuchnia francuska jak i polska nie należą do najzdrowszych. Przeciętny mieszkaniec naszego kraju wypija rocznie 3 litry wina, a Francuz - 45. Natomiast przeciętna długość życia wypada na naszą niekorzyść w stosunku 76,8 do 82,6 lat. Może zatem świadoma i umiarkowana kuracja czerwonym trunkiem nie jest złym rozwiązaniem? Na zdrowie!

  • Dom, wnętrza i ogród » Aranżacja ogrodu » Architektura ogrodowa
    Altana czy pawilon ogrodowy?
    Altana czy pawilon ogrodowy?

    Altana ogrodowa stanowi niezwykłą dekorację i jednocześnie miejsce odpoczynku, gdzie mogą odbywać się wspólne biesiady i spotkania w gronie przyjaciół. To jaki styl i charakter będzie miała altana, zależy nie tylko od jej kształtu, ale przede wszystkim od rodzaju materiałów, które użyjemy do jej budowy.

    Decydując o wyborze altany powinniśmy wybrać pomiędzy gotowymi do złożenia altanami lub własnoręcznym zaprojektowaniem i wykonaniem konstrukcji. Ta druga opcja wymaga znacznie więcej pracy i umiejętności, efekt końcowy będzie jednak spełniał dokładnie nasze wymagania.

    Alternatywą dla altan są pawilony ogrodowe. Sam podział pomiędzy altanami i pawilonami jest stosunkowo płynny. Pawilony mają zazwyczaj lekką konstrukcję, dzięki czemu są mobilne i stosunkowo łatwo zmienić ich położenie. Spełniają też głównie funkcję użytkową i nie sprawdzają się jako dekoracja, tak dobrze jak altany.

    Konstrukcja drewniana czy murowana?

    Wybór materiału, z którego będzie wykonana konstrukcja naszej altany, determinuje zarówno jej trwałość jak i charakter. Odpowiednia selekcja budulca pozwoli na dopasowanie wyglądu altany do charakteru ogrodu, a w szczególności do innych, obecnych w nim elementów architektonicznych.

    Altana drewniana

    Drewno stanowi podstawowy i jeden z najbardziej naturalnych budulców. Dzięki swej uniwersalności, bardzo łatwo dopasowuje się do charakteru zarówno domu jak i ogrodu. Drewno jest bardzo łatwe w obróbce, lekkie i stosunkowo wytrzymałe. Sprawia to, że budowa altany z gotowego zestawu lub własnoręczne wykonywanie poszczególnych elementów, nie przekracza możliwości każdego domowego majsterkowicza.

    Najpopularniejszymi odmianami drewna stosowanego do konstrukcji altan ogrodowych jest drewno drzew iglastych, takich jak sosna i modrzew oraz, lżejsze lecz nieco mniej wytrzymałe, jodła i świerk.

    Altana kamienna i ceglana

    Drugim, naturalnym materiałem wykorzystywanym przy budowie altan jest kamień. Altany wykonane z kamienia są niezwykle trwałe, jednak koszt ich budowy jest wielokrotnie wyższy niż w przypadku altan drewnianych. Kamienne altany prezentują się wyjątkowo dobrze w starych ogrodach.

    Cegła to również bardzo trwały i jednocześnie, w porównaniu z kamieniem, tańszy budulec. Bardzo często stosuje się jednocześnie oba te materiały, z cegieł wykonując zasadniczą część konstrukcji, a kamieni używając jako materiału wykończeniowego. Zarówno altany kamienne jak i konstrukcje wykonane z cegły wymagają solidnych fundamentów i stabilnego podłoża.

    Pozostałe materiały na altany i pawilony ogrodowe

    Wśród pozostałych materiałów wykorzystywanych w konstrukcjach altan i pawilonów wyróżniamy:

    • beton - stosuje się go głównie do wykonania fundamentów pod altany ceglane i kamienne, a także pod cięższe konstrukcje drewniane; może być również wykorzystany do budowy podłogi,
    • metal - wykorzystywany najczęściej w budowie pawilonów ogrodowych; ze względu na bardzo dobre własności mechaniczne, pozwala na wykonywanie przewiewnych, ażurowych konstrukcji,
    • szkło - może stanowić wypełnienie ścian altany; przepuszcza światło do wnętrza, a jednocześnie zabezpiecza wnętrze przed warunkami atmosferycznymi.

    Kształt i wymiary altany

    Rozmiary konstrukcji jak i jej kształt zależą od bardzo wielu czynników. Poza aspektem prawnym, opisanym poniżej, przy określaniu wymiarów warto uwzględnić przeznaczenie konstrukcji.

    Mała altana przeznaczona dla dwóch osób powinna mieć powierzchnię przynajmniej 4 m². Dla czterech osób, by mogły one wygodnie odpoczywać i spożywać posiłki warto zaplanować większą powierzchnię, przynajmniej 6 m².

    Altany mogą mieć najróżniejsze kształty. Najpopularniejsze, spotykane w zestawach przeznaczonych do samodzielnego montażu to:

    • altany kwadratowe,
    • altany prostokątne,
    • altany sześciokątne,
    • altany ośmiokątne,
    • altany dziesięciokątne,
    • altany dwunastokątne,
    • altany krągłe i owalne.

    Jaki dach altany?

    Generalnie wyróżniamy dwa rodzaje dachów - dach płaski lub stromy. Niezależnie od rodzaju, dach musi być szczelny. Aby zabezpieczyć konstrukcję przed deszczem, stosuje się rożnego rodzaju pokrycia dachowe. Wśród wszystkich rodzajów materiałów na pokrycie dachu, wyróżniamy:

    • blachodachówka - z wyglądu może przypominać dachówkę ceramiczną, jest równie trwała, lecz w przeciwieństwie do dachówki ceramicznej, bardzo lekka. Charakteryzuje się również nieskomplikowanym montażem,
    • dachówka ceramiczna - cechuje ją bardzo duża trwałość, wadą jest wysoka waga,
    • gont / dachówka bitumiczna - bardzo popularny i stosunkowo tani materiał pokryciowy, dedykowany do dachów drewnianych; zaletami tego rozwiązania jest bardzo prosty montaż, również na pochyłych dachach,
    • gont drewniany - droższy, lecz bardziej ozdobny niż gont bitumiczny, wykonany z drewna sosny lub dębu; wymaga impregnacji,
    • papa - lekki i wodoszczelny materiał. Mogą być stosowane zarówno jako materiał podkładowy jak i wykończeniowy,
    • trzcina - znajduje zastosowanie w przypadku pochyłych dachów; pasuje do ogrodów utrzymanych w wiejskiej stylistyce.

    Fundament i podłoga

    W zależności od typu altany, a przede wszystkim użytych materiałów i co za tym idzie, wagi samej konstrukcji, wymagane są stosowne fundamenty. Lekkie drewniane altany pokryte gontem bitumicznym, nie wymagają specjalnych fundamentów. Wystarczą tu kotwy umieszczone w ziemi oraz betonowe stopy, na których wsparta będzie cała konstrukcja.

    W przypadku altan ciężkich, wykonanych z cegły i kamienia, bądź dużych konstrukcji drewnianych pokrytych dachówką ceramiczną, konieczne jest wykonanie solidnych fundamentów. Do tego celu można użyć betonowe płyty fundamentowe.

    Osobną kwestię stanowi podłoga. Najbardziej polecanym materiałem będzie w tym przypadku drewno. Wymaga ono konserwacji i izolacji od strony gruntu. Jest jednak stosunkowo tanie, ogranicza uczucie chłodu i jest łatwe do utrzymania w czystości. Alternatywą dla drewna, jako materiału podłogowego, jest kostka brukowa lub płytki kamienne. Koszt wykonania takiej podłogi jest wyższy, sama podłoga jest jednak niezwykle trwała i nie wymaga konserwacji.

    Altanka działkowa, a przepisy budowlane

    Czym według przepisów jest altanka działkowa? Odpowiedź na to pytanie dostarcza nam Ustawa o rodzinnych ogrodach działkowych z dnia 13 grudnia 2013 r. Mówi na, że za altanę uznajemy wolnostojący budynek rekreacyjno wypoczynkowy o powierzchni zabudowy do 35 m².

    W przypadku gdy altanę stawiamy na terenie znajdującym się w mieście, nie będziemy potrzebować zezwolenia na budowę, jeżeli powierzchnia altany nie przekracza 25 m². Dla terenów znajdujących się poza granicami miasta, nie jest wymagane pozwolenie na budowę altan o powierzchni d 35 m².

    Wysokość budynku nie może przekraczać 5 m w przypadku altan z dachem stromym oraz 4 m dla altan z dachem płaskim. Zaznaczyć należy, że według Polskiej Normy PZ-89/B-10425, za dach płaski uważa się dach posiadający kąt nachylenia konstrukcji połaci nie większy niż 12 stopni.

    Jeśli altana posiada taras lub ganek, jego powierzchnia nie jest wliczana do całkowitej powierzchni altany, o ile nie przekracza ona 12 m². Bez znaczenia jest to z jakich materiałów jest zbudowana altana.

  • Rozrywka i kulinaria » Kawa, herbata, yerba i trafika » Świat herbaty
    W czym parzyć herbatę i zioła? Zaparzacze do herbaty
    W czym parzyć herbatę i zioła? Zaparzacze do herbaty

    Zaparzacze do herbaty - mimo że tradycyjnie terminem tym określamy dzbanki i imbryki do parzenia herbaty, obecnie, na hasło zaparzacz do herbaty, wyobrażamy sobie najróżniejsze naczynia, przybory i akcesoria do przygotowywania naparu z herbaty. I tak wyróżnić możemy klasyczne zaparzacze do herbaty w formie imbryka lub dzbanka, poręczne zaparzaczki i sitka, wkładane do kubka, filiżanki lub innego naczynia, celem zaparzenia herbaty lub ziół w gorącej wodzie, a także filtry do parzenia herbaty.

    Niezależnie od formy jaką przyjmują, wszystkie charakteryzują się wspólnymi cechami - ułatwiają przyrządzenie ulubionego, zdrowego odwaru oraz zapobiegają rozprzestrzenianiu się fusów wewnątrz całego naczynia. Zaparzacz do herbaty idealnie sprawdzi się do suszu, który zwykle zaparzamy wielokrotnie - zielonej herbaty, białej herbaty lub czystka. Ponadto na aromat herbaty zasadniczo wpływa czas oraz temperatura parzenia. Parząc herbatę lub zioła sypkie w naczyniu, które nie zostało zaopatrzone w filtr, sitko lub zaparzaczkę, pozbawiamy się możliwości kontroli czasu parzenia. Herbata parzona w ten sposób nie smakuje dobrze, jest zbyt intensywna, a powtórne parzenie nie wydobywa odpowiedniej ilości aromatów.

    Zaparzacze do herbaty

    Klasyczny zaparzacz do herbaty przyjmuje formę stylowego dzbanka, imbryka lub czajniczka. Producenci zaparzaczy używają tych nazw zamiennie i nie mają one wpływu na design, często zresztą bardzo wyszukany, naczynia, warto zatem zwrócić uwagę na inną jego cechę - sposób zaparzania (filtracji) suszu.

    Rodzaje zaparzaczy

    Wyróżniamy imbryki z filtrem stałym, z filtrem wyjmowanym oraz z filtrem tłokowym. Zaparzacze z filtrem stałym charakteryzują się tym, że filtr przytwierdzony jest do dzióbka naczynia (po wewnętrznej stronie dzbanka). Spełniają one swoją rolę tylko połowicznie, filtrują co prawda fusy w trakcie nalewania herbaty, ale pozbawiają kontroli nad czasem parzenia. Herbata wsypywana jest bezpośrednio do czajniczka i zalewana gorącą wodą, natomiast filtracja następuje podczas nalewania naparu - sitko wyłapuje niepożądane fusy w obrębie dzióbka naczynia.
    Rozwiązaniem alternatywnym, które umożliwi kontrolę czasu parzenia, jest przyrządzanie herbaty z wykorzystaniem dwóch imbryków z filtrem stałym. Napar, po zaparzeniu, przelewamy z pierwszego czajniczka do drugiego, a pozostałe fusy wykorzystujemy do ponownego zalania wodą.

    Podobne wady i zalety posiadają zaparzacze z filtrem tłokowym. Różnica polega na tym, że wyłapywanie fusów, zamiast w dzióbku dzbanka, odbywa się u jego podstawy. Procedura zaparzania przebiega niemal identycznie - wsypany susz wystarczy zalać wodą, odczekać kilka minut, a następnie, przy użyciu rączki umiejscowionej nad pokrywką imbryka, docisnąć tłok do dna dzbanka, zatrzymując fusy na dole naczynia. Nie ma możliwości przerwania parzenia w odpowiednim momencie, herbata, mimo że sprasowana na dnie zaparzacza, nadal wystawiona jest na wpływ gorącej cieczy.

    Najlepszym rozwiązaniem jest zakup zaparzacza z filtrem wyjmowanym. Umiejscowiony jest on w otworze dzbanka, pod przykrywką. Herbata wsypywana jest do filtra (sitka, zaparzaczki), który następnie zalewamy wrzątkiem (lub cieczą o niższej temperaturze) tak, aby lustro wody przykryło przynajmniej całą zawartość filtra. Przykrywamy dzbanek wieczkiem i czekamy aż herbata się zaparzy. Następnie zdejmujemy przykrywkę i wyciągamy filtr z fusami, które możemy wykorzystać do kolejnego parzenia. W ten sposób otrzymujemy czysty i klarowny napar, a sama herbata ma odpowiednią moc aromatów. Zaparzacz do herbaty z filtrem wyjmowanym to idealny wybór dla miłośników herbat i ziół.

    Materiał wykonania

    Zaparzacze ceramiczne - wykonane z ceramiki, otrzymywanej w wyniku wypalania w piecach uformowanej gliny. Jednolite kolorystycznie lub bogato zdobione motywami nawiązującymi do kultury ludowej, zwłaszcza japońskiej lub do martwej natury. Zaparzacze z ceramiki charakteryzują się wysoką wytrzymałością na działanie czynników chemicznych, dobrze akumulują ciepło, są estetyczne i łatwe w czyszczeniu.

    Zaparzacze szklane - wykonane ze szkła, zazwyczaj borowo-krzemowego (~8% tlenku boru i ~85% tlenku krzemu). Zaparzacze ze szkła charakteryzują się wysoką odpornością na nagłe zmiany temperatury oraz są łatwe w czyszczeniu. Budowa zaparzaczy szklanych jest mniej masywna niż zaparzaczy ceramicznych, grubość ścianek jest mniejsza i mają one mniejszą zdolność akumulacji ciepła.

    Zaparzacze ze stali nierdzewnej - wyróżniamy zaparzacze stalowe oraz z elementami stalowymi. Te drugie, posiadają jedynie wstawki ze stali nierdzewnej, np. w postaci pokrywki, opaski na szyjkę lub podstawę dzbanka. Same filtry imbryków do parzenia herbaty często wykonane są z tego materiału. Dzbanki wykonane w całości ze stali nierdzewnej charakteryzują się najwyższą, spośród wymienionych, wytrzymałością na urazy mechaniczne. Wykazują dodatkowo dobrą odporność na związki chemiczne oraz są łatwe w czyszczeniu. Wadą zaparzaczy ze stali nierdzewnej jest ich niska izolacyjność termiczna, herbata przygotowana w takim naczyniu ulegnie stosunkowo szybkiemu wychłodzeniu.

    Zaparzacze bardziej i mniej znane

    Wśród szerokiej gamy zaparzaczy do herbaty wyróżnić należy te, o nieco innej konstrukcji, sposobie działania lub przeznaczeniu.

    Imbryk z podgrzewaczem - to tradycyjny zaparzacz do herbaty w zestawie z podgrzewaczem. Umiejscowiony pod dzbankiem podgrzewacz posiada otwór na świeczkę typu tea light lub puszkę z paliwem. Płomień świeczki lub paliwa podgrzewa spód naczynia oraz zgromadzoną w nim herbatę. Podgrzewacz służy utrzymaniu ciepła naparu na dłużej. Jest bardzo wygodnym rozwiązaniem, gdyż nadmiar zaparzonej herbaty zachowa swoje ciepło, smak i aromat do czasu, gdy najdzie nas ochota na kolejną filiżankę herbaty.

    Dzbanek do mrożonej herbaty - zaparzacz do herbaty, który został zaopatrzony dodatkowo w wyjmowany wkład chłodzący. W pierwszej kolejności parzymy herbatę lub zioła przy pomocy wyjmowanego filtra i czekamy na ostudzenie naparu. Następnie wymieniamy filtr na wkład chłodzący, do którego wsypujemy kostki lodu. Konstrukcja wkładu chłodzącego jest szczelna, a zgromadzony w jego wnętrzu lód nie rozcieńcza napoju. Doskonały produkt na upalne dni.

    Czajnik do matcha - stylizowane, w oparciu o kulturę japońską oraz japońską ceremonię picia herbaty, czajniki, zwykle żeliwne, służące do przygotowywania naparu ze sproszkowanej zielonej herbaty.

    Samowar - popularne, zwłaszcza w Rosji i Iranie, naczynie do przygotowywania herbaty, np. herbaty po rosyjsku. Wyróżniamy samowary elektryczne oraz opalane węglem drzewnym. Te ostatnie wyszły już niemal z użycia.

    Zaparzaczki do herbaty

    Zaparzaczka do herbaty to przyrząd w formie zamkniętego sitka, do którego nasypuje się herbatę lub zioła, a następnie umieszcza w naczyniu z gorącą wodą. Zaparzaczki do herbaty przyjmują najróżniejsze formy. Bogactwo kształtów, wzorów i wykończeń jest ogromne. Sam rozmiar zaparzaczki determinuje jej zastosowanie. Mniejsze stosuje się do przygotowywania naparu bezpośrednio w kubkach, szklankach i filiżankach, natomiast większe znakomicie współgrają z dzbankami, imbrykami i czajniczkami. Wygodę w użytkowaniu gwarantuje dobrze dobrany uchwyt, który może mieć postać ergonomicznej rączki, łańcuszka, uchwytu przytwierdzanego do rantu naczynia. Również sam kształt zaparzaczki może zostać zaprojektowany w taki sposób, aby dało się ją oprzeć na brzegach ścianek naczynia. Dodatkowo zaparzaczka do herbaty może zostać zaopatrzona w dedykowaną podstawkę, która zapewni higienę przy wyjmowaniu zaparzaczki z naparu. Dodatkowo zaparzaczki gwarantują pełną kontrolę nad czasem parzenia herbaty i ziół.

    Filtry do parzenia herbaty

    W grupie tej wyróżniamy filtry, które stanowią dedykowaną część wymienną do zaparzacza (dzbanka, imbryka) oraz filtry uniwersalne - i na nich się skupimy. Filtry do parzenia herbaty wykonane są zwykle z papieru oraz sprzedawane w opakowaniach zbiorczych np. po 100 sztuk. Zasada działania filtrów papierowych jest niezwykle prosta. Do środka filtra wsypujemy herbatę lub zioła, a następnie umieszczamy taką "torebkę" w dzbanku do parzenia herbaty (ewentualnie kubku lub filiżance) i zalewamy wodą. Ciekawym dodatkiem do filtrów papierowych są wykonane z tworzywa sztucznego klipsy i szpadki, które pełnią funkcję "rusztowania" opartego o brzegi naczynia, ułatwiającego wygodne wyjęcie zużytego filtra. Filtry do parzenia herbaty mogą być wykonane także z innych materiałów - stali nierdzewnej, tworzywa sztucznego lub bawełnianej tkaniny.

    Kubki z zaparzaczem

    Kubek z zaparzaczem to gotowe rozwiązanie dla miłośników herbat i naparów ziołowych, które z powodzeniem możemy wykorzystać w domu lub w pracy. Zestaw taki składa się z trzech elementów: kubka, zaparzacza i pokrywki. Schemat postępowania jest taki sam jak dla tradycyjnych zaparzaczy. Wkładamy zaparzacz do kubka (zaparzacz wyprofilowany jest w taki sposób, aby opierał się na brzegu naczynia), wsypujemy susz i zalewamy gorącą wodą. Po uzyskaniu odpowiedniej intensywności aromatu, odkrywamy kubek i wyjmujemy zaparzacz.

  • Sport, turystyka i hobby » Sporty i zabawy wodne » Basen i nauka pływania
    Basenowy dress code. Kąpielówki i stroje kąpielowe
    Basenowy dress code. Kąpielówki i stroje kąpielowe

    Każdy z nas wie, że na basen niezbędny jest strój. Jako, że jest to miejsce publiczne, strój nie może być przypadkowy. Gdy przychodzi więc decyzja o zakupie kostiumu, okazuje się nagle, że różnorodność dostępnych obecnie na rynku strojów kąpielowych jest naprawdę duża. Szeroka gama kolorów, wzorów i krojów może wręcz przytłaczać. Tym krótkim tekstem postaramy się pokrótce przybliżyć Wam ten temat i scharakteryzować stroje kąpielowe kobiet, mężczyzn i dzieci, które znaleźć możecie na naszym serwisie.

    Kąpielówki męskie

    Dobór męskiej garderoby basenowej jest dość prosty i sprowadza się do wyboru odpowiedniego modelu kąpielówek. Kąpielówki mogą charakteryzować się trzema fasonami - krótkich, przylegających slipów, dłuższych, przylegających bokserek oraz szortów kąpielowych w wersji z luźnymi nogawkami. Czwartą odmianą są tzw. szorty pływackie, które w praktyce wyglądem przypominają getry kolarskie. Są to przylegające do ciała szorty, które długością sięgają do kolan.

    W produkcji kąpielówek powszechnie stosuje się płaskie szwy, które przy kontakcie materiału ze skórą nie podrażniają jej. Sznurek i gumka w pasie ułatwiają dokładne dopasowanie kąpielówek do pływaka. Wykonane są one najczęściej z odpornego na ścieranie i rozrywanie poliestru. Dostępna jest szeroka gama kolorów i wzorów. Kąpielówki cechują się również krótkim okresem wysychania, a dzięki odporności na chlor materiał pozostaje elastyczny, a kolory trwałe.

    Stroje kąpielowe jednoczęściowe

    Wszyscy producenci kostiumów jednoczęściowych kładą duży nacisk na to, by panie dobrze czuły się w ich produktach. Stąd większość kostiumów posiada profilowane kształty, które wysmuklają wizualnie figurę, modelują sylwetkę oraz utrzymują biust na swoim miejscu. Kostiumy produkowane są najczęściej z lycry o przedłużonej żywotności (przeważnie gwarantowane 300 godzin użytkowania w chlorowanej wodzie bez widocznych śladów zużycia). Podobnie do kąpielówek, również stroje jednoczęściowe cechują się krótkim okresem wysychania, dużą odpornością na chlor i uszkodzenia mechaniczne. Stroje oferowane są w różnych krojach, np. ze skrzyżowanymi na plecach ramiączkami, które pozwalają na swobody ruch ramion. Dostępna jest szeroka gama kolorów i wzorów.

    Stroje kąpielowe dla dzieci i nastolatków

    Kąpielowe stroje dziecięce charakteryzują się przede wszystkim atrakcyjną szatą graficzną, pełną żywych kolorów. Na ich powierzchni znajdują się nadruki przedstawiające bohaterów najbardziej popularnych kreskówek. Posiadają też wszytą wewnątrz higieniczną podszewkę. Stroje dla nastolatków wizualnie przypominają odmianę dla dorosłych. Zarówno odmiany dziecięce jak i młodzieżowe cechują się tymi samymi właściwościami, co stroje kąpielowe dla dorosłych, czyli odpornością na chlor, uszkodzenia mechaniczne i elastycznością.

  • Dom, wnętrza i ogród » Aranżacja ogrodu » Architektura ogrodowa
    Drewniane płoty dekoracyjne do ogrodu
    Drewniane płoty dekoracyjne do ogrodu

    Drewno od zawsze było wykorzystywane jako materiał do budowy płotów i ogrodzeń. Ze względu na swój uniwersalny i ponadczasowy charakter, może być wykorzystywane jako budulec ogrodzeń wyznaczających swym zasięgiem granice posesji, jak i na wszelkiego rodzaju płoty dzielące przestrzeń wewnątrz ogrodu. W tym artykule skupimy się w szczególności na tym drugim typie ogrodzeń.

    Płoty ogrodowe wykonane z drewna, w przeciwieństwie do masywnych, kamiennych murków, będą pasować do każdego rodzaju ogrodu, bez ryzyka wystąpienia efektu toporności i pretensjonalizmu. Wybór odpowiedniego rodzaju płotu pozwoli na podkreślenie indywidualnych cech ogrodu, pozwoli rozgraniczyć jego poszczególne obszary, a także umożliwi stworzenie prywatnej przestrzeni, odgrodzonej i zabezpieczonej przed wzrokiem ciekawskich sąsiadów.

    Rodzaje płotów ogrodowych

    Płoty przeznaczone do ogrodu mogą przybierać różną formę. W zależności od rodzaju, poza funkcją dekoracyjną, mogą stanowić osłonę, odgradzającą część ogrodu i zmieniającą ją w zaciszne, prywatne miejsce, a także, przy odpowiednim doborze kształtu i barwy, mogą być ciekawym tłem dla kompozycji roślinnych.

    Płot osłonowy kratkowy i lamelowy

    Płot kratkowy to rodzaj dekoracyjnego ogrodzenia osłonowego, będący bardzo popularnym dodatkiem architektonicznym wykorzystywanym w ogrodach. Poza funkcją dekoracyjną płot taki może stanowić rusztowanie dla roślinności pnącej. Dobrze komponuje się w ogrodach utrzymanych w stylu klasycznym i nowoczesnym.

    Płot lamelowy jest wykonany ze szczelnie przylegających listew. Dzięki temu nie posiada prześwitów i stanowi jednolitą, szczelną osłonę. Dostępne są zarówno segmenty niskie jak i bardzo wysokie, nawet do 200 cm. Zapewnia dobrą ochronę przed wiatrem, stanowi też wystarczającą barierę dla zwierząt. Jest szczególnie polecany do ogrodów klasycznych jak i tych utrzymanych w orientalnej stylistyce.

    Wiele płotów osłonowych stanowi swoiste połączenie płotu lamelowego z dekoracyjnymi kratkami. Kształt panelu może być prosty, bądź uzupełniony o łuki lub inne, bardziej skomplikowane ornamenty.

    Płot myśliwski

    Charakterystyczny rodzaj ogrodzenia, nie do pomylenia z żadnym innym rodzajem płotu. Składa się z połączonych ukośnych wałków lub półwałków, czasem wzmocnionych dodatkowymi poziomymi belkami. Ażurowa konstrukcja jest lekka i nie wywołuje wrażenia przytłaczania przestrzeni. Zazwyczaj jest niższy od standardowego płotu sztachetowego. Ze względu na swoją konstrukcję, nie stanowi on zabezpieczenia przed mniejszymi zwierzętami. Może spełniać rolę rusztowania dla roślin pnących.Wyjątkowo dobrze prezentuje się na tle rozległych, zadbanych trawników, a także w ogrodach leśnych i wiejskich.

    Płot sztachetowy

    Najbardziej tradycyjny rodzaj grodzenia, spotykany od setek lat w całej Europie. Przywodzi na myśl wiejskie pejzaże i jest niezwykle malowniczym elementem każdego ogrodu utrzymanego w rustykalnym stylu.

    Płot ten składa się ze sztachet, mocowanych równolegle do poziomych belek zwanych ryglami. Gęstość ułożenia sztachet determinuje stopień w jakim ogrodzenie zabezpiecza teren przed zwierzętami, a także decyduje o tym jak bardzo ażurowy będzie nasz płot. Klasyczna sztacheta ma postać płaskiej listwy z dekoracyjnym zakończeniem u góry, ale spotykamy też sztachety wykonane z elementów okrągłych lub półokrągłych. Szerokość listwy nie powinna przekraczać 15 cm, gdyż szersze sztachety mogłyby ulegać nadmiernemu paczeniu i pękaniu. Wysokość płotu może być bardzo różna w zależności od przeznaczenia. W przypadku klasycznego ogrodzenia posesji stosuje się sztachety o wysokości około 120 cm, podczas gdy typowo dekoracyjne płotki są zazwyczaj niższe, a ich wysokość nie przekracza 60 cm.

    Wśród innych rodzajów osłon i płotków ogrodowych, do najczęściej stosowanych należą maty osłonowe oraz niskie płotki i rollbordery.

    Mata osłonowa

    Typowo dekoracyjny element architektury grodu. Tworzy się z nich szczelne ściany pozwalające na wydzielenie prywatnej przestrzeni na obszarze ogrodu. Maty takie zapewniają również bardzo dobrą osłonę przed wiatrem. O charakterze maty decyduje w dużej mierze rodzaj użytego materiału. Wśród wszystkich rodzajów mat osłonowych, dostępne są między innymi:

    • mata bambusowa,
    • mata trzcinowa,
    • mata z pędów paproci,
    • mata z technoratanu,
    • mata z tworzywa sztucznego np. polietylenu.

    I tak dla przykładu, w ogrodach utrzymanych w stylu orientalnym, dobrze komponować będą się maty wykonane z bambusa lub trzciny.

    Niskie płotki z półwałków lub palików

    Tego typu płotki stosuje się do oddzielania klombów, rabat, trawników, skalniaków. Można tu używać zarówno gotowe panele przypominające miniatury płotów sztachetowych, jak i samodzielnie tworzyć płotek z pojedynczych palików, umieszczanych obok siebie, bezpośrednio w gruncie. Płotki tego typu są banalnie proste w mocowaniu, charakteryzują się jednak bardzo niską, zazwyczaj kilkuletnią trwałością. Wynika to z faktu bezpośredniego kontaktu z glebą, co prędzej czy później powoduje rozwój procesów gnilnych.

    Rollborder

    Klasyczny sposób na ograniczenie klombów, czy wykonanie obrzeży trawników. Ten typ płotków wykorzystywany jest również do wzmacniania skarp. Może być wykonany z półwałków lub wałków pełnych. Najczęściej spotykamy rollbordery drewniane, lecz dostępne są również takie wykonane z tworzywa sztucznego. Drewno jest materiałem naturalnym, dobrze wpisującym się w charakter każdego ogrodu, jego trwałość jest jednak ograniczona, szczególnie w przypadku rollborderów umieszczanym bezpośrednio w ziemi, a niekiedy obsypywanych dodatkowo glebą z jednej strony. Tworzywo sztuczne jest odporne na gnicie, aczkolwiek wraz z upływem czasu będą pogarszać się jego walory wizualne. Nie każdemu też będzie odpowiadać specyficzny wygląd plastiku i zrezygnuje z niego na rzecz naturalnego drewna.

    Rodzaje drewna na płoty ogrodowe

    Drewno to niezwykle ciekawy i wdzięczny materiał. Idealnie sprawdza się w konstrukcji wszelkich płotów ogrodowych. Płoty takie są łatwe w montażu, można je również wykonać własnymi siłami, przy użyciu podstawowych narzędzi.
    To jak trwałe będą nasz płoty, w dużej mierze zależy od gatunku drewna z którego je wykonamy. Do najpopularniejszych rodzajów drewna należą:

    Drewno dębowe - bardzo twarde i odporne na warunki atmosferyczne. Jest trudne w obróbce, ciężkie i dosyć drogie. Dlatego też, w przypadku ogrodzeń, najczęściej, z dębu wykonuje się jedynie słupki montażowe, przenoszące największe obciążenia.

    Drewno egzotyczne - zaliczamy tu między innymi takie rodzaje drewna jak bangkirai, massaranduba, merbau, tatajuba, czy teak. Wszystkie te gatunki drewna wykazują wysoką lub bardzo wysoką odporność na czynniki atmosferyczne, a także na wszelkiego rodzaju szkodniki, grzyby itp. Mają również dobre własności mechaniczne, są bardzo wytrzymałe, aczkolwiek ich obróbka może przysparzać problemów. Ceny takiego drewna są oczywiście odpowiednio wyższe.

    Drewno modrzewiowe - jest stosunkowo trwałe, łatwo ulega procesowi suszenia i po zakonserwowaniu jest wyjątkowo odporne na pękanie. Do wad należy zaliczyć szarzenie tego drewna wraz z upływem czasu.

    Drewno sosnowe - łatwo dostępne i szeroko stosowane, charakteryzuje się niewielką wagą i stosunkowo niską ceną. Do wad drewna sosnowego możemy zaliczyć wysoką łupliwość. Jest również stosunkowo kłopotliwe w obróbce, dlatego też lepiej gdy korzystamy z wstępnie obrobionych prefabrykatów lub gotowych do złożenia elementów konstrukcji.

    Drewno świerkowe - ma, podobnie jak jodła, bardzo jasną barwę. Posiada bardzo dobrą wytrzymałość, źle znosi kontakt z glebą.

    Konserwacja drewnianych płotów

    Większość gatunków drewna, poza odmianami egzotycznymi, wymaga przynajmniej podstawowego zabezpieczenia przed wilgocią i szkodnikami. Kupując gotowy płot, istnieje szansa, że otrzymamy produkt zaimpregnowany. W przypadku świeżego drewna konieczne jest stosowanie środków zabezpieczających drewno przed butwieniem, pozwalających zachować kolor i dobry, ogólny stan drewna. Należyta pielęgnacja drewna sprawi, że nawet po wielu sezonach, płoty i ogrodzenia będą się dobrze prezentować jako ozdoba naszego ogrodu.

  • Sport, turystyka i hobby » Turystyka » Kemping i biwak
    Jaki śpiwór wybrać?
    Jaki śpiwór wybrać?

    Jednym z lepszych uczuć jakich można doświadczyć w czasie urlopowego biwaku jest nocleg pod namiotem i zasypianie w wygodnym śpiworze po dniu pełnym wrażeń. Samym namiotom poświęciliśmy osobny artykuł, który możecie znaleźć tutaj. Natomiast w tym tekście zajmiemy się właśnie śpiworami, podpowiemy na co zwrócić uwagę w czasie zakupu oraz opiszemy najważniejsze cechy, jakie powinien posiadać śpiwór dobrej jakości.

    Jaki śpiwór kupić?

    Zacznijmy od tego, jak zbudowany jest śpiwór. Materiał zewnętrzny, czyli powłoka śpiwora, jest praktycznie zawsze wykonana z materiałów syntetycznych. Dzieje się tak przede wszystkim dlatego, że tkaniny sztuczne są łatwiejsze w czyszczeniu, a także są lżejsze od naturalnych. Wielu producentów stosuje domieszkę mocniejszych włókien, które zapobiegają rozdarciom w czasie użytkowania. Jeśli zaś chodzi o materiał wewnętrzny, to najczęściej jest to nylon lub mieszanka nylonu z bawełną. Materiał wypełniający natomiast, nazywany też po prostu ociepleniem, może być puchowy lub syntetyczny. Dla wypraw w tereny podmokłe zaleca się śpiwory z ociepleniem syntetycznym, które dzięki warstwie silikonowej są bardziej odporne na wilgoć. Do zalet syntetyków należy też zaliczyć wyraźnie niższą cenę. Jednak żadna ocieplina syntetyczna nie jest w stanie zapewnić takiego komfortu termicznego, jak materiał puchowy. Śpiwory tego typu przeznaczone są do użytku przede wszystkim w warunkach alpejskich. Są lżejsze i bardziej wytrzymałe od syntetycznych, a także pozwalają się skuteczniej zwijać. Należy w tym miejscu wspomnieć również o wadach ociepliny puchowej. Jest to niewątpliwie cena, a także duża podatność na wilgoć, która pozbawia puch jego właściwości oraz, w przypadku alergików, ryzyko wystąpienia objawów uczuleniowych.

    W zakresie ważnych części składowe śpiwora, jedną z podstawowych jest zamek główny, który umożliwia wejście do środka. Zależnie od modelu, może on umożliwiać kompletne rozpięcie śpiwora, przemieniając go w kołdrę, a także posiadać funkcję dwukierunkową. Ciekawą opcją jest również łączenie dwóch śpiworów o przeciwległych zamkach (muszą posiadać oznaczenia L i R, odpowiadające stronom), co pozwala na stworzenie kołdry dwuosobowej. Dobrze, jeśli zamek dodatkowo posiada listwę izolującą, która zapobiega uciekaniu ciepłego powietrza przez jego szczeliny. Zamek to jeden z elementów, który trzeba sprawdzić wyjątkowo dokładnie przed zakupem, by oszczędzić sobie przykrych niespodzianek od pierwszego użytku, np. wcinającej się w zęby mechanizmu powłoki śpiwora.
    Kolejną częścią składową są kaptury, które występują w śpiworach typu mumia (najpopularniejsza odmiana śpiworów, z wysoko zapinanym zamkiem, zakrywająca szyję i chroniąca głowę). Są ocieplane i posiadają regulację zakrycia głowy za pomocą ściągacza. Innym dodatkiem, pozwalającym dobrze dopasować okolice szyi, jest kołnierz docieplający. Jest on regulowany za pomocą ściągacza bądź rzepów. We wszystkich śpiworach dobrej jakości znajduje się też praktyczna kieszonka wewnętrzna, która pozwala przechowywać drobne i wartościowe przedmioty, takie jak zegarek czy telefon. Dzięki kieszonce są one również, w razie potrzeby, pod ręką. Istnieje też udogodnienie nazywane potocznie stopą śpiwora. Jest to po prostu dodatkowe ocieplenie w okolicy stóp, które docenią w szczególności osoby z problemem słabego krążenia krwi w kończynach.

    Akcesoria dodatkowe

    Bardzo praktycznym dodatkiem do naszego śpiwora będzie pokrowiec kompresyjny, który dzięki specjalnym trokom zmniejszy gabaryty zwiniętego śpiwora, ułatwiając tym samym jego transport. Dla bardziej wymagających są również dostępne wkładki do śpiwora, które w przenośni można nazwać „pościelą do śpiwora". Są one, zależnie od modelu, uszyte z bawełny, flaneli, termoaktywnych materiałów syntetycznych, a nawet jedwabiu. Wkładka pozwala zwiększyć ciepłotę śpiwora od 5 do nawet kilkunastu °C, a także podnosi komfort i higienę wypoczynku.

  • Dom, wnętrza i ogród » Rynek nieruchomości » Rynek kupna-sprzedaży nieruchomości
    Z deweloperem też można negocjować!
    Z deweloperem też można negocjować!

    Zakup mieszkania zawsze wiąże się z ogromnym obciążeniem finansowym bez względu na to, czy transakcja realizowana jest za gotówkę, czy z wykorzystaniem kredytu hipotecznego. Nowe mieszkania nie są wcale tanie, szczególnie w dużych miastach, ale nie oznacza to, że nie można negocjować ich ceny z deweloperem.

    Białostocki deweloper Sonata Park zachęca nawet przedsiębiorców do zakupu lokalu usługowego hasłem: "przyjdź i zaproponuj swoją cenę".

    Od razu należy się przygotować na to, że negocjowanie z deweloperem nie będzie wcale łatwym procesem, ale nie oznacza, że nasze działania z góry skazane są na niepowodzenie. Wręcz przeciwnie, w drodze negocjacji można zyskać naprawdę wiele. Należy jednak odpowiednio się do tego przygotować i realizować rozmowy z deweloperem według opracowanej strategii. Może ona wyglądać w następujący sposób:

    1. Zbierz informacje

    Deweloperzy nierzadko podają ceny nieco wyższe od tych, jakie chcieliby w rzeczywistości uzyskać, a to właśnie ze względu na klientów, którzy nastawieni są na negocjacje. Zanim jednak do tego dojdzie, zbierz jak najwięcej informacji na temat inwestycji, np. jak wiele mieszkań już sprzedano, jaka jest średnia cena za metr kwadratowy i jak kształtuje się na poszczególnych piętrach, ile kosztuje miejsce parkingowe i komórka lokatorska, jak kształtują się ceny u innych deweloperów w przypadku podobnych inwestycji.

    2. Przeanalizuj własne potrzeby

    Zastanów się dokładnie, czego rzeczywiście potrzebujesz i czego oczekujesz od kupionego mieszkania. Musisz ustalić kryteria własnego wyboru i to, z czego nie będziesz w stanie zrezygnować, np. piętro, na którym będzie znajdowało się mieszkanie, jego powierzchnia, ustawność, umiejscowienie okien itp.

    3. Co możesz zaproponować deweloperowi?

    Negocjacje opierają się na tym, że obydwie strony są gotowe na pewne ustępstwa. To oznacza, że musisz przygotować jakieś argumenty, którymi będziesz mógł podpierać się w czasie rozmów z przedstawicielami firmy. Warto przygotować listę swoich mocnych stron, jako klienta. Co może znaleźć się na takiej liście? Na przykład to, że jesteś gotowy kupić lokal, który cieszy się najmniejszym zainteresowaniem, możesz wykazać się elastycznością w przypadku harmonogramu płatności, możesz kupić więcej miejsc parkingowych itp.

    4. Negocjuj nie tylko cenę!

    W przypadku korzystnych negocjacji, najczęściej można uzyskać 5% rabatu od dewelopera. Jednak nie oznacza to, że trzeba koncentrować się tylko na cenie mieszkania. Warto pokusić się o wynegocjowanie dołączenia do całkowitego kosztu mieszkania również dodatkowych elementów, jak miejsca parkingowe, komórki lokatorskie czy opłaty notarialne. Tutaj pole manewru jest bardzo duże.

  • Dom, wnętrza i ogród » Aranżacja ogrodu » Architektura ogrodowa
    Czy gaz płynny do ogrzewania domu jest bezpieczny?
    Czy gaz płynny do ogrzewania domu jest bezpieczny?

    Za ogrzewanie płacimy coraz więcej – rosnące z roku na rok ceny paliw powodują, że właściciele domów jednorodzinnych szukają korzystnych rozwiązań, dzięki którym można zarówno płacić niewiele, jak i również zyskać wysoki komfort. Wśród nich znajduje się również gaz płynny, który w ogrzewaniu domów wykorzystywany jest coraz częściej. Czy jednak jest to bezpieczna inwestycja?

    Gaz płynny, czyli LPG ma szerokie zastosowanie – używany jest jako auto gaz do samochodów z instalacją LPG, nabija się nim również butle gazowe, ale również służyć może do ogrzewania domu. W tym przypadku nie ma potrzeby tworzenia tak złożonej instalacji jak przy instalacji na gaz ziemny, ponieważ stosuje się specjalne zbiorniki montowane naziemnie lub podziemnie.

    Wybór źródła zasilania w ciepło domu jednorodzinnego powinniśmy uwzględnić już na etapie projektowania nieruchomości. Ogrzewanie na gaz płynny popularne jest zwłaszcza w lokalizacjach, do których nie dociera sieć przesyłowa gazu ziemnego. Wiąże się to z koniecznością instalacji zbiornika na gaz LPG w obrębie działki, poza zasilaną nieruchomością. Fakt ten należy wziąć pod uwagę przy planach na aranżację ogrodu, aby zapewnić bezproblemowy dostęp do zbiornika na potrzeby jego tankowania. Sama lokalizacja zbiornika powinna ponadto uwzględniać wymagane, bezpieczne odległości od obiektów, które zawarto w poniższej tabeli.

    Pojemność zbiornika Odległość od budynku Odległość zbiorników od
    Zbiorników
    naziemnych
    Zbiorników
    podziemnych
    Ogrodzenia Zagłębień
    terenowych
    Studzienek Linii napowietrznych
    od 0,5 do 3 m3 (od 500 do 3.000 l) 3 m 1 m 3 m 8 m 8 m

    3 m dla linii do 1 kV

    15 m dla linii powyżej 1 kV

    od 3 do 5 m3 (od 3.000 do 5.000 l) 5 m 3 m 5 m
    od 5 do 10 m3 (od 5.000 do 10.000 l) 10 m 3 m 7,5 m


    Bezpieczeństwo korzystania z instalacji gazowej w domu jednorodzinnym w dużej mierze zależne jest od jej wykonania oraz eksploatacji. Prawidłowo zamontowana i wykonana instalacja LPG jest w stanie zagwarantować wysoki poziom bezpieczeństwa.

    Gaz płynny jest substancją łatwopalną. W związku z tym musi być on przechowywany z dala od źródeł ognia. Opary gazu płynnego są cięższe od powietrza, dlatego też w przypadku jakichkolwiek wycieków gaz pozostaje przy ziemi, w obszarach, które są najniżej położone. W związku z tym nie jest dozwolony montaż pieca na gaz płynny (propan lub propan-butan) w piwnicy, gdyż w przypadku wycieku gazu, nie mógłby on swobodnie wydostać się z pomieszczenia. W ten sposób również można wykryć wyciek po nieprzyjemnym zapachu.

    Podstawą bezpiecznej instalacji gazowej jest odpowiednio dobrany i zamontowany zbiornik. Gdy chcesz również zdecydować się na tego rodzaju formę ogrzewania, firma, która wykona instalację, wskaże także takie zbiorniki LPG, które będą pasowały na twoją działkę. Zbiornik powinien być odpowiednio zabezpieczony – nie mogą obsługiwać go osoby nieupoważnione, osłona zaworów zbiornika musi być zamknięta, nie należy też palić papierosów, rozpalać ognisk czy używać urządzeń elektrycznych w jego pobliżu.

    Również ważne jest przestrzeganie zasad bezpiecznego użytkowania piecyka gazowego – regularne przeglądy i konserwacja wykonane przez specjalistę pozwolą na szybkie wykrycie ewentualnych nieprawidłowości i ich usunięcie.

X
Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celach: świadczenia usług, reklamy, statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.