Fotografia i astronomia

Jaki teleskop zwierciadlany kupić?

Jaki teleskop zwierciadlany kupić?

Teleskop wykorzystujący zwierciadło zamiast soczewek został po raz pierwszy skonstruowany przez Izaaka Newtona w 1668 roku. Użycie zwierciadła wynikało z faktu prostszego sposobu wytworzenia układu optycznego, a także miało na celu wyeliminowanie aberracji chromatycznej. Światło wpada do teleskopu, odbija się od zwierciadła głównego o zakrzywionej powierzchni, umieszczonego w tyle teleskopu i ulega skupieniu. Następnie przy pomocy zwierciadła wtórnego jest kierowane do okularu. Ze względu na to, że światło ulega wielokrotnemu odbiciu wewnątrz tuby optycznej, możliwe jest zbudowanie teleskopu o ogniskowej o wiele dłuższej niż fizyczna długość teleskopu.

Teleskop Cassegraina

Wynaleziony przez Laurenta Cassegraina w 1672 teleskop złożony z dwóch zwierciadeł ułożonych w jednej osi optycznej. Światło trafiające do teleskopu zostaje odbite od wklęsłego, paraboloidalnego zwierciadła, będącego zwierciadłem głównym i po odbiciu trafia do wypukłego, hiperbolicznego zwierciadła wtórnego. Po odbiciu od zwierciadła wtórnego światło kierowane jest do otworu w zwierciadle głównym, za którym znajduje się ognisko i okular.

Teleskopy Cassegraina charakteryzują się zwykle mniejszą światłosiłą, co oznacza, że do ogniska dociera mniej światła i z tego powodu teleskopy te nadają się bardziej do obserwacji najjaśniejszych obiektów takich jak księżyc i planety.

Teleskop Coude’a

Z języka francuskiego coude oznacza “łamany”. Zbliżony parametrami do teleskopu Cassegraina. Wyróżnia go fakt, że okular pozostaje nieruchomy podczas obracania teleskopu. Jest to możliwe dzięki zastosowaniu dodatkowego układu zwierciadeł, co pozwala na skupienie wiązki światła, niezależne od orientacji głównej osi teleskopu. Zaletą tego rozwiązania jest możliwość umieszczenia w miejscu nieruchomego okularu, dowolnie dużych i ciężkich przyrządów pomiarowych, bez obciążania konstrukcji teleskopu.

Teleskop Gregory’ego

Teleskop opisany przez szkockiego astronoma i matematyka Jamesa Gregory’ego. Składa się z paraboloidalnego zwierciadła głównego i elipsoidalnego zwierciadła wtórnego. W środku zwierciadła głównego znajduje się otwór, przez który światło trafia do okularu. Obraz w teleskopie Gregory’ego jest nieodwrócony co sprawia, że teleskop można używać nie tylko do badania nieba, ale również do obserwacji naziemnych.

Teleskop Newtona

Teleskop składa się z wklęsłego, paraboloidalnego lub niekiedy sferycznego zwierciadła głównego oraz płaskiego zwierciadła wtórnego, którego zadaniem jest kierowanie światła do obiektywu. Kształt zwierciadła głównego powoduje występowanie aberracji sferycznej. Ze względu na większą, niż w przypadku innych reflektorów światłosiłę, jest szczególnie polecany do obserwacji odległych, a przez to ciemniejszych obiektów takich jak mgławice i galaktyki. Nadaje się również do obserwacji Księżyca i planet. Ma również bardzo dobry stosunek średnicy lustra do ceny.

Teleskop Ritchey-Chretien (RC)

Rodzaj teleskopu będący modyfikacją teleskopu Cassegraina, po raz pierwszy skonstruowany przez astronoma Georga Ritcheya we współpracy z innym astronomem, Henrim Chrétien w 1927 roku. Różnica w stosunku do konstrukcji Cassegraina polega na zastąpieniu paraboloidalnego zwierciadła głównego, zwierciadłem hiperbolicznym. Ten typ teleskopu charakteryzuje się dużym polem widzenia pozbawionym aberracji sferyczną i komy. Teleskopy RC, dzięki wysokim parametrom uzyskiwanego obrazu, znajdują bardzo często zastosowanie jako instrumenty naukowe co jednocześnie sprawia, że ich ceny są bardzo wysokie. Ciekawostką jest fakt, że w tym systemie skonstruowano, umieszczony na orbicie okołoziemskiej, Teleskop Kosmiczny Hubble’a.

Wady teleskopów zwierciadlanych

Aberracja sferyczna – cecha m.in zwierciadeł sferycznych, wada optyczna polegająca na występowaniu różnic w położeniu punktów ogniskowania się promieni świetlnych odbitych od poszczególnych punktów zwierciadła. Im dalej od osi optycznej następuje odbicie od powierzchni zwierciadła, tym bliżej ogniskują się dane promienie. W wyniku tego następuje spadek ostrości obserwowanego obrazu, widoczny szczególnie przy obserwacji jasnych obiektów np. gwiazd na ciemnym tle. W celu niwelacji aberracji sferycznej w zwierciadłach stosuje się zwierciadła paraboliczne.

Koma – powstaje gdy promienie światła padają nierównolegle do osi optycznej układu i nie skupiają się w jednym punkcie. Podczas obserwacji nocnego nieba, gwiazdy w wyniku istnienia zjawiska komy przypominają kształtem przecinki. Koma jest szczególnie charakterystyczna dla zwierciadeł parabolicznych.

Podsumowanie

Do zalet teleskopów zwierciadlanych zaliczamy:

  • stosunkowo prosty i wygodny transport, wynikający z niewielkich rozmiarów w porównaniu do średnicy lustra,
  • brak występowania aberracji chromatycznej,
  • lustra o większej średnicy są prostsze i tańsze w produkcji niż soczewki, co przekłada się na korzystniejszą cenę teleskopu lustrzanego w stosunku do teleskopu soczewkowego.

Wśród wad teleskopów zwierciadlanych możemy wymienić:

  • otwarty układ optyczny, podatny na zabrudzenia i wymagający okresowego czyszczenia i kalibracji,
  • nadaje się wyłącznie do obserwacji astronomicznych, gdyż obraz jest odwrócony i powodowałby dezorientację przy obserwacjach naziemnych,
  • niewielka utrata światła wynikająca z obecności lustra wtórnego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *